[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η ζωή βελτιώνεται

O κόσμος έχει γίνει καλύτερος, λέει ο ΟΗΕ, και το υποστηρίζει με αριθμούς και στατιστικές. Λιγότεροι άνθρωποι πεθαίνουν νέοι από αρρώστιες, λιγότεροι πεινάνε κι υποφέρουν, τα μωρά έχουν περισσότερες πιθανότητες από ποτέ να μεγαλώσουν και να γεράσουν, περισσότεροι άνθρωποι απολαμβάνουν καθαριότητα και υγεία, ο μέσος όρος ζωής έχει ανέβει, οι επιδημίες παλεύονται καλύτερα από ποτέ, τρεχούμενο νερό και αποχέτευση υπάρχουν σε περισσότερα σπίτια, ποικιλία τροφής, πρόσβαση σε σχολεία, σε μέσα επικοινωνίας και μεταφοράς το ίδιο. Οι φιλοδοξίες του Οργανισμού πραγματοποιούνται σε πολλά (έχει κι άλλα στο νου εκτός από το να λύσει το Κυπριακό) μόνο μια καθυστέρηση σημειώνει στη μητρική θνησιμότητα, θέλει να τη μειώσει κι άλλο, την πιθανότητα να πεθαίνουν στη γέννα οι γυναίκες, που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με αυτήν που υπήρχε πριν 100 χρόνια, ή πενήντα. Ναι, οι συνθήκες ζωής έχουν καλυτερέψει, κι είναι παράξενο που οι άνθρωποι κλαίγονται διαρκώς και νοσταλγούν τον παλιό καλό καιρό, τότε που, όπως υποστηρίζουν, όλα ήταν πιο αγνά, πιο αθώα, πιο ειλικρινή, υπήρχε ανθρωπιά, φιλότιμο, αξίες, και κέφι. Είναι να τρελαίνεσαι αν πιστέψεις την εξίσωση, όσο πιο καλές οι υλικές συνθήκες δηλαδή, τόσο πιο λίγη η ανθρωπιά κι η καλοσύνη; Τότε γιατί κουράζονται οι άνθρωποι να βελτιώσουν τη ζωή τους; Δεν έχει νόημα, αν η ευμάρεια κι η υγεία φέρνουν δυστυχία. Ίσως όμως στις σκληρές συνθήκες του παρελθόντος να χρειαζόταν πολύ περισσότερο η αλληλεγγύη από ό,τι σήμερα, για λόγους επιβίωσης. Ή ίσως οι σημερινοί ηλικιωμένοι, απλώς να νοσταλγούν τα νιάτα τους, όπως οι ηλικιωμένοι όλων των εποχών. Και καθώς είναι πολλοί, λόγω της αύξησης του μέσου όρου ζωής, μας ζαλίζουν στην γκρίνια…