Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ένα γράμμα για τον Φαντέλ…

«Αγαπητέ ΄΄Υπάρχουμε. Συνυπάρχουμε;΄΄. Πριν από μερικές εβδομάδες διάβασα το γράμμα του Φαντέλ, ενός παιδιού που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα από μετανάστες γονείς που ήρθαν εδώ πριν από αρκετά χρόνια από την Αίγυπτο. Έγραφε ο Φαντέλ πως θεωρεί τον εαυτό του Έλληνα πολίτη, γιατί γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Οι υπάλληλοι όμως και οι αρχές τον θεωρούν ξένο, σαν να ήρθε μόλις χθες. Θέλω να γράψω δυο λόγια στον Φαντέλ και σε όλους τους Έλληνες συμπατριώτες μου, για να πληροφορηθούν μερικά πράγματα που έζησα προσωπικά και οι νεώτεροι δεν γνωρίζουν… Αγαπητέ Φαντέλ. Καταλαβαίνω τον πόνο και την απογοήτευσή σου. Ξέρω ότι οι Αιγύπτιοι είναι συναισθηματικοί άνθρωποι, αγαπούν όσους τους φέρονται καλά, πληγώνονται όταν τους θίγουν. Τα λέω όλα αυτά γιατί γεννήθηκα στο Κάιρο (Shubra-Shocolani, δεν ξέρω αν αναφέρω σωστά τις ονομασίες), μαθήτευσα στην Αμπέτειο, όταν βρισκόταν τότε στην οδό Sharia Fouad και μετά ήρθα στην Ελλάδα να σπουδάσω, όπου ζω από το 1958 μέχρι σήμερα.

Όλοι οι Αιγύπτιοι της γειτονιάς μας αγαπούσαν τη μητέρα μου, που ήταν στο Δ.Σ. των Πρώτων Βοηθειών, γιατί τους φερόταν σαν μάνα τους και βοηθούσε κάθε Αιγύπτιο που είχε την ανάγκη της. Ήταν συγκλονιστικό πώς φέρθηκαν στην κηδεία της.

Όταν ξεκίνησε η άμαξα με τη σορό της και ακολουθούσαν οι άμαξες με τα άλογα, για να πάμε στο νεκροταφείο του Αγίου Γεωργίου (Μari Guirguis), κατέβασαν σε ένδειξη πένθους και σεβασμού τα ρολά των μαγαζιών τους και στάθηκαν στο πεζοδρόμιο, παρακολουθώντας με πόνο και φανερή οδύνη τη Sayeda Αnna να περνά μπροστά τους για τελευταία φορά. Λατρεύω την πρώτη μου πατρίδα, την Αίγυπτο και τον λαό της. Μη σου φαίνεται όμως παράξενο ότι σου φέρονται άσχημα εδώ οι επίσημες κρατικές υπηρεσίες. Θα πρέπει να θυμίσω σε όσους Έλληνες δεν το γνωρίζουν ότι μετά την καταστροφή της Σμύρνης ήρθαν από εκεί χιλιάδες πρόσφυγες. Δεν βρήκαν στοργή και το χειρότερο τους χαρακτήριζαν ΄΄τουρκόσπορους΄΄. Μετά την κατάληψη της χώρας μας από τους Γερμανούς ναζί, πολλοί Έλληνες βρέθηκαν στην Αίγυπτο. Εκεί συγκροτήθηκε ελληνικός στρατός που ενσωματώθηκε στον συμμαχικό στρατό της ερήμου στο Ελ Αλαμέιν. Ανάμεσά τους χιλιάδες Έλληνες της Αιγύπτου υπηρετούσαν με το χακί στην πρώτη γραμμή. Ε, λοιπόν, ξέρεις πώς τους αποκαλούσαν οι επικεφαλής τους; Αραπόσπορους! Εμείς αγαπητέ μου φίλε τι να λέγαμε τότε, όταν όλοι οι Έλληνες της Μ. Ασίας και της Αιγύπτου διαθέταμε έναν ανώτερο πολιτισμό και βοηθήσαμε τον τόπο μας στην τεχνολογία, τη γεωργία, τις επιστήμες, την οικονομία και σε τόσους άλλους νευραλγικούς τομείς.

Αγαπητέ Φαντέλ, σου μιλάει ένας συμπατριώτης σου. Μην απογοητεύεσαι. Δεν είσαι μόνος σ΄ αυτόν τον τόπο. Πέραν από αυτούς που σε πίκραναν, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι- και δεν είμαστε λίγοι- που σας θεωρούμε φίλους, αδελφούς και συμπατριώτες μας. Πιστεύω ότι ένα μεγάλο ποσοστό των νέων μας σκέπτεται και συμπεριφέρεται όπως ακριβώς οι καλοί σου φίλοι, που δεν σε ξεχωρίζουν και σε θεωρούν δικό τους. Χρειάζεται, όμως, σκληρός αγώνας από όλους μας. Μην καταθέτεις τα όπλα.

Με αγάπη και εκτίμηση Γιώργος Βαρουφάκης Επίκουρος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών» ΥΓ: Το γράμμα του Φαντέλ δημοσιεύτηκε στο «Υπάρχουμε. Συνυπάρχουμε;» στις 11/9/2007

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com