Το πνεύμα του τόνυ

«Ω, τι κόσμος μπαμπά»!

Τίτλος θεατρικού έργου. Κι όπως πάντα και παντού, θέατρο ο κόσμος όλος, σήμερα ο μικρός ή η μικρή θα πρόσθετε: «Ω, τι κακός, άσχημος κόσμος, μπαμπά, φοβάμαι»! Πράγματι το τι ακούνε τ΄ αυτιά μας, το τι βλέπουν και διαβάζουν τα μάτια μας, τις τελευταίες μέρες, μόνο φόβο, απογοήτευση, απέχθεια, πικρία, αποστροφή γεννούν, αναδύοντας μια κοινωνία σε προχωρημένη αποσύνθεση.

Κάποτε το ελπιδοφόρο σλόγκαν ήταν: «Αφήστε όλα τα λουλούδια ν΄ ανθίσουν». Τώρα «τα λουλούδια» όλα βγήκαν στο μεϊντάνι αχαλίνωτα και τσουρομαδιούνται, αλληλοϋβριζόμενα, σαν σαρκοβόρα φυτά έτοιμα να χάψουν το ένα το άλλο.

Πολιτικοί, επιστήμονες, παθολόγοι, ογκολόγοι, ρασοφόροι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ξεσάλωσαν στα κανάλια μ΄ ένα επηρμένο, μέχρι γελοιότητας υπερεγώ, με υπερφίαλες, κυνικές δηλώσεις, για να τις μαζέψουν την επομένη όταν συνειδητοποίησαν τις υβριστικές πομφόλυγες που ξεστόμισαν, ρίχνοντας τις ευθύνες στους δημοσιογράφους που δήθεν παρανόησαν τα λεχθέντα.

Μόνο που η εικόνα παραμένει αδιάψευστος καταδικαστικός μάρτυρας. «Αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο μέγας» κατρακυλάει επικίνδυνα στα βάραθρα της ασυδοσίας, της ψευτιάς, της αισχροκέρδειας, της απάτης, της αναισθησίας, της απαξίωσης του πλησίον, του πρώην συντρόφου, του πάσχοντος ανθρώπου.

Εκατομμύρια άνθρωποι χάνονται, σκοτώνονται, βασανίζονται, βιάζονται (Αφρική – Ασία), οργιάζει το νέο «παιδομάζωμα» ασύδοτης πορνείας κι εμείς «άδομεν» σκυλεύοντας αλλήλους. Μια φυσιογνωμία, παρηγοριά των νιάτων μας, ο Τσε, που τ΄ όνειρό του για ελευθερία και δικαιοσύνη γίνεται πράξη, μετά σαράντα χρόνια, στη Λατινική Αμερική, ξαναθύμισε την ελπίδα για «έναν κόσμο ειρηνικό, ανθρώπινα πλασμένο».