Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Στα θρανία του Δολοφόνου

Αγαπητή Φοίβη, Από τη μια βλέπω τα παιδιά με τις σχολικές τσάντες τους γεμάτες βιβλία, από την άλλη τους γονείς με τις λίστες σχολικών ειδών να τρέχουν πανικόβλητοι στα βιβλιοπωλεία. Στη συνέχεια, κάθε χρόνο ακούγεται η ίδια γκρίνια, για ελλείψεις δασκάλων και καθηγητών, για ακατάλληλα σχολικά βιβλία και γενικά καταγράφεται μια ανακατωσούρα στην παιδεία.

Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως απαιτείται ψυχραιμία και ξεκαθάρισμα στο τι ζητάμε από την παιδεία και από την εκπαίδευση. Είναι προφανές πως η ελληνική κοινωνία έχει μπερδευτεί σε αυτά που ζητάει και σε αυτά που προσφέρει στους νεαρούς διαδόχους της.

Επίσης προσωπική μου εκτίμηση είναι πως πρέπει να απομυθοποιηθούν κάποια πράγματα, έστω κι αν χρειαστεί να γίνει αυτό και στην Ιστορία αυτού του τόπου. Πάντως πρέπει να απομυθοποιήσουμε το παρελθόν, το παρόν και κυρίως το μέλλον του.

Επιτέλους, πρέπει να τολμήσουμε να παραδεχτούμε την αλήθεια μας και να την κοιτάξουμε κατάματα. Δύσκολο, σκληρό. Ίσως. Μα πρέπει!!!

Δεν θα πέσω στην παγίδα που έπεσαν οι δικοί μου γονείς, τότε που ήμουν μαθητής του Δημοτικού στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, να συγκρίνω δύο κακές εποχές του παρελθόντος στην παιδεία και στην εκπαίδευση και να εκτιμήσω τη λιγότερο χειρότερη ώστε να αποδεχθώ τελικά αυτήν, με τη λογική πως αυτή είναι καλύτερη. Όχι, δεν ήταν καλύτερη. Άλλα διδάχτηκα και άλλα χρειαζόταν η κοινωνία που με εκπαίδευσε. Δεν εκπαιδεύτηκα για να προσαρμοστώ στις ανάγκες της και στις λειτουργίες της. Δεν με δίδαξε αυτά που χρειαζόταν η ίδια.

Απλά, έλαβα γνώση μιας ατέλειωτης λίστας, με δικαιώματα που αργότερα δεν μπόρεσα να διεκδικήσω!!! Για την κρυφή λίστα δικαιωμάτων δεν μου μίλησε κανείς. Γι΄ αυτήν είχαν γνώση μόνον τα παιδιά των άλλων. (Ποιων άλλων; Μα, στην Ελλάδα δεν ήμασταν πάντα χωρισμένοι στους εμείς και οι άλλοι Έλληνες;)

Μόνον κάποιοι δάσκαλοί μου εκτός σχολικού προγράμματος που είχαν ακόμα τα παλιά μυαλά στη θέση τους μού πρότειναν να ρίξω μια ματιά στον Καβάφη, στον Βάρναλη, στον Ελύτη, στον Ρίτσο κι εγώ, ανυποψίαστος, το έκανα. Κάτι υποψιάστηκα, αλλά ήταν ήδη αργά…

Όπως και αυτή η εποχή που ζούμε, για την παιδεία και την εκπαίδευση δεν είναι η καλύτερη. Πρέπει να μιλήσουμε ξεκάθαρα στους σημερινούς νέους για όλα. Και όχι να τους παραμυθιάζουμε. Με γεμάτες σχολικές τσάντες και το κινητό στο χέρι η ζωή δεν τραβάει στην ανηφόρα. Η λίστα με τα δικαιώματά τους μπορεί να μεγάλωσε έκτοτε. Το ζήτημα είναι πως τίποτε από αυτά δεν μπορούν να διεκδικήσουν… Αυτό το ξέρουν;

Ευχαριστώ πολύ, Γεώργιος Ριζόγλου, Αγ. Σύλλας Κρήτης Τ ι παιδεία θέλουμε; Μα, δεν είναι σαφές, αγαπητέ Γ εώργιε; Τ ην παιδεία κάποιας Πάνια, κάποιου Βας Βας, κάποιων Sakis, Lakis και Loulakis, κάποιων τηλεοπτικών παραθύρων και της άνυδρης τηλεοπτικής ατάκας. Τ ι να τους κάνουμε τους Κ αβάφηδες (που μπορεί να είναι και κομμουνιστοαυτόνομοι); Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο Δολοφόνος με το Πριόνι!


«Βρέχε σωρό διορισμούς στην ταπεινή μου τσέπη»

Αφιερωμένο στους σεμνούς και ταπεινούς της νέας διακυβέρνησης. Στίχοι του Κώστα Βάρναλη (γραμμένοι τότε για τον Ζαχαρία Παπαντωνίου) που τόσο ταιριάζουν και στις ημέρες των «γαλάζιων παιδιών»:

«Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά και μάτι δεν μας βλέπει/ βρέχε σωρό διορισμούς στην ταπεινή μου τσέπη./ Την προσευχή μου, Κύριε, σου λέω με προθυμία/ καμιά ψυχή δεν έβλαψα, μονάχα τα Ταμεία.

Εκείνοι που με πλήγωσαν ήσαν αγαπημένοι/ Που να μην την εβούτηξα θέση καμιά δε μένει/ Ήσυχα εγώ κι αθόρυβα τα έργα μου έχω πράξει/ κι από Γραικύλους και Γραικούς το σύμπαν έχω αρπάξει…» Φοίβη
Αριθμητική της εκροής

Αγαπητή Φοίβη, καλημέρα σας.

Χαίρομαι που ασχολείστε (επιτέλους κάποιος ασχολείται) με την πολύπαθη- πιαΕταιρεία Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας (ΕΑΧΑ). Δεν ξέρω ποιες θα είναι οι επόμενες αποφάσεις της διοίκησης της εταιρείας ή των υπουργείων για το μέλλον της ΕΑΧΑ. Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι στο 50% των υπαλλήλων που δεν στηρίζουν τη διοίκηση (sic- είναι ικανός ο νέος αυτός πρόεδρος να εμπνεύσει τους υπαλλήλους;) πρέπει να προστεθεί, αναλογικά, και ένα ακόμα 50% που εκδιώχθηκε από την ΕΑΧΑ, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την τεχνογνωσία στην οποία αναφέρεστε. Αυτά, για να καλυφθούν κάποιες απορίες σας σχετικά με την αποτελεσματικότητα της εταιρείας και για τους σκοπούς (άγνωστους) για τους οποίους έως τώρα επιβιώνει (ή φυτοζωεί)!

Με εκτίμηση, Φώτης Γιαννόπουλος Άρα δεν έχει απομείνει κανείς (με απλή αριθμητική 50%+50%=1 00%) σ΄ αυτήν την πολύπαθη ΕΑΧΑ, αγαπητέ Φώτη. Άρα όταν θα την κλείσουν, ως όργανο που εμπνεύσθηκαν οι «προηγούμενοι» και δεν τους είναι κομμένο και ραμμένο να αποφέρει φράγκαααααα σε κουμπάρους και λαμόγια, σεμνά και ταπεινά, δεν θα υπάρχει κανένας να τη στηρίξει. Δεν χρειαζόμαστε και κανέναν για τα αρχαιολογικά έργα που έχουν σχεδιαστεί και έχουν ξεκινήσει χρόνια. Δεν χρειαζόμαστε κανέναν για να κάνουμε το Μοναστηράκι βρωμερό.

Μήπως να σκεφτούν το ίδιο και για άλλον οργανισμό που υποτίθεται ότι προβάλλει (ουουουου) τον εκ-πολιτισμό μας και κόβει μονέδα ψηφιακή αβέρτα; Λέμε μήπως. Γ ια να ησυχάσουμε ως εκ-πολιτισμένο έθνος (ίσως κι από διαρροές εκατομμυρίων).