«Θέλουν να κάνουν τα σίριαλ θέατρο»

ΑΣ ΧΑΛΑΡΩΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΗ ΤΟΥ
ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΗ. ΑΣ ΑΦΕΘΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ
ΣΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
ΜΑΣ… ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ- ΚΑΙ ΩΣ
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΠΙΑ- Ο ΔΑΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΙΔΗΣ
(ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΕΝΤΡΟ) ΤΗ «ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ
ΤΑ ΜΑΥΡΑ», ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΕΠΟΧΗ ΜΕ
ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗ
«Το θέατρο ξυπνά αρχέτυπα συναισθήματα και κάνει τον θεατή να ταξιδέψει». Φαντάζει πολύ ιδεαλιστικό- έως και κοινότοποαλλά ο Δάνης Κατρανίδης το πιστεύει. Γιατί, κάτι με τα χρόνια (ως θεατράνθρωπος «από κούνια» όσο κι αν έχει περάσει και στην τηλεόραση), κάτι με την εμπειρία, κάτι με το πάθος που τον ακούς να τονίζει ό,τι έχει να κάνει με το θέατρο, το πιστεύει. Και σαν να τό ΄χει άξονα ζωής.

Μελετήσατε, παίξατε, σκηνοθετείτε τη «Γυναίκα με τα μαύρα».Τι ανακαλύψατε μέσα της;

Διαθέτει αυτό που πρέπει να έχει ένα καλό έργο: έχει ιστορία. Δεν έχει φιλοσοφική συζήτηση, ένα θέμα που μπορεί να εξαντληθεί μέσα σε πέντε λεπτά. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει, όμως, είναι ότι θυμίζει στον θεατή- αλλά και στους ηθοποιούςένα βασικό συστατικό του θεάτρου, το κέντρισμα της φαντασίας. Αυτό που έχει σκοτωθεί μέσα του, καθώς περιμένει επιδείξεις υποθέσεων παθητικά στον καναπέ του. Το θέατρο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί κοστούμια, ελέφαντες, καπνούς, εφέ που βλέπει από τον καναπέ. Έχει το ατού να τον κάνει να σκέφτεται και να απελευθερώνει καταστάσεις βαθιά ριζωμένες μέσα του. Έρχονται θεατές και μου λένε: «Τι μου κάνατε απόψε; Παίξατε τη ζωή μου». Αυτό για να το καταφέρει το θέατρο πρέπει να χτυπήσει απευθείας στον πυρήνα, στην καρδιά, τον εγκέφαλο- όπου το τοποθετεί ο καθένας.

Η «Γυναίκα με τα μαύρα» ξεκινά με έναν άνθρωπο που έχει ζήσει μια τραγική ιστορία και το κρατάει μέσα του, τού γίνεται ο εφιάλτης, δεν μπορεί να το μοιραστεί και γι΄ αυτό μισθώνει έναν ηθοποιό για να μιλήσει δημόσια γι΄ αυτό που έχει μέσα του. Έτσι γίνεται ένα είδος δραματοθεραπείας: Ενώ ο ηθοποιός του κάνει μαθήματα εκφοράς, ζωντανεύουν τις σκηνές και τις ξα

info

«Γυναίκα με τα μαύρα» του Stephen Μallatratt στο θέατρο «Μέλι» (Φωκαίας 4 και Αριστοτέλους 87, τηλ. 210-
8221.111) από 20 Οκτωβρίου. Απόδοση: Έλενα Ακρίτα.

ναβιώνει, όπως ένας ασθενής θα πήγαινε στον ψυχαναλυτή, μέσα από την αναπαράσταση. Το έργο ερεθίζει περίεργα τη φαντασία του θεατή, με τρόπο που δεν το περιμένει. Όλη η ιστορία εξελίσσεται μέσα σε ένα θέατρο και μπερδευόμαστε τόσο πολύ κοινό και ηθοποιοί που ξεχνάμε ότι είμαστε σε θέατρο… Αυτό είναι κάτι που τό ΄χουμε ανάγκη να συμβαίνει.

Ταξίδι στη φαντασία και ταξίδι στο παρελθόν μας,λοιπόν.Τα χρειαζόμαστε και εκτός θεάτρου;

Νομίζω ναι. Για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Αν ξεχάσουμε από πού ερχόμαστε και ποιοι είμαστε, έχουμε χάσει το παιχνίδι. Θεωρώ σοφό τον άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με το παρελθόν του.

Έχει αλλάξει κάτι σήμερα στο θέατρο; Εκείνο που πιστεύω ότι έχει αλλάξει είναι η αισθητική του. Έχει γίνει μια προσπάθεια να μεταφερθεί η τηλεόραση στο θέατρο. Παλιά, ο ελληνικός κινηματογράφος έπαιρνε από το θέατρο, τώρα παίρνουν τα σίριαλ και θέλουν να τα κάνουν θέατρο. Και αυτό έχει επιπτώσεις στην αισθητική, τον λόγο, την τεχνική. Το θέατρο είναι διαφορετικό και έχει και ο θεατής άλλες απαιτήσεις από το θέατρο. Πέρυσι παίζαμε με την Κάτια Δανδουλάκη στη σειρά «Βέρα στο δεξί», αλλά στο θέατρο δεν κουβαλούσαμε το σίριαλ. Ήρθε και κάποιος κόσμος λόγω του σίριαλ και με μεγάλη ικανοποίηση μας έλεγαν στα καμαρίνια ότι χάρηκαν που έβλεπαν διαφορετικούς ηθοποιούς, με άλλους κώδικες επικοινωνίας. Αυτό ήταν κέρδος για το θέατρο. Θα είχαμε χάσει και στα δύο αν μεταφέραμε την ίδια λογική από το σίριαλ στη σκηνή.

Υπάρχει κάτι που σας ενοχλεί στο θέατρο σήμερα;

Με ενοχλεί που προσπαθούν να περάσουν, κυρίως στα νέα παιδιά, ότι αν δεν είσαι στην τηλεόραση, δεν μπορείς και να είσαι στο θέατρο. Πλανάται σαν ένα είδος απειλής αυτό. Ότι αν δεν έχεις κάνει τηλεόραση, δεν έχεις κάνει τίποτα. Τις έχω εισπράξει τις ανησυχίες τους γιατί είχα την τύχη- αν και τον εαυτό μου τον θεωρώ πάντα μαθητή, απλώς είμαι παλιοσειρά- να είμαι δάσκαλος σε Δραματική Σχολή από το ΄80. Υπάρχει και το άλλο: ότι μόλις μάθουν έναν ηθοποιό από την τηλεόραση, θεωρούν ότι μόλις βγήκε. Κι ας παίζει δέκα και δεκαπέντε χρόνια…

Μήπως όλα είναι ζήτημα διασημότητας; Μήπως αυτό είναι το ζητούμενο;

Με τρελαίνει αυτό το «γίνε σήμερα γνωστός και μετά βγάλε τα μάτια σου να μας αποδείξεις γιατί πρέπει να είσαι γνωστός». Και παίζουν με την αξιοπρέπεια του καθενός. Δεν φταίει η τηλεόραση γι΄ αυτό. Εκείνη κάνει τη δουλειά της. Αυτό γίνεται από κάποιους, που για να εξυπηρετήσουν κάποια συμφέροντά τους, φέρονται στους νέους ανθρώπους έτσι. Και μπορεί να είναι αυτοί οι άνθρωποι και στην τηλεόραση και στο θέατρο.

Εσείς τι σχέση έχετε με τη διασημότητα;

Δεν έχω καμία σχέση μ΄ αυτήν την έννοια. Είμαι απλά γνωστός μέσα από τη δουλειά μου και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που με αξίωσε ο Θεός να κάνω αυτό που μου αρέσει, με εκφράζει και αγαπάω και να πληρώνομαι και να αναγνωρίζομαι μέσα απ΄ αυτό.