ΜΑΤΙΕΣ Διακριτικά

O Αρχιεπίσκοπος είναι άνθρωπος. Όπως εσείς. Όπως εγώ. Πονάει, φοβάται, λυπάται, αισθάνεται- βαθιά μέσα του- απέραντη μοναξιά, παγώνει όταν σκέφτεται την κατάσταση της υγείας του. Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν ξεπερνιούνται. Όπως η βεβαιότητα ότι η ζωή αρχίζει και ξεμακραίνει, και μονάχα ένα θαύμα μπορεί να συγκρατήσει τη φρενήρη πορεία της. Δεν έχει πια ασπίδα προστασίας ο Αρχιεπίσκοπος. Το είπαμε: είναι άνθρωπος. Σαν όλους μας. Φθαρτός. Και στην παρούσα φάση, γεμάτος ερωτηματικά και αγωνίες.

Διάβασα στο «Βήμα της Κυριακής» (7/10) ένα ρεπορτάζ της Μαρίας Αντωνιάδου, με τίτλο «Η μελαγχολία του κ. Χριστόδουλου». Αντιγράφω: «Τα ανέκδοτα που πολλές φορές την ημέρα άκουγες από το στόμα του αποτελούν μακρινό παρελθόν. Το κέφι και η σπιρτάδα με τα οποία αντιμετώπιζε ακόμη και τις δυσκολότερες καταστάσεις που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της αρχιεπισκοπίας του, δεν δείχνουν να τον διακατέχουν πια».

Αλλά και ο απεσταλμένος στο Μαϊάμι, από την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», Φρίξος Δρακοντίδης, που συναντά τον Μακαριώτατο σε έναν περίπατό του, αφού του λέει μερικές παρηγορητικές κουβέντες («Βλέπω ότι είστε μια χαρά. Καμιά σχέση με το πώς σας παρουσιάζουν στην πατρίδα»), παίρνει την όλο λαχτάρα απάντηση: «Αλήθεια το λες; Φαίνομαι τόσο καλά;». Και ο συντάκτης παρατηρεί: «Το πρόσωπό του φωτίσθηκε από ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Αισθάνθηκα ότι ήθελε να πιαστεί από τα λόγια μου για να ανεβεί ψυχολογικά. Έδειχνε να το έχει ανάγκη». Το κείμενο τελειώνει έτσι:

«Συγκράτησα μια τελευταία κουβέντα του: «Έχω αφεθεί πλέον στα χέρια του Θεού. Αυτός έχει τον τελευταίο λόγο». Τα έγραψα όλ΄ αυτά, γιατί πιστεύω ότι οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τον πρώτο της Εκκλησίας μας, χωρίς τους τίτλους του, τα χρυσά άμφιά του, τις δικαιοδοσίες του, τη δύναμή του.

Οφείλουμε να τον αντιμετωπίζουμε σαν έναν άνθρωπο, ο οποίος φρικτά υποφέρει και μετά τη διαπιστωθείσα προχθές αδυναμία του να δεχθεί ηπατικό μόσχευμα, που θα μπορούσε ίσως να τον σώσει, αισθάνεται τη ζωή, όλο και περισσότερο να τον εγκαταλείπει.

Αυτή, όμως, η κατάστασή του υποχρεώνει τους πάντες, να είναι αφάνταστα διακριτικοί μαζί του. Δεν είναι σωστό – είναι απαράδεκτο- να στήνονται μίνι ιατρικά συμβούλια στην τηλεόραση, όπου ο κάθε ειδικός επιστήμονας λέει την άποψή του, διατυπώνει λάθη που έκαναν συνάδελφοί του, ισχυρίζεται ότι αν είχε ακολουθηθεί διαφορετική αγωγή (δεν είχε γίνει π.χ. η αρχική χειρουργική επέμβαση στο «Αρεταίειο»), η πορεία της ασθένειας, πιθανώς, να ήταν καλύτερη.

Πρέπει να αφήσουμε τον Αρχιεπίσκοπο στην ησυχία του. Δεν επιτρέπεται να γίνεται σίριαλ η ζωή ενός ανθρώπου. Του οποιουδήποτε ανθρώπου. Ο άρρωστος- βαριά άρρωστος- που βρίσκεται κάτω από την άγρυπνη παρακολούθηση των γιατρών, είναι πρόσωπο ιερό.