Στην ανάπαυλα

Ο Λόρδος, ο Κόντε και (τ)ο Λαός

Από τη Δευτέρα των εκλογών, η Πασοκολογία είχε θρονιαστεί στα κανάλια και δεν είχε καμία διάθεση να την κουνήσει κανείς. Όλα τα πρόσωπα του δράματος παρήλαυναν και επιχειρηματολογούσαν (ή τουλάχιστον είχαν την παραίσθηση) υπέρ του ενός ή του αντιπάλου (διότι με την τρέχουσα αντίληψη ο είς είναι υποψήφιος κι ο άλλος αντίπαλος. Έτσι τα βρήκαμε στην οικογένεια, έτσι θα τ΄ αφήσουμε). Από τα απόγευμα όμως χθες πάει το ΠΑΣΟΚ, πάει το Συμβούλιο, πάνε οι κυλιόμενες του Ιντερκοντινένταλ (αυτός πάλι ο Πετσάλνικοφ! με τον καιρό έρχεται ο άνθρωπος γίνεται ένα με το μέσα του), πάνε κι οι υποψηφιότητες, πάει κι ο τρίτος πόλος, γίνανε όλα του πόλου τα εννιάμερα. Διότι ξαφνικά… Πού βρεθήκανε τόσοι ογκολόγοι και βγήκαν στα κανάλια σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή; Άρχισε από το Μαϊάμι η σύνδεση και μετά συνέχισε να κάνει μετάσταση το καρκίνωμα από κανάλι σε κανάλι. Όλοι παρουσιαστές, γιατροί, παπάδες και καντηλανάφτες πήρανε το ντοκτορά τους και το ανέμιζαν στον αέρα αφήνοντας «άφωνα τα χείλη των ευσεβών» (των ανυπάρκτων δηλαδή, αλλά λέμε τώρα, για να ΄χουμε και μια βιβλική ατμόσφαιρα, ένα touch αγιοσύνης). Με την ίδια εμβρίθεια που αντιμετώπιζαν (αντιμετώπιζαν λέμε τον τρόπο που ξετίναζαν) κάθε όργανο του ΠΑΣΟΚ («Άρχισαν τα όργανα, το μπουζούκι εργάζεται» αξέχαστο τραγούδι με το Τρίο Κιτάρα), με τον ίδιο τρόπο ακριβώς μιλούσαν για αναλύσεις αίματος, ούρων που έγιναν, για λαπαροσκοπήσεις που δεν έγιναν, για χειρουργεία που δεν έπρεπε να γίνουν, και το προχώρησαν και πιο πέρα, δεν δίστασαν, το ΄φτασαν μέχρι του απώτατου σημείου της χημικής ενδοέκρισης σε συνδυασμό με τη διαδοχή στον αρχιεπισκοπικό θρόνο! «Ήμαρτον Κύριε το Έλεό σου» δηλαδή ή «Μέγας είσαι Κύριε και Άδωνις Γιωργιάδης».

Ζαλισμένος απ΄ την καρκινομανία που ενέσκηψε στο τηλεοπτικό τοπίο έκλεισα τη συσκευή, άνοιξα το βιβλίο στην τσακισμένη τη σελίδα 165. Κωστή Παπαγιώργη «Τα καπάκια». Διαβάζω μια επιστολή του Λόρδου Μπάϋρον:

« Οι Έλληνες είναι πιθανώς ο πιο διεφθαρμένος,ο πιο εκφυλισμένος λαός του κόσμου.Συντρίβοντας με την επανάσταση τους εύθραυστους κρίκους της αλυσίδας τους,αποκάλυψαν τον πραγματικό τους χαρακτήρα.Και είναι φυσικό να προβάλλει πιο έντονα η μελαγχολική εικόνα της ευτέλειάς τους… είναι η πιο ματαιόδοξη,και η πιο ανειλικρινής φυλή της γης,μια χημική ένωση από όλα τα ελαττώματα των προγόνων τους… ». Τσακισμένος και για να πάρω ανάσα πάω στη «Γυναίκα της Ζάκυθος». Ξέρω τη σελίδα από στήθους.

Μιλάει ο Διονύσιος ο ιερομόναχος:

«Και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου κατά τον ουρανό για να κάνω δέηση με όλη τη θερμότητα της ψυχής και είδα φωτισμένη από μια ακατάπαυστη σπιθοβολή μια μεγάλη γυναίκα με μια λύρα στο χέρι και ένα φόρεμα μαύρο,σαν του λαγού το αίμα,όπου η μυρία σπίθα έγγιζε και εσβενότουνα.

Και εσταμάτησε ανάερα μες στην καπνούρα και εκοίταε τη μάχη.

Και με φωνή που ενικούσε την ταραχή του πολέμου και που εφαινότουνα πως ακουότανε στα πέρατα της Ελλάδας έψαλλε:

“Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι”».

Ανάμεσα στους δυο άνοιξε αυλάκι η νύχτα και μ΄ έριξε σε όνειρο βαρύ. Χωρίς ύπνο.