Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Ράβε – ξήλωνε διοικητικό συμβούλιο να μη σου μείνει

Σαν κατάρα είναι αυτό στον εκΠολιτισμό. Πάνω που πάνε κάτι να κτίσουν, να φτιάξουν, να στρώσουν, με το που μπαίνει το νερό στο αυλάκι, δίνουν μια, χραπ! και το διαλύουν. Μη στεριώσει κάτι καλό…

Νέο παράδειγμα; Η Ανώνυμη Εταιρεία Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων, που στα δέκα χρόνια λειτουργίας της έχει χρεωθεί την πεζοδρόμηση της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και της Αποστόλου Παύλου, την ανακατασκευή της πλατείας Ομονοίας, της πλατείας Συντάγματος και της Κουμουνδούρου, τη μετατροπή της παλιάς κορεατικής αγοράς σε χώρο πρασίνου απέναντι από την «Τεχνόπολι» και τον Κεραμεικό και την ανάπλαση των όψεων κτιρίων στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

Πάνω που πήρε μπρος, ύστερα από χίλια βάσανα, και η πολύπαθη πλατεία Μοναστηρακίου και δεν πρόλαβε (κυρίως λόγω έλλειψης χρημάτων) να κάνει άλλα έργα- όπως η πεζοδρόμηση της Λεωφόρου Βασ. Όλγας, η ολοκλήρωση της διαμόρφωσης του κάτω μέρους της πλατείας Συντάγματος και οι επεμβάσεις στην Ακαδημία Πλάτωνος. Λήγει η θητεία της και, όπως φαίνεται, θα τη διαλύσουν. Τουλάχιστον αυτό λένε επίσημα εκ-πολιτιστικά «χείλη». Ο εκ-Πολιτισμού έναν μήνα πριν από τη λήξη λειτουργίας της εταιρείας δηλώνει πως δεν έχει ενημερωθεί και πως θα αντιμετωπίσει το θέμα με τη λήξη. Οι δε ιθύνοντες της εταιρείας, μεταξύ σοβαρού και αστείου- που ως γνωστόν τότε λέγονται τα σοβαρότερα πράγματα- λένε πως θα την κλείσουν επειδή δεν είναι ευχαριστημένοι με την υποστήριξη από το 50% των υπαλλήλων!

Ωραία η πολιτική (λέμε τώρα…)

του ξηλώνουμε ό,τι καλό έχουμε κληρονομήσει από τους «προηγούμενους»… Και να σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για έναν φορέα που, αν μη τι άλλο, έχει αποκτήσει τεχνογνωσία και του οποίου οι δραστηριότητες θα μπορούσαν να επεκταθούν σε άλλες περιοχές, όπως ο Πειραιάς.


Ανιστόρητα κι επαναλήψεις

Αγαπητή Φοίβη, Από τα επίσημα χείλη του προκλητικού Νίμιτς ο Μέγας Αλέξανδρος αποκαλείται σφαγέας των λαών. Ας τον ρωτήσουν, λοιπόν: ο Μπους και οι προ Μπους πρόεδροι της πατρίδας του, τι είναι; Βιετνάμ, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, επιβολή αιμοσταγών δικτατόρων ανά τον κόσμο, είναι μόνο μερικά παραδείγματα της προσφοράς τους στον εκπολιτισμό και τη δημοκρατία αυτών των λαών. Αλήθεια, τι απέγιναν οι γηγενείς ερυθρόδερμοι των ΗΠΑ; Μήπως πέρασε από εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος και τους εξαφάνισε;

Προτείνω ο κύριος αυτός να χαρακτηριστεί persona non grata από την κυβέρνησή μας. Αλλά πού τα κότσια; Η επί των Εξωτερικών μας κυρία με σαρδόνιο χαμόγελο έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, λέγοντας ότι η Ιστορία δεν ξαναγράφεται, όταν την ίδια ώρα ξαναγράφεται η Ιστορία της ΣΤ΄Δημοτικού, από διαλεχτούς της κυβέρνησης ιστορικούς.

Ευχαριστώ, Άγγελος Τοφάς, Πειραιάς Δεν έχω παρά να αφιερώσω, αγαπητέ Άγγελε, τους στίχους της Μαρίας Βουμβάκη, από τραγούδι με βραβείο στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας του αξέχαστου Μάνου Χατζιδάκι: «Όταν κάτι περιμένεις ν΄ αλλάξει/ καθισμένος αναπαυτικά/ Οι εφιάλτες σου γίνονται πράξη/ και το γνωρίζουν κάποιοι καλά/ Η Ιστορία δεν περιμένει/ άλλη μια ευκαιρία χαμένη/ Μα η αλήθεια ταξιδεύει στο Νότο/ εκεί που ο ήλιος είναι ψηλά/ Ο ουρανός είναι γαλάζιος εκεί κάτω/ κι η φύση όμορφη, όπως παλιά/ Κι όσοι κατάφεραν εκεί να φτάσουν/ μπορούν να θυμηθούν και να ξεχάσουν/ Ό,τι περίμεναν να έχει γίνει/ ό,τι δεν άλλαξαν πάντως ποτέ/ Το χρόνο προφτάσανε εκείνοι/ που έλεγαν “τώρα”, που είπανε “ναι”/ Η Ιστορία είναι γραμμένη/ κι η ευτυχία δεν περιμένει/ Η Ιστορία κι η ευτυχία έρχονται τώρα».


Τρέξτε να… πληρώσετε

Αγαπητή Φοίβη, Είμαι λάτρης του τζόγκινγκ και αντί να τρέχω στους δρόμους, όπως συνήθιζα μέχρι πρότινος, είπα να τρέξω σε έναν οργανωμένο χώρο. Για να μην πολυλογώ, πήγα ένα απόγευμα μετά τη δουλειά στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Παλαιού Φαλήρου. Την ώρα που πάω να μπω μέσα, με σταματάει ο φύλακας και μου λέει «πού πάτε, κύριε;». Του απαντώ ότι πάω να τρέξω.

Με ενημερώνει τότε ότι πρέπει να πληρώσω είσοδο δύο ευρώ. Έμεινα κάγκελο. Τον ρωτώ λοιπόν «καλά, σε δημοτικό στάδιο δεν μπήκα;», αλλά εκείνος ετοίμαζε το διπλότυπο είσπραξης προς απάντησή μου. Και ερωτώ: Τα δημοτικά τέλη- που κατά γενική ομολογία είναι φουσκωμένα όσο δεν παίρνειγιατί τα πληρώνουμε;

Ήμαρτον πια!

Γκίκας Ανδρέας, Αθήνα Τα πληρώνουμε για να μας θυμάται ο δήμαρχος κάθε τέσσερα χρόνια με αμέτρητα πανάκριβα φυλλάδια που ρυπαίνουν τον τόπο, αγαπητέ Ανδρέα, για να μας στήνει αρκούντως η κάθε τυχούσα υπηρεσία καθαριότητας όταν ζητάμε να μεταφέρουν κάποια μπάζα ή σκουπίδια, για να έχουμε- για τον κεντρικότατο δήμο μας, ειδικά- τραπεζοκαθίσματα σε κάθε πεζόδρομο, πεζοδρόμιο και ελεύθερο χώρο από καφετέριες, σουβλατζήδικα και ό,τι βάλει ο νους, ώστε να βολεύεται η εισπρακτική λογική του δήμου (που και από εκεί τα παίρνει, για να τα κάνει μάλλον και «εκ-πολιτιστικές εκδηλώσεις», ώστε να χορταίνει ο κάθε ατζέντης και καλλιτέχνης, και να κάνει και τις δημόσιες σχέσεις του το «μαγαζάκι») ή για να έχουμε Δημοτική Αστυνομία για να κυνηγάει μαύρους μικροπωλητές. Γι΄ αυτά!