Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Με τη ματιά του ταύρου

Εκεί που καθόμουν λοιπόν και παρακολουθούσα με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, μου φθάνει ένα άσχετο e-mail που με καλούσε να υπογράψω για μια διεθνή εκστρατεία για την απαγόρευση των ταυρομαχιών στην Ισπανία! «Είναι ανελέητο και βάρβαρο» γράφει το μήνυμα «να προκαλείς τόσο πόνο και να σκοτώσεις ένα άλλο ον για χάρη της παράδοσης και της διασκέδασης». Θυμήθηκα τότε τον Λόρκα που λάτρευε τις ταυρομαχίες. Θυμήθηκα και τον Πικάσο που συχνά απεικόνιζε τον εαυτό του σαν ταύρο… Οι καιροί, όμως, αλλάζουν. Οι περισσότεροι Ισπανοί σήμερα είναι κατά των ταυρομαχιών. Γιατί και οι παραδόσεις, κάποτε, ξεπερνιούνται. Μετά, όμως, κάθησα για λίγο και προσπάθησα να δω την ταυρομαχία με τα μάτια ενός ταύρου. Δύσκολο έργο. Αλλά θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικές ταυροειδείς σκέψεις που έκανα. Ανάμεσα σε αυτούς που επιθυμούν την απαγόρευση των ταυρομαχιών, υποθέτω πως υπάρχουν αρκετοί φανατικοί των χάμπουργκερ, των μπιφτεκιών και των φιλέτων σε σχάρα. Έχουν αναρωτηθεί ποτέ με ποιον τρόπο πεθαίνουν τα βοδινά που εκείνοι καταβροχθίζουν; Απ΄ όσο ξέρω πεθαίνουν μέσα σε φρικτούς πόνους και εντελώς άδοξα. Αν η σκέψη αυτή σάς φαίνεται απλοϊκή, ας προχωρήσουμε παραπέρα. Ο άνθρωπος εκτρέφει τα βοδινά με μοναδικό σκοπό να τα σφάξει. Ας συγκρίνουμε λοιπόν τα βοδινά που προορίζονται για εκτροφή και τα άλλα που προορίζονται για ταυρομαχίες.

Τα πρώτα μεγαλώνουν συνήθως μέσα στο σκοτάδι. Τα ευνουχίζουν από μωρά για να μεγαλώσουν γρήγορα. Για να τα σφάξουν μια ώρα αρχύτερα, τα ταΐζουν με τέτοιο τρόπο που μερικές φορές τα τρελαίνουν. Ύστερα τα μεταφέρουν σε χώρους με συνθήκες χειρότερες και από εκείνες των λαθρομεταναστών στο Κέντρο Κράτησης Λαθρομεταναστών στη Σάμο. Τέλος, περνούν από τα σφαγεία όπου πεθαίνουν άδοξα και πολύ άσχημα, χωρίς να έχουν καμία πιθανότητα να ξεφύγουν. Οι ταύροι που προορίζονται για ταυρομαχίες, από την άλλη, από την αρχή αποκτούν τον τιμητικό τίτλο toro bravo (δηλαδή «γενναίος ταύρος»). Δεν μεγαλώνουν μέσα στα σκοτάδια, αλλά στα απέραντα φωτεινά λιβάδια των ganaderias. Δεν τρώνε ό,τι να ΄ναι, σαν στρατιώτες στο μέτωπο, αλλά εκλεκτό και δροσερό χορτάρι. Τα βοδινά που γίνονται χάμπουργκερ δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους. Οι toro bravo αποτελούν το καμάρι του αφεντικού τους. Έχουν υπέροχα ονόματα όπως Ranfanote. Και το πιο σημαντικό: κάνουν έρωτα όποτε το γουστάρει η ψυχή τους. Η αρένα δεν είναι σαν το σφαγείο. Οι ταύροι των ταυρομαχιών δίνουν μια μάχη με τον σφαγέα τους πολύ πιο ισότιμη από εκείνη που δίνουν τα άλλα βοδινά στα σφαγεία. Έχουν κάποιες πιθανότητες να βγουν ζωντανοί από την αρένα. Επιπλέον, αν κριθούν ως valientes, έχουν δικαίωμα να κάνουν τον γύρο της τιμής και να εισπράττουν τον θαυμασμό και τα χειροκροτήματα των θεατών. Τέλος, εάν νικήσουν, μπορούν να κοιμηθούν με τις πιο… σέξι αγελάδες της περιοχής. Και αν πεθαίνεις ως toro bravo θα σου φτιάξουν φλογερούς στίχους οι πιο ξακουστοί ποιητές, θα γίνεις πίνακας, ταινία, θα σε τιμήσουν οι ίδιοι σου οι δολοφόνοι. Εσείς, λοιπόν, εάν ήσασταν ταύρος, τι θα προτιμούσατε; Βέβαια, το καλύτερο θα ήταν να πεθάνουν τα ζωντανά φυσιολογικά, από γερατειά. Αλλά σε έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος κάνει ό,τι θέλει, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο για τα βοδινά. Επομένως, εάν ξέρατε ότι η μοίρα σας είναι να καταλήξετε στην κατσαρόλα, τι θα επιλέγατε, το σφαγείο ή την αρένα;

ΥΓ: Θα ήθελα να προχωρήσω λίγο ακόμα τον συλλογισμό μου, αλλά φοβάμαι μην ταυτιστώ απόλυτα με τον toro bravo. Και κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μπελάς για κάποιον μετανάστη σαν και μένα που θέλει μια ζωή ήσυχη και ασφαλή…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com