ΜΑΤΙΕΣ Μπαφιάσαμε

Μπάφιασα με τα κομματικά και τους πολιτικούς. Και δεν είμαι ο μόνος, βέβαια. Δείτε, παρακαλώ, μια μετεκλογική έρευνα της Ρublic Ιssue, που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» στις 30/9: «Ενώ το 2004, σχεδόν 6 στους 10 Έλληνες (56%) δήλωναν ικανοποιημένοι από το εκλογικό αποτέλεσμα, σήμερα, το αντίστοιχο ποσοστό έχει συρρικνωθεί σε 45%. Αντιθέτως, η πλειοψηφία των πολιτών, σε ποσοστό 53%, έναντι μόλις 36% του 2004, δηλώνει προκαταβολικά δυσαρέσκεια».

Ο κόσμος έχει προβλήματα. Πολύ σοβαρά. Και αηδιάζει όταν «τρώει στη μάπα», κάθε βράδυ, ατέλειωτα τηλεοπτικά κουβεντολόγια, ανάμεσα σε βουλευτές, γραμματείς και φαρισαίους, που μ΄ έναν άσαρκο, χωρίς αίμα, πέτσινο λόγο, υπόσχονται τα ίδια και τα ίδια, χωρίς ο τόπος να πηγαίνει ούτε ένα βήμα μπροστά! Το πόσο έχουν βαρεθεί οι Έλληνες, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενους, φάνηκε και στις τελευταίες εκλογές: η αποχή και το άκυρολευκό έφτασαν το 28%! Που θα πει ότι ο 1 τους 3,5 πολίτες της χώρας μας, γύρισε την πλάτη του στις κάλπες, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο να διωχθεί ποινικά.

Θα πρέπει οι πολιτικοί να σκύψουν κάποια στιγμή στους αριθμούς, για να αντιληφθούν, ν΄ ακούσουν αυτό το «αμάν πια με σας και τα χαΐρια σας», που λένε οι ψηφοφόροι. Απόδειξη: ώς τις εκλογές του 1989, η αποχή, το άκυρο και το λευκό ήταν γύρω στο 20%. Στις εκλογές μετά το ΄90, πήγαμε στο 22,5%. Το 22,5% έγινε 26% στις εκλογές 1996-2004. Και τώρα φτάσαμε, όπως είπα, στο απίστευτο 28%! Και πού είμαστε ακόμα…

Μια λέξη που επαναλαμβάνουν συνεχώς, στη Βουλή, στα τηλεοπτικά παράθυρα και στις δηλώσεις τους στις εφημερίδες και τα ραδιόφωνα, οι βουλευτές και οι πολιτευόμενοι, μ΄ έχει ζαλίσει. Είναι η λέξη «ξεκάθαρα». Οι πάντες μιλάνε «ξεκάθαρα»! Και, επιπλέον, «δεσμεύονται» προσωπικά! Λες και υπογράφουν συμβόλαια, που αν δεν τα τηρήσουν, θα έχουν συνέπειες! Αχ, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας, αν όλες αυτές οι «δεσμεύσεις» και οι «ξεκάθαρες κουβέντες» είχαν αμυδρή, έστω, σχέση, με την αλήθεια… Το χειρότερο με τους πολιτικούς- και, φυσικά, δεν εννοώ όλους, αλλά, πάντως, αρκετούς- είναι ότι με τις «πελατειακές σχέσεις», τα δούναι και λαβείν με ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες και την ανοχή στη διογκούμενη, συνεχώς, διαφθορά, έχουν βγάλει στην επιφάνεια αυτής της χώρας, τον χειρότερο Έλληνα.

Αυτόν που κολακεύει, που γλείφει, που εξαπατά, που αισθάνεται σπουδαίος επειδή κέρδισε μερικά φράγκα με κομπίνα, που δωροδοκεί, που τα παίρνει από μίζες, που δεν νοιάζεται για τίποτ΄ άλλο, εκτός από την πάρτη του.

Σ΄ αυτό τον τόπο, με τα δυο Νόμπελ και τα δύο Λένιν, με τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι, με τους λαμπρούς επιστήμονες που θριαμβεύουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έχουμε καταντήσει να θεωρούμε «άρχουσα τάξη», τον λεφτά, που προκαλεί στα μπουζούκια, τον γκομενάκια, την «κουκλάρα του εξωφύλλου», τον νταγλαρά με το θηριώδες, πανάκριβο τζιπ, τον «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;», τον ατσίδα, τον φοροφυγάδα, το λαμόγιο με το πούρο.

Και δεν μου φάνηκε ιδιαιτέρως παράξενο το γεγονός, ότι ένας ταξιτζής, την περασμένη εβδομάδα, για μια «κούρσα» από το Σύνταγμα ώς την οδό Αμερικής, ζήτησε από τον αλλοδαπό πελάτη του… 979 ευρώ! Τόσα έγραψε το «πειραγμένο» ταξίμετρό του….