Τάσεις

Σε στυλ… ολάνθιστος κήπος

Οι γυναίκες ανθίζουν. Τα εξωτικά λουλούδια τυπώνονται στα υφάσματα των σχεδιαστών, που δείχνουν στο Παρίσι τις συλλογές τους
Μπορεί η ζωή στις πόλεις να μας στερεί πολλές λεπτομέρειες από το φυσικό τοπίο, αλλά η παριζιάνικη εβδομάδα μόδας θα μας μεταμορφώσει σε ανθισμένους ανοιξιάτικους κήπους. Οι γυναίκες ανθίζουν. Κι όσοι δεν έδειξαν την άποψή τους για τη φλόρα πάνω στα ρούχα, αρκέστηκαν να κάνουν στάση στην Ινδία, για να παίξουν με τα εκτυφλωτικά χρώματα των πολύτιμων λίθων και των μεταξωτών που κυκλοφορούν στη χώρα των μαχαραγιάδων .

Σχεδόν μια ολόκληρη γενιά έχει ζήσει μέσα στις ουδέτερες αποχρώσεις του μινιμαλισμού και του Αρμάνι. Και από την υπόθεση των σχεδιαστών υφασμάτων περιορίστηκε στις μιλιτέρ εκφάνσεις παραλλαγής των χακί και μπεζ. Για τις σημερινές τριαντάρες αυτή η παρέλαση των λουλουδιών, αυτή η έκρηξη χρωμάτων δηλώνει χαρά και θηλυκότητα και όχι τιμή και σεβασμό στην ποπ αρτ των 60s ή στην ψυχεδέλεια των 70s. Είναι η αυθεντική εκδήλωση αγάπης για τη φύση.

Καθώς η μόδα, όπως έχουμε καταλάβει, αποφάσισε να λάβει μέρος στη σταυροφορία για τη διάσωση του πλανήτη, δείχνοντας το «πράσινο» προφίλ της.

Το πιο όμορφο και εντυπωσιακό παράδειγμα ήταν το σκηνικό στο σόου της Στέλα ΜακΚάρτνεϊ: ένας πράσινος τοίχος ύψους δέκα μέτρων φτιαγμένος από 2.000

διαφορετικά είδη φυτών.

Τον επιμελήθηκε η ομάδα του διάσημου βοτανολόγου Πατρίκ Μπλαν, ο οποίος έχει δημιουργήσει έναν ανάλογο πράσινο τοίχο στο νέο Μουσείο του Ανθρώπου στο Κε ντε Μπρανλί, κοντά στον πύργο του Άιφελ. «Ήθελα να έχω κάτι ζωντανό στο σόου. Μπο ρεί να μη μιλάμε πολύ γι΄ αυτό, αλλά ως εταιρεία δουλεύουμε πολύ με οργανικές ύλες», εξήγησε η Αγγλίδα σχεδιάστρια στους δημοσιογράφους, μετά την παρουσίαση της νεανικής, αιθέριας και με πολλά στοιχεία υψηλής ραπτικής συλλογής της. «Μάλιστα δεν θα κρατήσουμε τον τοίχο. Αμέσως μετά το σόου θα κοπεί σε κομμάτια για να μεταφερθεί σε χαμηλού εισοδήματος περιοχές του Παρισιού και εκεί θα ξαναχτιστούν ως μικρότερης επιφάνειας φράχτες», συμπλήρωσε η ευσυνείδητη οικολογικά κόρη του περήφανου Σερ Πολ ΜακΚάρτνεϊ.

«Τώρα που στη μόδα όλα είναι υπόθεση ενός μείγματος, το ιδανικό για έναν σχεδιαστή είναι να αποδείξει ότι είναι καλλιτέχνης/διακοσμη- τής», επισημαίνει η Σούζι Μένκες στα άρθρα της στην «Ιnternational Ηerald Τribune», σχολιάζοντας αυτήν τη συντονισμένη έκρηξη λουλουδιών στις παριζιάνικες πασαρέλες του Βέλγου Ντρις Βαν Νότεν, του Νικολά Ζεσκιέρ στον Βalenciaga, του Ιταλού Αντόνιο Μαράς στον Κenzo, του γαλλικού οίκου Leonard, που ιδρύθηκε πριν από 50 χρόνια από τον Ντανιέλ Τριμπουιγιάρ. Αυτός ο οίκος πήρε τα εύσημα του «εν ζωή εθνικός θησαυρός» από το γαλλικό υπουργείο Οικονομίας και Εργασίας και τώρα που όλα είναι εμπριμέ, η Βερονίκ Λερουά αναβιώνει τη δόξα του Leonard. Για την ερχόμενη άνοιξη, ο Λάγκερφελντ οσμίστηκε ότι «παίζουν» τα 50s, οι ρίγες, η διαφάνεια, το ανδρόγυνο ράψιμο στα κοστούμια και τα ταγιέρ, οι μεγάλοι τονισμένοι με βάτες ώμοι, οι αλυσίδες και το τζιν. «Το πιο πολυφορεμένο ύφασμα στον πλανήτη», όπως δήλωσε ο ίδιος στο γαλλικό κανάλι Ρaris-premiere. Κατά τα άλλα, ο Λάγκερφελντ κράτησε τη Chanel σε επαφή με την κλασική έννοια της κομψότητας. «Σαν γραμμή σωτηρίας για όσες αναζητούν στα απλά μαύρα φορέματα με την τέλεια εφαρμογή και τους κολακευτικούς κύκλους από μπλε μαρέν παγιέτες στις τσέπες και στον λαιμό την ένδειξη της επένδυσης. Ρούχα, δηλαδή, που επιβεβαιώνουν τη διαχρονική τους αξία ξεπερνώντας κάθε παροδική τάση».

Στον οίκο του Dior, όπου φέτος γιορτάζουν τα 60 χρόνια από την ίδρυσή του, το σχέδιο του μάνατζερ Σίντεϊ Τολεντάνο πέτυχε. Να επαναφέρει δηλαδή τον Dior στις επάλξεις της «κυριλέ» αισθητικής και της «υπεράνω» νοοτροπίας, γνωστής στα γαλλικά ως ΒCΒG (Βon Chic Βon Genre). Έτσι, ο Τζον Γκαλιάνο έλαβε το μήνυμα από τα αφεντικά του και περιόρισε «τα τρελά» μόνο για τη δική του υπόκλιση στο κοινό, ντυμένος ως Άγγλος τζέντλεμαν με ημίψηλο και σμόκιν που ξέχασε να φορέσει το παντελόνι του, μένοντας μόνο με το λευκό μπόξερ, τις μαύρες κάλτσες και τις ανδρικές ζαρτιέρες. Τα υπόλοιπα ήταν ένα αφιέρωμα στα είδωλα της οθόνης και της τέχνης που γνώρισε ο κύριος Κριστιάν Ντιορ αυτοπροσώπως: Άβα Γκάρντνερ και ταγιέρ σε γραμμή 50s, Μάρλεν Ντίτριχ και ανδρόγυνη 40s σιλουέτα, Ζοζεφίν Μπέικερ και τα τρελά χρόνια του τσάρλεστον στα 20s με ύφος μπουντουάρ και αισθησιακά εσώρουχα. Όλα αυτά περασμένα μέσα από την έμπνευση του Γκαλιάνο να τα ενοποιήσει μέσα από το στυλ του Γερμανού φωτογράφου των 90s Πέτερ Λίντμπεργκ, του οποίου ο κόκκος στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες έβγαζε δράμα, πάθος και πόθους στα βλέμματα αληθινών γυναικών και όχι ψυχρών μοντέλων.
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

Shants: η σύντμηση των λέξεων sheer pants που σημαίνει διάφανα παντελόνια και αναδεικνύεται σε κυρίαρχη λεπτομέρεια της ερχόμενης άνοιξης που προέκυψε από το Παρίσι. Είναι η εξέλιξη στο στυλ των στρώσεων και ένα βήμα μετά τα κολάν.

Τιμή και Αναγνώριση: η συλλογή του Αλεξάντερ Μακουίν ήταν αφιερωμένη στην εκλιπούσα Ιζαμπέλα Μπλόου. Τη στυλίστρια περσόνα που τον ανακάλυψε, τον διαφήμισε και τον φόρεσε για να τον αναδείξει από σπουδαστή τού Saint Μartin΄s σε διευθυντή οίκου υψηλής ραπτικής (βλ. Ζιβανσί).

Τα γυαλιά της Πέγκι Γκούγκενχαϊμ: ο περίφημος σκελετός σε σχήμα «πεταλούδα» που φορούσε η εκκεντρική Αμερικανίδα συλλέκτρια κι εκατομμυριούχος εμφανίστηκε στο σόου της Σόνια Ρίκιελ. Θα τα λατρέψουν όσες παθαίνουν αλλεργία σε ό,τι πλαισιώνει αρμονικά την κατατομή του προσώπου τους.

Ινδία: οι οίκοι Ηermes και Costume Νational έδειξαν συλλογές εμπνευσμένες από την Ινδία. Μεταξωτά φορέματα ζέρσεϊ με έναν ώμο δημιούργησαν ο Ζαν Πολ Γκοτιέ και ο Ένιο Καπάζα, αντίστοιχα.

Όχι δεν ήταν συνεννοημένοι.