[ Πρόσωπα ] Ζωγραφίζοντας στον δρόμο

Τα έργα του γίνονται ανάρπαστα σε πολύ υψηλές τιμές. Όταν όμως ο νεαρός Γερμανός ζωγράφος Ντάνιελ Ρίχτερ ζωγράφισε ινκόγκνιτο τουρίστες στο Παρίσι, πολλοί αρνήθηκαν τα σκίτσα του, ακόμη και δωρεάν.

Είναι αλήθεια πως στα πορτρέτα του Ρίχτερ δύσκολα αναγνωρίζεις το μοντέλο, όμως είναι πολλοί αυτοί που θα πλήρωναν σημαντικά ποσά για να αποκτήσουν το παραμικρό σκίτσο με την υπογραφή του. Και ακόμη περισσότεροι θα στενοχωρηθούν διαβάζοντας τα παρακάτω, επειδή δεν βρέθηκαν την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος.

Η ιστορία, η οποία δημοσιεύτηκε στη «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ», έχει ως εξής: Ο Ντάνιελ Ρίχτερ, ο οποίος θεωρείται σήμερα, μαζί με τον Νέο Ράουχ, ο πιο προικισμένος Γερμανός ζωγράφος της γενιάς του, πήγε ινκόγκνιτο στην πλατεία μπροστά στο Πολιτιστικό Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού, στην καλλιτεχνική και τουριστική καρδιά του Παρισιού, έστησε δύο πτυσσόμενα σκαμνιά, έβγαλε το μπλοκ, ετοίμασε τα μολύβια του και πρότεινε στους περαστικούς τουρίστες να φτιάξει το πορτρέτο τους για 5 ευρώ- ακόμη και δωρεάν. Ένα σκίτσο του Ρίχτερ κοστίζει τουλάχιστον 6.500 ευρώ, διαβεβαιώνουν οι γκαλερίστες. Όμως στην ανωνυμία και μπροστά στο Κέντρο Πομπιντού, η τιμή του δεν υπερβαίνει τα 5 ευρώ…

Αυτό που ήθελε ο καλλιτέχνης ήταν να ρισκάρει. Κατ΄ αρχάς, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αμβούργου όπου έχει φοιτήσει, δεν διδάχθηκε την τέχνη του πορτρέτου. Επίσης ήταν η πρώτη φορά που άφηνε την άνεση των ατελιέ και των γκαλερί για να πάει κάπου όπου δεν τον γνώριζαν, όπου όλοι κοιτούσαν τι κάνει πάνω από τον ώμο του και μπορούσαν να βλέπουν όχι μόνον το τελειωμένο έργο, αλλά και όλες τις αποτυχημένες προσπάθειες. Στο Παρίσι, ο φτασμένος Ρίχτερ εμφανίσθηκε ως αρχάριος που μαθαίνει να κολυμπάει στα βαθιά, συγχρωτιζόμενος με το πλήθος των ζωγράφων που κερδίζουν τη ζωή τους στο δρόμο. Και καθώς δεν γνώριζε κανέναν από τους κανόνες των πορτρέτων, έπρεπε να ανακαλύψει ξανά την Αμερική και να βρεθεί αναπόφευκτα μπροστά στο κλασικό δίλημμα- άραγε θα μιμούνταν όσο το δυνατόν καλύτερα το μοντέλο του ή θα άφηνε τη ματαιοδοξία του να μιλήσει;

Έπειτα από πολλές δοκιμές, ο Ρίχτερ βρήκε τη λύση του σκίτσου των κόμικς. Άρχιζε από τα μάτια, σκιτσάριζε την άκρη της μύτης και προχωρούσε με αποφασιστικότητα στο περίγραμμα του προσώπου. Οι αντιδράσεις των μοντέλων ήταν ποικίλες. Πολλοί θεώρησαν πως το πορτρέτο τους έγινε γρήγορα, ενώ δυσπιστούσαν μπροστά στη φανερή άνεση του ζωγράφου και σε δηλώσεις του όπως, «Τελείωσε, δεν μπορώ να βγάλω τίποτε άλλο από το πρόσωπό σου» ή «Οι λεπτομέρειες απέτυχαν, όμως το σύνολο είναι καλό». Πολλοί αρνήθηκαν μάλιστα να παραλάβουν το πορτρέτο τους, κάνοντας φανερό πως η ιδιοφυΐα χάνεται μπροστά στο παραδοσιακό κριτήριο ότι «η καλή δουλειά παίρνει χρόνο»…