«Η μητέρα μου δεν άντεξε τις πιέσεις»

«Ξαναείδα το “Ταξίδι στην Ιταλία” στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, όπου προβλήθηκε στο πλαίσιο ενός αφιερώματος για τον πατέρα μου. Για πολλή ώρα δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιον λόγο είχε συγκινήσει τόσον κόσμο, αρχίζοντας από τον Μάρτιν Σκορσέζε που με έβαζε με θρησκευτική ευλάβεια να τη βλέπω μία φορά τον χρόνο λες και ήταν η θεία λειτουργία των Χριστουγέννων. Δεν κατάφερα να εκτιμήσω την ταινία παρά μόνο όταν ενηλικιώθηκα και αφού είχα βιώσει γάμους και διαζύγια. Ο πατέρας μου όμως γνώριζε καλά πως δεν επρόκειτο για μια ψυχαγωγική ταινία που προσέφερε μια καθαρή λύση», λέει η γοητευτική Ιζαμπέλα Ροσελίνι.

Αφορμή για τη συνέντευξη της 55χρονης κόρης του Ιταλού σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι και της Σουηδής σταρ της μεγάλης οθόνης Ίνγκριντ Μπέργκμαν στην ιταλική «La Repubblica» είναι η κυκλοφορία (στις 11 Οκτωβρίου)

της αποκατεστημένης κόπιας της ταινίας.

Η οποία όταν βγήκε στις αίθουσες πριν από 54 χρόνια ήταν μια παταγώδης εμπορική αποτυχία, αλλά οι νεαροί κριτικοί της τέχνης στη Γαλλία κατάφεραν να διακρίνουν την αξία της, ενώ έγινε αφορμή ο Μπερτολούτσι να δηλώσει πως δεν θα μπορούσε να ζει χωρίς τον Ροσελίνι και ο Σκορσέζε να τιτλοφορήσει το ντοκιμαντέρ του για τον ιταλικό κινηματογράφο «Ταξίδι στην Ιταλία», όπως ακριβώς δηλαδή και την περίφημη ταινία του πρωτοπόρου νεορεαλιστή Ροσελίνι.

Πώς θα περιγράφατε την ταινία σε κάποιον που δεν την έχει δει;

Το θέμα δεν αφορά μόνο την κρίση ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ζευγάρι. Πιστεύω πως ο πατέρας μου ήθελε κατά έναν τρόπο να μιλήσει για την Ιταλία: τη δύναμή της, τη μεγαλοπρέπειά της, την ιστορία και τον πόνο της. Και το έκανε την περίοδο της τουριστικής έκρηξης, όπου η χώρα για πολλούς μετατρεπόταν σε τόπο κατανάλωσης με τοπία κατάλληλα για καρτ ποστάλ.

Πιστεύετε ότι κατά κάποιον τρόπο η κρίση που περνά το πρωταγωνιστικό ζευγάρι αντανακλά την κρίση στη σχέση των γονιών σας;

Είναι πιθανόν. Ας μην ξεχνάμε το σκάνδαλο που ξέσπασε με τη σχέση τους. Επιπλέον η μητέρα μου πήρε μεγάλο επαγγελματικό ρίσκο σε μια εποχή που η καριέρα της βρισκόταν στο ζενίθ. Ήταν ευτυχισμένη που είχε την ευκαιρία να ερμηνεύσει κάτι ποιοτικό, αλλά ήθελε να κάνει κι άλλα πράγματα, όμως ο πατέρας μου ζήλευε και δεν συγκατένευε. Ήταν μια εποχή με πολλές πιέσεις που η μητέρα δεν μπορούσε να αντέξει.