Φαινόμενα

Νέοι σταρ – πανελίστες

Συντηρητική από τη φύση της η τηλεόραση, αποτέλεσε το ιδανικό πλαίσιο για την ανάδειξη πανελιστών που υπεραμύνονται της επαρχιώτικης κλειστοφοβίας του έθνους
Έχουν αναδειχθεί σε απαραίτητο πανελικό συστατικό, οι βουλευτές του ΛΑΟΣ, με κορυφαίο τον έμπειρο στο τηλεπαραθυράτο σόου κ. Άδωνι Γεωργιάδη και πιο πρόσφατο τον κ. Ροντούλη, που αποδεικνύεται εξίσου ταλαντούχος στη μάχη της ανταλλαγής τηλεοπτικών εντυπώσεων. Είχε προηγηθεί βεβαίως, αυτών, στην προτίμηση των τηλεενημερωτών, ο αρχηγός τους κ. Καρατζαφέρης, με το επικοινωνιακό χάρισμα του τα- λέω – έξω- από- τα- δόντια, όπως άλλωστε και ο κ. Ψωμιάδης εκ της Ν.Δ. μεν, αλλά με συγγενείς απόψεις. Όλοι πρωταγωνιστές στη μάχη κατά του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού.

Το βιβλίο αμέσως μετά τις εκλογές και παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της Ν.Δ., τελικώς αποσύρθηκε. Έτσι τις ημέρες αυτές δικαίως οι βουλευτές του ΛΑΟΣ και ο κ. Ψωμιάδης περιφέρονται με χαμόγελα νικητών ανά τις εκπομπές, οι οποίες άλλωστε φιλοξένησαν και ανέδειξαν τα επιχειρήματά τους, βάσει των οποίων άλλωστε διεξήχθη και ο τηλεοπτικός διάλογος. Με άλλα λόγια, ο ΛΑΟΣκαι ο κ. Ψωμιάδης- έχουν επιτύχει νίκη μεγαλύτερη από την απόσυρση ενός σχολικού συγγράμματος. Έχουν επιτύχει να επικρατήσουν οι απόψεις τους στις συνειδήσεις του φιλοθεάμονος περί σκοτεινών κέντρων που επιβουλεύονται την εθνική μας συνείδηση και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Όλο αυτό το ιδεολογικό οικοδόμημα είχε εξέχουσα προβολή από τις εκπομπές, που έβλεπαν στον «καβγά για την Ιστορία» μια ωραία ευκαιρία για τηλεθέαση, στον κ. Άδωνι Γεωργιάδη έναν μαχητικό πανελίστα με ικανότητα να ανεβάζει τους τόνους και να κερδίζει τηλεθέαση, και επίσης στον κ. Ψωμιάδη μια πολύ δυνατή «φωνή» εσωκομματικής αντιπολίτευσης στη Ν.Δ. και στην πολιτική της για την Παιδεία.

Με όλα αυτά αναδείχθηκαν σε εξέχοντες πανελίστες, οι λαλίστατοι βουλευτές του ΛΑΟΣ και παραμένουν μόνιμοι καλεσμένοι στα πάνελ, χωρίς να αρθρώνονται ουσιαστικά, συγκροτημένα αντεπιχειρήματα για τις απόψεις τους.

Ο κ. Ψωμιάδης δε, έχει εξελιχθεί σε συμπαρουσιαστή καριέρας στις ενημερωτικές εκπομπές, μηδέ των κουτσομπολίστικων εξαιρουμένων. Προχθές στο πλευρό του Γιώργου Αυτιά, χθες στο πλευρό του Γιώργου Παπαδάκη, αλλά και τις προηγούμενες ημέρες δεν άφησε δελτίο και εκπομπή- ή δεν τον άφησαν εκείνοι.

Απ΄ όποια πλευρά κι αν αναγνώσει κανείς τις απόψεις του κ. Ψωμιάδη, το βέβαιο είναι ότι αυτές έχουν πάντα άφθονο χώρο για να αναπτυχθούν και επικρατούν επί όλων των υπολοίπων, όχι μόνο γιατί όσοι έχουν αντίθετες δεν εμφανίζονται το ίδιο συχνά, ούτε διαθέτουν την ίδια «επικοινωνιακή» αθυροστομία, αλλά και γιατί η διαρκής παρουσία του στο γυαλί τούς προσδίδει τη λάμψη της τηλεεγγυρότητας. Από την άλλη συντηρητικό από τη φύση του το τηλεοπτικό θέαμα, καθώς απευθύνεται στον- κατασκευασμένο- «μέσο όρο» μισθοσυντήρητων οικογενειών, πλαισιώνει ιδανικά τις εθνικοπατριωτικές εμμονές όλων των ανωτέρω πανελιστών, εμφανίζοντάς τες ως αυτονόητες.

Το «επικοινωνιακό» πλεονέκτημα του κ. Ψωμιάδη, όπως και του κ. Γεωργιάδη και λοιπών πανελιστών του εθνικοπατριωτικού πάθους, είναι ότι απευθύνονται στις φαντασιώσεις του- λαούτου- καναπέ, διαμορφωμένες από το λαϊκό ασπρόμαυρο σινεμά, συντηρημένες από την τηλεόραση των σίριαλ, αλλά και την ενημερωτική, που από εκεί άντλησε τα σενάριά της και τους ρόλους των παρουσιαστών. Το γεγονός αυτό προσφέρει συγκριτικό πλεονέκτημα στους πανελίστες υπερασπιστές της επαρχιώτικης κλειστοφοβίας του έθνους έναντι οποιουδήποτε θελήσει να αντιπαρατεθεί στις απόψεις τους. Ιδίως όταν εκείνος επιλέγει να το κάνει καταφεύγοντας στους χαρακτηρισμούς, που ερέθιζαν στα αμφιθέατρα της μεταπολίτευσης δημοκρατικά ανακλαστικά, αλλά στο τηλεοπτικό θέαμα ουδεμία χρησιμότητα έχουν.


«Καθησυχαστικός» ο συντηρητικός λόγος

Είδαμε τον κ. Άδωνι Γεωργιάδη το Σάββατο και τον κ. Ροντούλη την Κυριακή, καλεσμένους από τους Χασαπόπουλο- Αναγνωστάκη, να αντιμετωπίζονται με εκφράσεις όπως «είστε το δεκανίκι της Δεξιάς» ή «είστε ακροδεξιοί» ή «για τον ΛΑΟΣ, τον κ. Ψωμιάδη και τον Άνθιμο Θεσσαλονίκης αποσύρθηκε το βιβλίο της Ιστορίας» σαν να είναι ψόγος όλα αυτά, ενώ η περίοπτη θέση των εν λόγω καλεσμένων στο τηλεοπτικό θέαμα τους προσδίδει μάλλον την έννοια επαίνου, εξ ου και χαμογελούν ακούγοντάς τα.

Για όσους μεν διατηρούν ακλόνητα τα δημοκρατικά αυτονόητα, τέτοιου είδους επιχειρηματολογία είναι μάλλον περιττή και για τους υπόλοιπους είναι δυσνόητηαν δεν είναι απολύτως αδιάφορη (νέοι, άνεργοι κ.λπ.). Το πρόβλημα που θέτουν οι μιντιακές δημοκρατίες, ακριβώς επειδή τα νέα μέσα- και δη τα τηλεοπτικά- δίνουν την εντύπωση της ευκολίας στη διεξαγωγή του δημοκρατικού διαλόγου, είναι ότι επιβάλλουν νέους όρους στις ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις, καθώς ο συντηρητικός λόγος είναι πιο εύληπτος και καθησυχαστικός. Και αυτός είναι ο κίνδυνος με την υπερπροβολή του.