ΜΑΤΙΕΣ Πολιτισμός

Κάθε φορά που γίνεται λόγος για «προγραμματικές δηλώσεις», «προϋπολογισμούς» και τα συναφή, αυτόματα, μου ΄ρχεται στον νου η Μελίνα. Που έβλεπε με αγανάκτηση τα ψίχουλα που της έδινε το κράτος για να κάνει τη δουλειά της, έτρεχε αμέσως στον Ανδρέα για να τον παρακαλέσει να μεγαλώσει κάπως το κομμάτι της πίτας του υπουργείου Πολιτισμού, γύριζε άπρακτη στον τέταρτο όροφο της οδού Αριστείδου, έβγαζε τα παπούτσια της και ξυπόλητη και φυσομανώντας, έλεγε και ξανάλεγε: «Δεν είναι κατάσταση αυτή! Κόλλυβα μου δίνουν! Δεν μπορώ. Θα παραιτηθώ!». Αλλά ποτέ δεν υπέβαλε την παραίτησή της: αγαπούσε τον Παπανδρέου, αγαπούσε το κόμμα της, αγαπούσε τον πολιτισμό.

Ψιχία θα πάρει κι εφέτος ο πολιτισμός, που είναι, κατά τα άλλα, «η πιο βαριά βιομηχανία της Ελλάδας»! Τα χρήματα που θα δοθούν στο υπουργείο Πολιτισμού δεν φτάνουν ούτε για τους μισθούς των υπαλλήλων. Είναι για στραγάλια ή για μπατιρόσπορο. Απόδειξη, ότι οι επιχορηγούμενοι θίασοι δεν έχουν πάρει δεκάρα από τα χρωστούμενα δύο ή τριών ετών! (Αλλά οι παπάδες παίρνουν- και έπαιρναν και επί ΠΑΣΟΚ- με διάφορους τρόπους τεράστια ποσά! Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, βλέπετε, ακόμη και σε περίοδο δημοκρατίας…). Δεν ξέρω τι θα κάνει «για να ενώσει τις δύο άκρες» ο νέος υπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης. Ένας έξυπνος και ευγενής άνθρωπος (τον θυμάμαι από την εποχή που ήταν υφυπουργός Εμπορίου). Σίγουρα θα ζοριστεί πολύ. Και συναισθηματικά. Γι΄ αυτό, ας αρχίσει από τώρα να βλέπει σωματεία, πρωτίστως, να κουβεντιάζει καλοπροαίρετα (δεν αμφιβάλλω) και να ξεκαθαρίζει με ανοιχτά χαρτιά τι έχει, τι χρωστάει, τι μπορεί να ξοδέψει, πώς θα καταφέρει να κόψει όσο περισσότερα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας αντέχει…

Ο Καραμανλής μού είχε πει κάποτε ότι αναλαμβάνει ο ίδιος προσωπικά το υπουργείο Πολιτισμού, όχι μόνο για λόγους συμβολικούς, αλλά και για να δουλέψει. Έβαλε στο πόδι του έναν υφυπουργό, τον Πέτρο Τατούλη, έβαλε γενικό γραμματέα έναν φίλο του, τον Χρήστο Ζαχόπουλο, άλλαξε μετά τον Τατούλη με τον Βουλγαράκη, αλλά ελάχιστα πράγματα έγιναν. Ας ρωτήσει τους ίδιους τους συνεργάτες του. Και βέβαια τους καλλιτέχνες, τους λογοτέχνες, τους μουσικούς. Σε ένα μόνο πέτυχε: στον διορισμό του Λούκου στο Φεστιβάλ.

Ο πολιτισμός είναι ακριβή ιστορία. Χωρίς λεφτά δεν κινείται τίποτα. Καλεί ένας δήμος κάποιον τραγουδιστή για να τιμήσει, καθώς λέει, έναν σπουδαίο συνθέτη. Βρίσκει λεφτά, βάζοντας εισιτήριο, για να πληρώσει τον τραγουδιστή. Βρίσκει λεφτά για να πληρώσει τους μουσικούς.

Βρίσκει λεφτά για να πληρώσει φωτιστές και ηχολήπτες. Αλλά γι΄ αυτόν που τιμά, τον συνθέτη, πληρώνει 100 ευρώ για μια πλακέτα! Του την απονέμει και… ησυχάζει! Κι ας έχει εγκαταλείψει ο τιμώμενος για δυο μέρες το σπίτι του, τη δουλειά του, την ησυχία του… Όσο για τον δήμαρχο, έχει προσφέρει στον δήμο του χωρίς φράγκο από το ταμείο του μια βραδιά τραγουδιού. Για την οποία… αμείβεται με ψήφους!

Αλλά για τον πολιτισμό- είναι τόσο πολλά τα ζητήματα και τα ανοιχτά προβλήματαθα γράφω συχνά. Δεν μπορώ, άλλωστε, να μην ασχολούμαι με την… «πιο βαριά βιομηχανία της Ελλάδας»!