«Η ΖΙΛΙΕΤ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ…»

Με πολύ χιούμορ μιλάει ο Γιάννης Σπανός – που υπήρξε και εξαίρετος γελοιογράφος στο Παρίσι- για τη σταδιοδρομία του. Αντιγράφουμε:

«… Ένα από τα όνειρά μου ήταν να δώσω τραγούδια μου στη Ζιλιέτ Γκρεκό. Όχι τόσο για να γίνω φίρμα, αλλά διότι μ΄ άρεσε πολύ αυτή η καλλιτέχνις. Για να δώσεις, όμως, σε κάποιον τραγούδια, πρέπει να κάτσεις να τα γράψεις. Αυτό έκανα. Πήρα διάφορους Γάλλους ποιητές κι άρχισα να μελοποιώ στίχους τους.

Αφού συγκέντρωσα το υλικό που χρειαζόταν, μπήκα σ΄ έναν θάλαμο και τηλεφώνησα στο ίνδαλμά μου.

Το σήκωσε κάποιος άγριος, του είπα το όνομά μου. Αγρίεψε περισσότερο και μου είπε: “Η Ζιλιέτ απουσιάζει”. Βγήκα από τον θάλαμο αποφασισμένος να τηλεφωνήσω και την επομένη.

Πράγματι, την επομένη, ξανατηλεφώνησα. Σήκωσε το ακουστικό ο ίδιος τύπος. Και μου είπε τα ίδια πράγματα. Τα ίδια μου είπε και στο τρίτο τηλεφώνημά μου. Και στο τέταρτο. Και στο πέμπτο.

Ώσπου άρχισα να σκέφτομαι μπας και είναι κάνας κρετίνος που δεν μπορεί ν΄ αρθρώσει άλλες λέξεις εκτός απ΄ αυτές που μου ΄λεγε.

Για να εξακριβώσω αν είχα να κάνω με κρετίνο ή όχι, βάλθηκα να κάνω δυο τηλεφωνήματα τη μέρα. Έτσι, πέρασαν δυο ολόκληρα χρόνια! Φυσικά, ο τύπος ούτε που το διανοούνταν ν΄ αλλάξει ρεπερτόριο. Πάνω, λοι πόν, που είχα βεβαιωθεί ότι είχα να κάνω με αρχικρετίνο, πάνω, δηλαδή, στο 736ο τηλεφώνημα, να σου στο ακουστικό η ίδια η Γκρεκό. Με παρακάλεσε- ας μην υπερβάλλουμε-, μου είπε να πάω αμέσως στο σπίτι της. Έτρεξα. Της έπαιξα δυο- τρία τραγούδια. Ενθουσιάστηκε. “Και πού ήσουν τόσον καιρό; ” με ρώτησε. Της εξήγησα ότι της τηλεφωνούσα δυο φορές τη μέρα επί δυο χρόνια, αλλά ο τύπος της μου ΄λεγε: “Η Ζιλιέτ απουσιάζει”. Έγινε έξω φρενών. Και την άλλη μέρα, απέλυσε τον τύπο. Που δεν ήταν κρετίνος. Αλλά ο πιανίστας της.

Που φοβόταν ότι θα του φάω το ψωμί».