ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ…

Συνταρακτικά είναι αυτά που καταθέτει ο Άκης Πάνου, για τον Καζαντζίδη. «Πάμε ένα βράδυ ν΄ ακούσουμε τον Καζαντζίδη, στον “Αστέρα”, στην Κοκκινιά.

Καθόμαστε σε κάτι καφάσια.

Τραγουδάει ο Στέλιος: “Μα κανένας δε μου φταίει για το χάλι μου/ σπάσιμο θέλει το κεφάλι μου”. Και τότε, πετάγεται κάποιος πάνω, σπάει ένα ποτήρι και το καρφώνει στο μέτωπό του! Παγώνουμε όλοι. Τον παίρνουνε αυτόνε γεμάτο αίματα. Κι ενώ τον σέρνουνε στην έξοδο και ο Στέλιος συνεχίζει το τραγούδι, γυρίζει και του φωνάζει: “Γεια σου, Στελάρα!”.

Καταλαβαίνεις; Λέω, λοιπόν: Αν φύγει ο Στέλιος από την Κοκκινιά κι αρχίσει να τραγουδάει περπατώντας για ν΄ ανέβει στην Αθήνα, με τον κόσμο που θα μαζέψει στο δρόμο δεν κάνει επανάσταση;».

Και η Μαρινέλλα: «Έλα μωρέ, εγώ θα κρίνω τον Καζαντζίδη; Τι μπορούμε να πούμε γι΄ αυτόν; Να αμφισβητήσουμε τη φωνάρα του, που όσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο ωριμάζει και γίνεται καλύτερη; Πώς τολμάμε να μιλάμε για τον Στέλιο; Δεν υπήρξε ποτέ τραγουδιστής σαν κι αυτόν!».

Αφήσαμε για το τέλος τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Σε μια συζήτησηποταμό λέει πολλά, για τους πάντες. Θα μείνουμε στις απόψεις του για τον Στέλιο Καζαντζίδη: «Ο Καζαντζίδης, από τότε που αρχίζω εγώ να τραγουδάω, είναι θεός!

Μεγάλος τραγουδιστής! Ο μεγαλύτερος τραγουδιστής! Είχε μια στροφή στον λαιμό του, που όποιος άλλος και να ΄λεγε αυτό το τραγούδι δεν μπορούσε να το πει σαν τον Στέλιο. Πολύ δύσκολος τραγουδιστής! Τότε που τραγουδούσαμε, κάτσανε δίπλα μου πολλοί τραγουδιστές. Και ο Καζαντζίδης, βέβαια. Και τότε κατάλαβα πόσο μεγάλος τραγουδιστής είναι. Δεν μ΄ ενδιαφέρει τι τραγούδια έχει πει.

Όλοι μας έχουμε πει κι άσχημα τραγούδια. Ο μόνος που μ΄ ενόχλησε στο αυτί με ενδιαφέρον, τι λέει, δηλαδή, αυτός ο άνθρωπος, ήταν ο Στέλιος ο Καζαντζίδης.

Κανένας άλλος που έκατσε δίπλα μου. Σήμερα, αντικαταστάτες δικοί μου και του Στέλιου είναι δυο τραγουδιστές: ο Νταλάρας και ο Πάριος. Ή ο Πάριος και ο Νταλάρας. Ναι, αυτοί οι δύο, φεύγοντας εγώ».