Ανυπόταχτοι Γαλάτες κατά Σαρκοζί

«Το 50 π.Χ. ολόκληρη η Γαλατία βρίσκεται υπό ρωμαϊκή κατοχή. Όλη; Όχι όλη! Ένα μικρό χωριό αντιστέκεται και θα αντιστέκεται για πάντα στους εισβολείς». Η κλασική αυτή εισαγωγή σε κάθε περιπέτεια του Αστερίξ θα μπορούσε άραγε να επαναληφθεί στη σημερινή Γαλλία;
Ασφαλώς. Αρκεί να αντικαταστήσουμε τους εισβολείς με τον Νικολά Σαρκοζί και τον θρυλικό Αστερίξ με έναν «επαναστάτη» δήμαρχο…

Στο κοσμικό γαλλικό κράτος δεν είναι υποχρεωτικό να κοσμεί ένας σταυρός τούς τοίχους στα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Στη Γαλλική Δημοκρατία, όμως, αποτελεί ένα είδος γενικευμένου άγραφου κανόνα να τοποθετείται στα δημόσια κτίρια το πορτρέτο του προέδρου δίπλα στη σημαία. Αλλά ο κανόνας δεν είναι νόμος. Κι έτσι το Σανάτ, ένα μικρό χωριό 380 κατοίκων στην Κεντρική Γαλλία, αποφάσισε ότι ο Νικολά Σαρκοζί δεν έχει καμία θέση στους τοίχους του δημαρχείου. Ο πρώτος και μοναδικός «αποσαρκοζοποιημένος» δήμος της γαλλικής επικράτειας έλαβε σχετική απόφαση με ψήφους 5-4. «Είναι μια δημοκρατική και αδιαμφισβήτητη επιλογή», λέει ο δήμαρχος Ανρί Σοτόν, 81 ετών, αγρότης στο επάγγελμα. Σπεύδει, επίσης, να διευκρινίσει ότι η απόφαση δεν είναι ιδεολογική. Αφορά μόνο στο πρόσωπο: «Στο δημαρχείο είχαμε κρεμάσει τα πορτρέτα του Μιτεράν και του Σιράκ. Είχαμε ακόμη και το πορτρέτο του Ζαν Ζορές, ενός μεγάλου σοσιαλιστή και σπουδαίου ανθρώπου, μολονότι δεν είχε εκλεγεί ποτέ. Όμως, τον Σαρκοζί δεν τον θέλουμε. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει όλοι να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Εμείς στο Σανάτ είμαστε λίγο επαναστάτες». «Αποσαρκοζοποίηση»
Στις προεδρικές εκλογές το Σανάτ είχε ψηφίσει Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αλλά στο παρελθόν είχε προτιμήσει τον Σιράκ από τον Ζοσπέν. Κάποιοι στο χωριό χαρακτηρίζουν την απόφαση «ελάχιστα δημοκρατική και γελοία». Ο τοίχος, πάντως, που προοριζόταν για τον Σαρκοζί, θα παραμείνει κενός. Και η «επανάσταση» του Σανάτ δεν θα είχε περάσει τα σύνορα του χωριού, αν δεν επιβεβαίωνε ένα είδος ενόχλησης για την αδιάλειπτη παρουσία του Γάλλου προέδρου στα μέσα ενημέρωσης. Από αυτά έχει άλλωστε, αρχίσει η «αποσαρκοζοποίηση».

Το περασμένο καλοκαίρι, το εβδομαδιαίο έντυπο «Courrier Ιnternational» εξέδωσε ένα τεύχος «απαλλαγμένο από τον Σαρκοζί», δηλαδή χωρίς ούτε μια αναφορά στον Γάλλο πρόεδρο. Και πρόσφατα η οργάνωση Κίνημα για τη δημοκρατία στα μέσα ενημέρωσης έριξε στο Διαδίκτυο την πρόταση για μια «ημέρα χωρίς Σαρκοζί», ακριβώς σαν την «ημέρα χωρίς αυτοκίνητο» ή «την ημέρα χωρίς τσιγάρο». Η οργάνωση, μάλιστα, προτείνει την 30ή Νοεμβρίου, την ημέρα που ο Σαρκοζί ανακοίνωσε πέρυσι την υποψηφιότητά του για την προεδρία. «Εκείνη την ημέρα», λέει ο πρόεδρος της οργάνωσης Πιερ Μπιτούν, «θα ζητήσουμε από τους πολίτες να μην αναφέρουν το όνομα Σαρκοζί στα σπίτια τους…».


«Πολύ μου αρέσει η δουλειά μου!»

ΗΤΑΝ ΕΜΦΑΝΩΣ ανυπόμονος, ενίοτε και απότομος. Οι μύες του προσώπου του συσπώνταν, διέκοψε επανειλημμένως τις δύο δημοσιογράφους που του έπαιρναν συνέντευξη, κουνιόταν μπρος πίσω στην πολυθρόνα του- η ψυχρή συμπεριφορά και η ασταμάτητη κίνηση εξαφανίστηκαν μόνο κατά τη σύντομη φωτογράφηση. Κάποια στιγμή πόζαρε μαζί με τις δύο δημοσιογράφους, αγκαλιάζοντάς τες από τους ώμους. «Πολύ μου αρέσει η δουλειά μου!», τους είπε. Ήταν η πρώτη συνέντευξη του Νικολά Σαρκοζί σε αγγλόφωνο έντυπο απ΄ όταν ανέλαβε πρόεδρος της Γαλλίας, τον περασμένο Μάιο. Καταιγιστικός λόγος
Στη διάρκειά της, ο Σαρκοζί αντέκρουσε δύο φορές τον υπουργό Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ: Την πρώτη, δηλώνοντας αναφορικά με το Ιράν: «Σε ό,τι με αφορά, δεν χρησιμοποιώ τη λέξη “πόλεμος”». (Στις 16 Σεπτεμβρίου, ο Κουσνέρ προειδοποίησε τη Γαλλία πως «πρέπει να προετοιμαστεί για το χειρότερο… Και το χειρότερο είναι ο πόλεμος». Έκτοτε, επιμένει πως τα λεγόμενά του παρεξηγήθηκαν). Τη δεύτερη, εκφράζοντας την άποψη πως «δεν συντρέχουν σήμερα οι συνθήκες για ένα ταξίδι στην Τεχεράνη» (Ο Κουσνέρ δήλωσε πρόσφατα έτοιμος να επισκεφθεί το Ιράν). «Η θέση της Γαλλίας- δήλωσε ο Σαρκοζί- είναι σαφέστατη: όχι πυρηνικά όπλα για το Ιράν, ένα οπλοστάσιο κυρώσεων ώστε να πειστεί, διαπραγματεύσεις, συνομιλίες, αυστηρότητα».

Με τον ίδιο καταιγιστικό λόγο, ο Γάλλος πρόεδρος υπερασπίστηκε την αξίωσή του στην ηγεσία της Ευρώπης («Αν δεν πάρει η Γαλλία τα ηνία, ποιος θα το κάνει;»), προσδιόρισε για πρώτη φορά τις προϋποθέσεις για την επιστροφή της Γαλλίας στη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ (αμερικανική αποδοχή τής αναγκαιότητας να αποκτήσει η Ε.Ε. αμυντική δυνατότητα, εξέχοντας ρόλος για τη Γαλλία στη ΝΑΤΟϊκή διοικητική δομή), υπογράμμισε πως το Ιράκ δεν πρέπει να διαμελιστεί, εξέφρασε την άποψη πως «μακροπρόθεσμα, η ανεξαρτησία του Κοσόβου είναι αναπόφευκτη» και προέβη σε μια διακήρυξη αγάπης προς τις ΗΠΑ, υπερασπιζόμενος την απόφασή του να περάσει εκεί τις καλοκαιρινές του διακοπές και απαριθμώντας ό,τι αμερικανικό του άρεσε: η εξοχή, τα εμπορικά κέντρα, τα εστιατόρια, το κολύμπι στη λίμνη, το τζόγκινγκ στο δάσος… «Η Γαλλία και οι ΗΠΑ- δήλωσεμοιάζουν πολύ περισσότερο απ΄ όσο νομίζουν»· και οι δύο πιστεύουν πως οι αξίες τους έχουν προορισμό να εμπνεύσουν τον κόσμο: «Ούτε οι Γερμανοί το πιστεύουν αυτό, ούτε οι Ισπανοί, ούτε οι Ιταλοί, ούτε οι Κινέζοι».