Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ο Ινδιάνος και τα δύο κινητά

O Ενκελέντ Φεζολάρι ανήκει σε αυτό που λέμε «δεύτερη γενιά των μεταναστών». Το πάθος του είναι το θέατρο. Στη Σχολή Δραματουργίας όπου φοιτούσε, ο καθηγητής του τον έβαλε μια ημέρα να υποδυθεί τον αρχηγό μιας ινδιάνικης φυλής. «Γιατί, ως μετανάστης», είπε, «είναι ο καταλληλότερος για μια τέτοια… αποστολή». Εκείνος υπάκουσε στην εντολή και υποδύθηκε τον Ινδιάνο. Γιατί οι εντολές των καθηγητών, σε τέτοιες σχολές ειδικά, είναι όπως εκείνες των αξιωματικών. Όταν ο Ενκελέντ τελείωσε, ο καθηγητής απευθύνθηκε προς τους υπόλοιπους- ντόπιους- φοιτητές: «Είδατε, λοιπόν; Ο Ενκελέντ απέδειξε πως διατηρεί άρρηκτες κυτταρικές σχέσεις με τους προγόνους του!». Δεν ξέρω εάν οι υπόλοιποι φοιτητές γέλασαν με ένα τέτοιο «αστείο» (εμένα μου θύμισε το… αστείο ενός συναδέλφου μου τις προάλλες: «Το φανταζόσουν ποτέ στο μικρό σου χωριό στην Αλβανία, ότι μια ημέρα θα είχες δύο κινητά;»). Υπάρχουν κάποια αστεία, ακόμα και τέτοια ηλίθια αστεία, που λέγονται για να σκίσουν τον κόσμο στα δύο. Στον κόσμο των πολιτισμένων και στον κόσμο των Ινδιάνων. Στον κόσμο των ντόπιων και στον κόσμο των ξένων (εκείνοι που τα λένε συνήθως ανήκουν στον κόσμο των κομπλεξικών, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση). Ο Ενκελέντ, λοιπόν, πήρε αυτό το «αστείο» και το έκανε κομμάτι μιας θεατρικής παράστασης. Ένας στους δέκα λέγεται η παράσταση και από τις 3 Οκτωβρίου θα την δούμε στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Ο Ενκελέντ παίζει μαζί με τους Νταβίντ Μαλτέζε και Κρις Ραντάνοφ.

Νέοι ηθοποιοί και οι τρεις. Και οι τρεις μετανάστες της δεύτερη γενιάς. Της γενιάς χωρίς επιστροφή. Της γενιάς που δεν ανήκει πια αλλού, αλλά νιώθει εντελώς «από εδώ». Της γενιάς που γελά όταν της λένε με θαυμασμό: «Μα, τι καλά μιλάτε τα ελληνικά!». Της γενιάς που ό,τι έχει να χάσει και να κερδίσει θα το χάσει και θα το κερδίσει εδώ, σε αυτόν τον τόπο που τους έφεραν κάποτε οι γονείς τους. Της γενιάς που δεν φοβάται ούτε την αυτοειρωνεία. Γι΄ αυτό η παράσταση σου θυμίζει ένα τσίρκο, όπου οι ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουν διαρκώς. Μια ατμόσφαιρα από ταινίες του Φελίνι την συνοδεύει από την αρχή μέχρι το τέλος. Οι τρεις ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο Λαέρτης Βασιλείου, αποφάσισαν να θεατροποιήσουν τις προσωπικές εμπειρίες τους. Να θεατροποιήσουν αυτό το καθημερινό παιχνίδι εξουσίας στο οποίο υποβάλλεται ο μέτοικος, ανάμεσα στον ντόπιο και τον ξένο, ανάμεσα στην ανάγκη και το όνειρο, ανάμεσα στην ταυτότητά του και την άδεια παραμονής, ανάμεσα στο παράνομο και το νόμιμο, ανάμεσα στην ενοχή και την ελπίδα. Από αυτό το παιχνίδι προκύπτουν οι ιστορίες που αφηγούνται, κάποιες αστείες, κάποιες επώδυνες, ποτέ όμως δακρύβρεχτες. Γιατί η δεύτερη γενιά δεν είναι η γενιά του μελό και του οίκτου. Αυτό κυρίως τους διαφοροποιεί από τους γονείς τους. Από εκεί και πέρα είναι πολύ σπουδαίο που σιγά σιγά στην Αθήνα δημιουργείται μια θεατρική σκηνή από τους ίδιους τους μετανάστες. Είναι ίσως στις απαρχές της, αλλά έχει αρκετό μέλλον μπροστά της. Έτσι κι αλλιώς, ένας στους δέκα στην Ελλάδα δεν γεννήθηκαν εδώ, ήρθαν από αλλού. Τώρα ζουν εδώ, στη νέα τους πατρίδα. Και θέλουν κάτι να μας πουν, αυτοί οι Ινδιάνοι με ένα ή δυο κινητά, που λυπούνται, ερωτεύονται, ονειρεύονται, αυτοειρωνεύονται σε σπαρταριστά ελληνικά…

ΥΓ: Η παράσταση Ένας στους δέκα θα κάνει πρεμιέρα στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», στις 3 Οκτωβρίου (στο «Δώμα»). Σκηνοθεσία: Λαέρτης Βασιλείου. Επεξεργασία κειμένου: Σύλβια Λιούλιου.

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com