Το πνεύμα του τόνου

Πολιτικός πολιτισμός

Άβε Καίσαρ! «Εγώ, εγώ, εγώ, ως μελλοντικός αυτοκράτωρ…

συγγνώμη ως αυριανός αρχηγός όλων σας… εννοώ, όλης της παράταξης, σας συγχωρώ, σας συγχωρώ όλους εσάς, τους…»! Οποία μεγαθυμία! Οποία υπέρτατη φιλαυτία!

Τόση η αλαζονεία, η απροσμέτρητη φιλοδοξία, η καλπάζουσα αμετροέπεια, η ούμπερ άλες αβυσσαλέα επιθυμία αρχομανίας, που εκσφενδονιζόμενος ως πύραυλος, με μάτι αετίσιο, όρμησε πριν καταλαγιάσει η απορία της συμφοράς, ν΄ αρπάξει στον αέρα μιαν αμφιβόλου ποιότητας αρχηγική εξουσία, αγγίζοντας τα όρια της γελοιότητας και της χλεύης των νουνεχών, φτάνοντας μέχρι τον εξευτελισμό, έστω και από έναν παλαβό, έξω από τα γραφεία του κόμματός του.

Άγριο τοπίο, γεμάτο κρυφές, απύθμενες ρουφήχτρες, η πολιτική, ο ένας να σπρώχνει τον άλλον, να πέσει, να καταποντιστεί!

Αλληλοκατηγορίες, υπονομεύσεις, σκληροί ανταγωνισμοί, φράσεις ανάρμοστες μεταξύ «συντρόφων», ανθρωποφαγίες… Αν υποψιάζονταν οι πιστοί, ιδεολόγοι ψηφοφόροι τι συμβαίνει στα πίσω μαγειρεία των κομμάτων, καθώς και στα μυστικά επιτελεία των κέντρων εξουσίας, θα σιχτίριζαν τους πάντες, όπως και την αναπαράσταση- παρωδία του αρχαίου αθηναϊκού Δήμου, με τη σχεδόν διά βοής ανάδειξη αρχηγού. Όποιος άσχετος, ανίδεος, καθοδηγούμενος δηλώσει φίλος, είναι εν δυνάμει και ψηφοφόρος. Άλλα μαθαίναμε για τη γέννηση και την αξία της άμεσης Δημοκρατίας, άλλα για την άνθηση του πολιτισμού επί της ισχύος της.

Θλιβερή αυτή η κραυγαλέα εκπεσούσα πολιτιστική πολιτική. Πολιτική χωρίς πολιτιστικό ήθος, σκέτος κανιβαλισμός. Σεβαστείτε, αγαπητοί πολιτευτές, δώστε την πρέπουσα αξία σ΄ αυτές τις συγγενείς, ομόριζες λέξεις:

Πόλις, Πολίτης, Πολιτική, Πολιτισμός! Αν βέβαια τις κατανοείτε, ιδίως την τελευταία!