ΔΡΟΜΟΙ

Δεν είδε…
… ποτέ το «Μπλέιντ Ράνερ». Ο Φίλιπ Ντικ πέθανε μόλις τέσσερις μήνες πριν από την προβολή της ταινίας, το 1982. Η κόρη του Άιζα, που τότε ήταν 15 ετών, θυμάται που πήγε να τη δει με την ελπίδα πως η ταινία θα μπορούσε να κρατήσει κάτι από τον πατέρα της ζωντανό. «Θυμάμαι πως μέτρησα το πολύ άλλα δυο άτομα μέσα στον κινηματογράφο», λέει η Άιζα Ντικ Χάκετ στην εφημερίδα «Λος Άντζελες Τάιμς». «Το ίδιο συνέβη κι αλλού. Ήταν μια μεγάλη αποτυχία».

Μετά το φιάσκο…
… του «Μπλέιντ Ράνερ», η οικογένεια κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα έργα του συγγραφέα δεν είχαν μέλλον στον κινηματογράφο. Και πως θα ήταν αυτό ακόμη μια πίκρα σε μια βασανισμένη ζωή. Ο Ντικ είχε κάνει πέντε αποτυχημένους γάμους, είχε γράψει τα περισσότερα μυθιστορήματά του καταπίνοντας αμφεταμίνες και βλέποντας πότε θρησκευτικά και πότε παρανοϊκά οράματα. Μετά τον θάνατό του όμως, οι ιδέες του ήρθαν να ταιριάξουν σαν γάντι με την ψηφιακή εποχή, που δεν ζητούσε επιστημονική φαντασία μόνο με εξωγήινους, αλλά και με αλλοτριωμένους ανθρώπους. Ο Φίλιπ Ντικ έγινε κάτι σαν εργοστάσιο επιτυχιών για το Χόλιγουντ: «Μinority Report», «Ολική επαναφορά», «Ρaycheck», «Νext». Το όνομά του αναφέρεται σήμερα πλάι στα ονόματα του Ασίμοφ, του Μπράντμπερι και του Κλαρκ.

Στα σκαριά…
… βρίσκεται μια νέα ταινία που είναι βασισμένη στην τελευταία και ημιτελή νουβέλα του «Η κουκουβάγια στο φως». Εξωγήινοι που δεν έχουν το χάρισμα να ακούνε ήχους κατεβαίνουν στη Γη και εμφυτεύουν ένα βιολογικό μικροτσίπ στον εγκέφαλο ενός συνθέτη για να διοχετεύσουν έτσι τη μουσική εμπειρία στην κοινωνία τους. Ο τύπος που διάλεξαν όμως είναι δεύτερης κατηγορίας και οι εξωγήινοι διψούν για μια πολύ πλουσιότερη εμπειρία από όση μπορεί να δώσει το ταλέντο του. Τότε είναι που το μικροτσίπ αρχίζει να τον πιέζει για να φτάσει σε νέα ύψη δημιουργικότητας, αλλά την ίδια ώρα καίει τον εγκέφαλό του. «Από πολλές απόψεις είναι ακριβώς η ιστορία του πατέρα μου», λέει η Άιζα.

Την τελευταία…
… φορά που τον είδε ήταν το 2005. Κατά κάποιον τρόπο. Μια ομάδα επιστημόνων- όλοι τους θαυμαστές του Ντικ- έδωσε το πρόσωπό του σε ένα αλλόκοτο ανδροειδές με σχεδόν ανθρώπινη επιδερμίδα, κάμερες στα μάτια και τεχνητή νοημοσύνη που του επέτρεπε να αναγνωρίζει παλιούς φίλους. Μόλις η Άιζα είδε το πρόσωπο του πατέρα της, κόντεψε να λιποθυμήσει. «Του έμοιαζε πάρα πολύ», λέει. «Στο άκουσμα του ονόματός μου, άρχισε να μιλάει οργισμένα για τη μητέρα μου και για τότε που με πήρε και τον άφησε. Δεν ήταν ευχάριστο». Εκείνο το ανδροειδές κάπου χάθηκε στον δρόμο- έτσι δικαιολογήθηκε η αεροπορική εταιρεία που είχε αναλάβει τη μεταφορά του. Ύποπτη ιστορία. Αλλά η Άιζα τής δίνει το δικό της νόημα. «Εκείνη η πτήση είχε προορισμό τη Σάντα Άννα. Εκεί πέθανε ο πατέρας μου. Δεν είναι παράξενο. Κάπου εκεί θα βρίσκεται ακόμη».