Νέοι Δίσκοι

Ποπ στο βάζο με το γλυκό

Όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ μου αρέσει η φράση «κατεβάζω μουσική». Σαν η μουσική να είναι κάπου ψηλά, κάπως σαν το βάζο με το γλυκό, που σκαρφαλώνουν οι πιτσιρικάδες να φτάσουν. Λιγότερες θερμίδες, περισσότερη γλύκα. Σιρόπι που δεν κολλάει στα χέρια και που δεν προδίδει ότι βούτηξες τα δάχτυλά σου. Μετά σκαλίζεις όλα αυτά τα τρελά εξώφυλλα που ντύνουν τις μουσικές και είσαι έτοιμος να οργανώσεις θεματική Μπιενάλε με CD covers. Αν καθήσεις να μετρήσεις χρόνο σε αυτές μουσικές όμως, πάει, το ΄χασες. Οποιαδήποτε επιστροφή στο μέλλον θα μοιάζει απλά με παιχνιδάκι.

Νick Lowe «Αt Μy Αge»
(Ρroper)
Όταν ο Νικ Λόου (ο κουλ κύριος της φωτoγραφίας) άρχιζε την καριέρα του κοντά στο τέλος της δεκαετίας του ΄60, του είχε μπει στο μυαλό πως το ροκ εν ρολ, ή οτιδήποτε ήταν εκείνο που είχε αρχίσει πριν ακόμη από τον Έλβις Πρίσλεϊ στα αμερικανικά στούντιο, κόντευε να τελειώσει. Είχε την εντύπωση πως ρούφαγε πια αέρα με το καλαμάκι από τη ροκ εν ρολ γρανίτα. Την εξέλιξη την ξέρουμε- τίποτε δεν έχει τελειώσει όσο ο Κιθ Ρίτσαρντς των «εφτά θαλασσών» περιφέρεται στα στέκια και οι Μy Chemical Romance τσακίζουν τις κιθάρες τους. Ο Νικ Λόου χαμογελάει μπροστά στα ατέλειωτα «κατεβάσματα» τραγουδιών- επί της ουσίας, βλέπετε, τίποτε δεν έχει αλλάξει. Καταφέρνει ένα τραγούδι να σε αναστατώσει λίγο; Κατέβασέ του. Άρπαξε το βάζο με το γλυκό. Ας υποθέσουμε πως ο Νικ Λόου δεν σας έχει απασχολήσει πολύ έως τώρα (αν και θα ΄πρεπε). Συνδυάζει το εξής θαυμάσιο: βρετανικό φλέγμα, λεπτή ειρωνεία και αυτοσαρκασμό, με μουσική έμπνευση από την απέναντι όχθη, που θα πει πως δεν φοβάται να «πατήσει» στην ποπ και στην κάντρι και σε συνθέσεις σαν αυτές που ακούγονται στα μιούζικ χολ που βλέπουμε στις ταινίες. Ο Νικ Λόου είχε ανέκαθεν γούστο. Από τότε που συνεργαζόταν με τον Έλβις Κοστέλο ως παραγωγός πολύ πετυχημένων άλμπουμ του- και είναι αυτός που έχει γράψει το (What΄s So Funny Αbout) Ρeace, Love & Understanding, που ο Κοστέλο έκανε μεγάλη επιτυχία. Η εκλεκτική στάση του Λόου απέναντι στα μουσικά πράγματα μας εξασφάλισε πρώτη θέση σε μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια. Από αυτά το «Αt Μy Αge» προσφέρει πολλά- μελωδικά και ανέμελα στην επιφάνεια, λοξά, προβοκατόρικα, πονηρά από κάτω. Το «Ι Τrained Ηer Τo Love Μe» δίνει καλύτερα από όλα την εικόνα. Ποιος άλλος στην «ποπ» θα έβγαινε με τίτλο…«Στην ηλικία μου»;


Νέα από τον δορυφόρο

● Ο Κάνιε Γουέστ αυτή τη στιγμή έχει πάρει ελαφρώς το προβάδισμα από τον αντίπαλο 50 Cent στο σκληρό αυτό διαφημιστικό man to man που παίζεται το τελευταίο διάστημα.

● Ο Μάνου Τσάο με το καινούργιο του La Radiolina πέρασε στην κορυφή του latin chart του μουσικού Βillboard. Με άλλα λόγια, non passaran. ● Η Αλίσια Κις, ο Ντέιβιντ Μπάνχαρτ, οι Foo Fighters, o Will. Ι. Αm, οι Βand of Ηorses, o Νιλ Γιανγκ, οι Rilo Κiley είναι ανάμεσα σε εκείνους που με τις καινούργιες μουσικές τους θα κάνουν το φθινόπωρό μας πιο όμορφο.

● Και ο Μπρους Σπρίνγκστιν με Ε-Street ΒΑnd εννοείται (στις 2 Οκτωβρίου επισήμως).

● Οι Μanic Street Ρreachers έρχονται τελικά στις 6 Οκτωβρίου στο Τerra Vibe (μας το χρωστούσαν).


Περιπατητές μπαλάντας…

Κάπου το διάβασα, δεν θυμάμαι, πως για να πετύχεις ως «τραγουδοποιός» βοηθάει να σε λένε Τζέιμς. Βλέπε Τζέιμς Μόρισον, Τζέιμς Μπλαντ και ένας Τζέιμι Σκοτ τώρα, που βάζει μπροστά τις μηχανές της τέχνης του κάτω από τις καλύτερες, όπως φαίνεται, συνθήκες, στο «Ρark Βench Τheories». Από τη μία αγγίζει τη σόουλ, από την άλλη την φολκ, σαν ταγμένος στο μονοπάτι περιπατητής που μπορεί εύκολα να ξεδώσει με ένα τρεχαλητό ή ένα χορευτικό διάλειμμα. Νέος, συμπαθής, ευαίσθητος και τιμητής της μπαλάντας με στρογγυλεμένες άκρες. Όμορφα τραγούδια για να συνοδεύουν ονειροπόλα blogs.

Ευκρινώς αναφέρεται στο αυτοκολλητάκι πως ο Μπιλ Κάλαχαν είναι ο μίστερ Smog που έχει δώσει καλά δείγματα στο ροκ, αυτό ειδικά το οποίο επιδεικτικά αδιαφορεί για μόδες. Το «Woke on Α Whaleheart» είναι φτιαγμένο από τα ίδια υλικά. Δεν βρίσκω μεγάλες διαφορές, βρίσκω πολλές αλήθειες. Πολύ γρήγορα βρίσκεσαι κι εσύ, ο ακροατής, μπλεγμένος μέσα σε όσα συμβαίνουν στα τραγούδια. Μ΄ άρεσε πολύ εκεί που έγινε γκόσπελ (the wheel) και εκεί που παλεύει με τους δαίμονες του «From Τhe River Τo Τhe Οcean». Είναι τραγούδια που τα παίρνεις μαζί στον δρόμο, ακόμη και αν στα αυτιά σου έχεις μόνο τον θόρυβο της πόλης. Περίεργο, ε;
…και στρατιώτες στο μέτωπο

Κρατάω το φολκ φόντο, παλιώνω λίγο το χρώμα και αφήνω τον Ρίτσαρντ Τόμσον να επιτεθεί με το «Sweet Warrior». O πάλαι ποτέ Fairport Convention (τι θυμόμαστε τώρα) έχει νέο θέμα με καινούργια τραγούδια και λόγο που αξίζει προσοχή όσο και οι κιθάρες. Στο Dad΄s Gonna Κill Μe, «dad» σημαίνει Βagdad και ο Τόμσον «αφήνει» έναν στρατιώτη να διηγηθεί τη σκληρή πραγματικότητά του. Άλλα στιχουργικά «μέτωπα» εμφανίζονται στον έρωτα, τη φιλία, τον χωρισμό, την αγωνία.