Στην Ανάπαυλα

Οράματα για τη γούνα σου

Στο γύρισμα του σκηνικού από το «προ» στο «μετά», σ΄ αυτό το χάσμα του καιρού που προτού δεις το σαλόνι της δεύτερης πράξης έχουν μείνει τα ξεφτίδια του κήπου της πρώτης, εκεί που όλο και κάποιο χέρι τεχνικού μπαίνει στη σκηνή να διορθώσει, να προλάβει μια ζημιά, εκεί που η μουσική μουρμουρίζει τα δικά της για να καλύψει το κενό, εδώ που γράφω λίγο πριν από την ορκωμοσία της καινούργιας κυβέρνησης και την αλλαγή της ηγεσίας της αντιπολίτευσης, νιώθω σταματημένο το ρολόι, και λέω όσο πιο πολύ ν΄ αργήσω να το κουρντίσω, ν΄ αράξω σ΄ αυτό το ημίφως της μετάβασης, σ΄ αυτό το ούτε αεροπλάνο ούτε αεροδρόμιο, σ΄ αυτή τη φυσούνα του χρόνου. Πόσο θα ΄θελα πόσες φορές, σ΄ αυτό το ενδιάμεσο, να αφήσω τις βαλίτσες κάτω, να στρωθώ στο πάτωμα και να πω: Εδώ. Εδώ θα μείνω. Μέχρι να με μαζέψουν. Εδώ σ΄ αυτό το τίποτα θέλω να ζήσω. Εδώ σ΄ αυτό το χωρίς κρεβάτι νερό τηλέφωνο, σ΄ αυτό το μηδέν απ΄ τη μια μεριά, αλλά απ΄ την άλλη σ΄ αυτό το άπαν, όπου η ελπίδα ολομόναχη κι αυτάρκης οριοθετεί έναν οίκο ευζωίας. Ένα διαμέρισμα στο ρετιρέ της αναμονής, φάτσα στον ιδιωτικό μας Παρθενώνα.

Ήταν μια φράση σ΄ ένα έργο που έπαιζα κάποτε που κλείνει όλο αυτό που θέλω τώρα να πω. «Τι ωραία που είναι όλα πριν αρχίσουν».

Τι ωραία να περιμένω να ορκιστεί μια κυβέρνηση που θα διαθέτει (εκτός των καθιερωμένων) και Υπουργείο Εσωτερικών Οραμάτων με Υφυπουργείο Ονείρων (και των ανεκπλήρωτων περιλαμβανομένων), αλλά και Δημόσιας Ευτυχίας, Υπουργείο Πνευματικής Υγείας και Ενάργειας, Υπουργείο Ηδονής και Αμαρτίας, και τέλος ένα Υπερυπουργείο Απεξάρτησης από τον Καταναλωτισμό, τα ΜΜΕ και το Σύνδρομο Μεζονέτα- Φουσκωτό – Ξανθό Νο 8 της L΄oreal,…

… γράφω, γράφω κι ακούω στο μπαλκόνι την Ελάινα και τη Μαργιέτα να ψιθυρίζουν για να μην μ΄ ενοχλούν:

– Κι ο Καραμανλής, όχι, ωραίος δεν λέω, αλλά εκεί στο μπαλκόνι με τη Νατάσσα (ίδια η συχωρεμένη η Νταϊάνα φτυστή. Αλλά στο πιο επιστήμων. Πιο χειρουργός). Εκεί στο μπαλκόνι το ύφος του, καλός δεν λέω, και τα πόδια έτσι ανοιχτά να πατάνε στέρεα αλλά…

– Το φουρούσι στο μπαλκόνι το πρόσεξες; Εγώ πρώτη φορά. Πολλή λεπτοδουλειά. Παλιό χειροποίητο. Σφυρήλατο οπωσδήποτε.

– Όχι το φουρούσι. Για το ύφος του λέω.

– Καλά, ναι. Εσύ έχεις κι άλλη οπτική.

– Ναι, πάντα. Το ύφος του, παρ΄ ότι χαρούμενο γελαστό, αυτό του νικητή του πάρ΄ τα όλα, είχε και κάτι πώς να το πω. Κάτι σε απορία; Παράπονο; Δεν ξέρω.

– Σε πιάνω τώρα. Τώρα σε πιάνω. Ναι, είχε αυτό που λέει ο Ελύτης.

– Καμία σχέση. Ο Καραμανλής καμία σχέση. – Όχι παιδί μου. Με τον στίχο.

– Ναι, αυτό με τον στίχο καμία σχέση.

– Το ύφος του ήταν σαν να ΄λεγε «ζήτησα το λίγο και με τιμώρησαν με το πολύ».

– Ελύτης είναι αυτό;

– Ναι, πάντα.

– Τι λες; Και δεν του φαίνεται. Εγώ πάλι ενώ συμφωνώ με τον Βενιζέλο…

– Τι σχέση έχει αυτό;

– Όχι επειδή μιλάμε. Άνθρωποι είμαστε.

– Α, καλά τότε.

– Ενώ λοιπόν συμφωνώ με την κίνηση, νομίζω βιάστηκε. Έπρεπε να περιμένει. Να γίνει κάνα συνέδριο. Πρώτα. Να ακουστούν οι θέσεις. Τα οράματα. Να περάσουνε κάνα δυο μήνες, τέσσερις, να σιτέψει το κόμμα στην αποτυχία και μετά. Όχι έτσι. Τσακμπάμ.

– Άκου να σου πω Ελάινα (άστραψε η Μαργιέτα), όταν καίγεται το σπίτι σου, δεν παίρνεις τηλέφωνο να συγκαλέσεις οικογενειακό συμβούλιο. Παίρνεις ό,τι βρεις μπροστά σου, έναν κουβά, μια μάνικα, ένα μαστέλο κάτι, και σβήνεις τη φωτιά.

– Μίλα παιδί μου πιο σιγά. Γράφει ο Σταμάτης. – Δε γράφει. Αντιγράφει. Εμάς αντιγράφει ο Σταμάτης.