Φαινόμενα

Ποιο debate; Τηλεμαραθώνιος ήταν

Πολλοί σταρ και πολιτικοί καλεσμένοι σε μια εκπομπή δεν κάνουν debate, κάνουν τηλεμαραθώνιο υπέρ καλού σκοπού, ας πούμε για «καλά ποσοστά» στις εκλογές οι μεν, σε τηλεθέαση οι δε
Δηλώσεις οι πολιτικοί αρχηγοί, δηλώσεις και οι δημοσιογράφοι- τηλεστάρ, που θα στέκονταν απέναντί τους στο debate (ως εκ τούτου, άριστα πράττει ο κ. Καραμανλής που δεν κάνει δηλώσεις σε τέτοιες περιστάσεις. Ο πολιτικός σε κάτι πρέπει να ξεχωρίζει). Στο κάτω κάτω εξίσου μοιράστηκαν οι μεν και οι δε την οθόνη, τον χρόνο, τον χώρο. Έτσι δώσαμε μια διάσταση α λα γκρέκα στο περιβόητο αυτό τηλεοπτικό είδος προεκλογικής μάχης, που παντού στον κόσμο αφορά τη συνάντηση των διεκδικητών της εξουσίας μπροστά στις κάμερες, εκτός της χώρας μας, που αφορά εξίσου και τη συνάντηση των σταρ των καναλιών σε μια κοινή εμφάνιση που θεωρείται ότι ενισχύει το ίματζ τους.

Με αυτή την έννοια και με δεδομένο ότι στη χώρα μας συμμετέχουν πολυπληθείς θίασοι και από τις δυο πλευρές, και έχουν μπενχουρική διάρκεια, θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το debate τηλεμαραθώνιο ελπίδας για νούμερα (τηλεθέασης οι τηλεστάρ, ποσοστά σε δημοσκοπήσεις οι πολιτικοί αρχηγοί).

Με αυτή τη νέα ονομασία μπορούμε να εφαρμόζουμε και όποιους κανόνες θέλουμε, η δε εμφάνιση των δημοσιογράφων να μην υπόκειται σε δεοντολογίες και τα συναφή, αλλά αποκλειστικώς στους όρους του θεάματος. Άλλωστε, η συμμετοχή όλων καταλήγει να είναι για το θεαθήναι το δικό τους και της δημοκρατίας .

Γιατί όσο προετοιμασμένοι και αν πάνε, όσο πειθήνιοι και αν είναι, με όση σοβαρότητα και αν αντιμετωπίσουν το γεγονός, αυτό που απομένει ως εντύπωση είναι το ότι βρέθηκαν εκεί και όχι τι ακριβώς ρώτησαν.

Όσο για τη δημοκρατία, σίγουρα βρίσκεται σε άλλο πλανήτη από αυτόν που ορίζει στους δημοσιογράφους τι θα ρωτήσουν και πώς.

Ορισμένοι πολιτικοί αρχηγοί άλλωστε για το θεαθήναι συμμετέχουν, για να ενταχθεί η εικόνα τους στη θέα του τηλεθεατή μεταξύ της εικόνας των υπολοίπων, όπως ο κ. Παπαθεμελής για παράδειγμα, που μέσω του debate και των δημοσκοπήσεων πριν η κάλπη μιλήσει με την ετυμηγορία του λαού, χρίστηκε ισότιμος των υπολοίπων με τη μακρά θητεία στη Βουλή ως αρχηγός κόμματος, όπως ο κ. Καρατζαφέρης, για τον οποίο ισχύει το ίδιο.

Ως εκ τούτου απορίας άξιο είναι ότι οι δημοσιογράφοι που συμμετέχουν αγωνίζονται στις ερωτήσεις τους να συμπυκνώσουν τα προβλήματα του λαού και της χώρας, ώστε να πάρουν απαντήσεις οι πολίτες για κορυφαία ερωτήματα. Ε, δεν μπορούν να πάρουν από μια τηλεοπτική συνάντηση 12+1 όσο και αν διαρκέσει.

Τα debate παντού στον κόσμο δεν δίνουν τόσο τη δυνατότητα για απαντήσεις στα σοβαρά προβλήματα όσο δίνουν την ευκαιρία να διακρίνει ο πολίτης- τηλεθεατής χαρακτήρες.

Τα 90 δευτερόλεπτα δεν αρκούν για να δοθεί μια σοβαρή, εμπεριστατωμένη απάντηση για το Ασφαλιστικό από κανένα κόμμα, ούτε τα 20 λεπτά που μεσολαβούσαν μέχρι να ξανάρθει η σειρά ενός πολιτικού αρχηγού για να απαντήσει σε κριτική που του έκανε πριν ομόλογός του, έχουν καμία σχέση με τις δυνατότητες του τηλεθεατή να καταλάβει οτιδήποτε.


Σοβαροφανής διαδικασία, πλην όμως κενή

Είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο και η μοναδική τηλεόραση που διαμορφώσαμε μια σοβαροφανή διαδικασία για το debate, πλην απολύτως κενή, τόσο με όρους πολιτικού λόγου όσο και με όρους τηλεόρασης. Ως εκ τούτου, έμεινε περισσότερο στη μνήμη των τηλεθεατών η 8χρονη Αναστασία του Αιμίλιου Λιάτσου, που τον ρωτούσε- υποτίθεται- τι προσόντα χρειάζεται κάποιος για να γίνει Πρωθυπουργός και η τσαντίλα της Έλλης Στάη κατά Λιάτσου, που υποτίθεται ότι δεν τηρούσε με αυστηρότητα τις θεματικές ενότητες των ερωτήσεων και ξέσπασε αγενώς στη Μαρία Χούκλη με τις φράσεις «σας βοηθάω, σας βοηθάω για δεύτερη φορά», ακυρώνοντάς την από συντονίστρια.

Επίσης έκανε αίσθηση το ψευτοδίλημμα του Καραμανλή, ή εγώ ή ξανά εκλογές, που απευθυνόταν στο θυμικό μεγαλύτερων σε ηλικία ψηφοφόρων του κόμματός του, παρ΄ όλο που δεν έχει συνταγματικό ρόλο να επιβάλει κάτι τέτοιο ο κ. Καραμανλής μετά τις εκλογές, ιδίως αν δεν έχει αυτοδυναμία.

Αλλά όταν τηλεοπτικά σόου αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτή που μπορούν να έχουν λόγω του ασφυκτικού ελέγχου που τους ασκείται, η ουσία του πολιτικού λόγου παραμένει δέσμια του ελεγχόμενου τηλεοπτικού θεάματος, ενώ η ψυχραιμία που χρειάζεται η σκέψη έχει ήδη καταλυθεί από την υπερβολή με την οποία ενδύεται η υπόθεση ενός debate στη χώρα μας.