[ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ] Ρεμβασμός

Η Δημοκρατία είναι εξ ορισμού ατελής υπόθεση. Ευτυχώς. Για να μπορεί, στην καλύτερη περίπτωση, να ποθεί εσαεί την τελειότητα ή, αλλιώς, για να απαγορεύει την άνωθεν επιβολή μιας «τέλειας (διάβαζε: εκτρωματικής) μορφής κόσμου».

Η Δημοκρατία εγκαθιδρύεται στο ολισθηρό έδαφος ή στο κενό που δημιουργεί η απόσυρση (κάποιοι θα ΄λεγαν: ο εξοβελισμός) των θεών. Υποκαθιστώντας το ανθρώπινο στο θείο, αποθεώνει, αφενός, κυριολεκτικά τον άνθρωπο- εφευρέτη και αφετέρου, τον εκθέτει στον πανικό μιας ασύλληπτης ύβρεως: πώς παίζει ο άνθρωπος τον ρόλο του Θεού;

Ομοιοπαθητικά αντίδοτα γι΄ αυτόν τον πανικό είναι τα συστήματα ανθρώπινης δραστηριότητας που γεννιούνται μαζί με τη Δημοκρατία: Φιλοσοφία, Θέατρο, Δικαιοσύνη. Τα συστήματα αυτά δεν αποσκοπούν στην επιβολή της αλήθειας, του ωραίου ή του δικαίου, αλλά στο να κρατούν ανοιχτή τη συζήτηση περί της αλήθειας, του ωραίου και του δικαίου- την ηθικο-φιλοσοφικο-αισθητική συζήτηση.

Η συζήτηση αυτή δεν είναι μεταφυσικού χαρακτήρα, στο μέτρο που αναδέχεται τη σύγκρουση των συμφερόντων, την ετερογένεια των αναγκών και τη μοναδικότητα των επιθυμιών, κοντολογίς, στο μέτρο που αποδέχεται τον κόσμο ως έννοια πληθυντικού βαθμού. Και μάλιστα, η ποιότητα αυτής της συζήτησης, που πλαισιώνει και υποστυλώνει την εργαλειακή- πολιτική διάσταση της Δημοκρατίας, καθορίζει και την ποιότητα της τελευταίας.

Επομένως…. Καλό βόλι!