[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Χρώμα της τέφρας

Το γκρίζο χρώμα στις φωτογραφίες φέρνει στον νου μια λέξη μισοξεχασμένη, βαριά και άχρηστη, αχρείαστη. Τέφρα. Τοπία που μοιάζουν χιονισμένα, αλλά είναι το χρώμα της τέφρας- το δικό τους χιόνι υπήρξε καυτό και τώρα αργά κρυώνει. Τέφρα, όπως λέμε τα απομεινάρια της καύσης νεκρών, που τα φυλάνε οι δικοί τους σε τεφροδόχους, ειδικά δοχεία τα οποία μπορεί να μιμούνται και τα αρχαία ελληνικά αγγεία, αλλά όπως και να τα διαλέξεις κακόγουστα θα είναι αν σκεφτείς τι έχουν μέσα. Δεν έχουμε τέτοια εμείς εδώ, δεν καίμε τους νεκρούς, απαγορεύεται, σκεφτείτε… Τραγική ειρωνεία να καίγονται τα δάση ωστόσο, τα χωριά. Κάηκαν σπίτια και λιόδεντρα και φαράγγια, κάηκαν τόσοι άνθρωποι ζωντανοί… Μοναδικά γκρίζα τοπία στάχτης αποτυπώνονται στους φακούς. Ομοιόμορφο σταχτί παντού, σαν να μην έχει εφευρεθεί το χρώμα.

Δύσκολο να βάλεις λεζάντες στις εικόνες, ονόματα στον θάνατο. Τι σχήμα έχει το δάσος του Καϊάφα απ΄ όπου περνούσες και ανάσαινε η δροσιά ακόμα και μέσα από τα τζάμια του αυτοκινήτου; Οι πλαγιές των βουνών της Αρκαδίας με τα παράξενα χωριά, που υπήρξαν κάποτε πλούσια, τόσο όμορφα, με εργαστήρια να δουλεύουν σε κείνα τα δύσκολα μέρη, ζωή και ανταλλαγή μέσα από δύσβατους δρόμους;

Στο φαράγγι της Νέδας πώς μπορεί να άφησε το νερό να καούν γύρω τα δέντρα; Πώς θα είναι τα χρώματα όταν ξαναγυρίσουν; Κολλάει το μυαλό μου στη ροζ γραβάτα του Καραμανλή, δεν τη φοράει πια αλλά μου φαίνεται σαν να τη βλέπω να ανεμίζει απειλητικά όταν μιλάει για αποκατάσταση και αναδιοργάνωση. Και τι άλλο λέει; Λέξεις, λέξεις, λέξεις… Έχει λέγειν, σίγουρα, αλλά πρέπει να απαγορεύσει και τις φωτογραφίες του τεφρού τοπίου για δεκαπέντε ημέρες, όχι μόνο τα γκάλοπ.