Σαν το παραμύθι του «Μαγικού Αυλού»

Ο μαραθώνιος της Νέας Υόρκης- τα 26,2 μίλια που θα καλύψουν 32.000

άτομα ώστε να συγκεντρωθεί μέσω χορηγιών το μάξιμουμ δυνατόν ποσό για τον αγώνα κατά του ΑΙDS- θα δώσει στον φαταλιστή Σούλμαν την ευκαιρία να ξαγκιστρωθεί από τη νοσταλγία, να βγει από το καβούκι του και να γνωρίσει ανθρώπους- όπως τη γοητευτική μαραθωνοδρόμο Μαρία ή τον προπονητή Τζέφρι- που δεν αναλώνουν όλη τους την ενέργεια στην αδιέξοδη ομφαλοσκόπηση. Θα τον φέρει και αντιμέτωπο με τον Άλλον Σούλμαν- ένα κακέκτυπο του εαυτού του, πιο φιλόδοξο και πιο μοχθηρό, μια διαρκή υπενθύμιση τού πώς θα μπορούσε να είχε καταλήξει ο ίδιος ο Σούλμαν, εδώ και καιρό, αν είχαν επικρατήσει τελικά τα χειρότερα στοιχεία του χαρακτήρα του. Σε ένα αφηγηματικό κρεσέντο που φέρνει στον νου το παιδικό παραμύθι του «Μαγικού Αυλού», με τα μαγεμένα παιδάκια να ακολουθούν τον αυλητή- μαραθωνοδρόμο, ο Σούλμαν θα ανακαλύψει την έξοδο από το προσωπικό του τούνελ. Ίσως το φινάλε του βιβλίου να σας φανεί συντηρητικό και παλαιομοδίτικο. Δεν θα έχετε άδικο. Ο «Άλλος του εαυτός» είναι, από πολλές απόψεις- συμπεριλαμβανομένης και της αφηγηματικής τεχνικής-, ένα συντηρητικό και παλαιομοδίτικο μυθιστόρημα. Όχι όμως για τον λόγο αυτό και λιγότερο αξιαγάπητο.