ΔΡΟΜΟΙ

Ευτυχώς…
… θυμόμαστε ακόμη, ό,τι κι αν είναι αυτό, ευχάριστες ή δυσάρεστες αναμνήσεις. Το τέλος ενός παθιασμένου έρωτα μπορεί να φέρει πολύ πόνο. Δύσκολα ξεχνιέται. Πολλοί είναι εκείνοι που δεν τον ξεπερνούν ποτέ. Τουλάχιστον όχι εντελώς. Ο χαμός ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να σημαδέψει έναν άνθρωπο με τραύματα το ίδιο βαθιά. Είναι τρομερά πράγματα. Μα είναι επίσης πράγματα που, όσο κι αν ο πόνος που φέρνουν είναι σπαρακτικός, μας θυμίζουν πως είμαστε ακόμη ζωντανοί.

Ο πόνος…
… και η θλίψη που μας βρίσκουν στη ζωή και ο τρόπος που τα βγάζουμε πέρα με αυτά δίνουν τη δύναμη στον άνθρωπο να προχωράει μπροστά. Αυτά μας σπρώχνουν να συνεχίζουμε τη ζωή μας και μας δίνουν τη σοφία που αποκτάμε με τα χρόνια. Τώρα, όπως γράφει το περιοδικό «Γουάιαρντ», η επιστήμη- ή μάλλον ένα είδος επιστήμης- θέλει να τα σβήσει όλα αυτά με μια μονοκονδυλιά. Μελέτη που δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα Ψυχιατρικής Έρευνας» αναφέρει πως ερευνητές των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Μακγκίλ έλαβαν θετικά αποτελέσματα από τη χρήση της ουσίας προπρανολόλη, ενός φαρμάκου που χρησιμοποιείται στη θεραπευτική αγωγή της αμνησίας και που φαίνεται να αναστέλλει επιλεκτικά τις δυσάρεστες αναμνήσεις. Σε πείραμα που έγινε σε ανθρώπους, οι βιοχημικές «διαδρομές» που χρησιμοποιεί η μνήμη αποκλείστηκαν με αυτή την ουσία, αφήνοντας απέξω τις πιο επώδυνες από αυτές τις αναμνήσεις.

Αν η επιστήμη…
… μπορέσει να το κάνει αυτό, τότε οι άνθρωποι δεν θα χρειάζεται να θυμούνται καθόλου τα δυσάρεστα πράγματα. Σίγουρα είναι κάτι που βάζει σε πειρασμό, σαν το τραγούδι των σειρήνων. Είναι όμως υγιεινό; Δεν είμαστε ψυχίατροι και δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτό. Μπορούμε όμως να διατυπώσουμε απορίες. Πήγε ο ταχυδρόμος και βρήκε τη σύζυγό σας στο σπίτι όσο εσείς λείπατε στη δουλειά και τώρα χαίρονται τη λιακάδα στο Κάπρι, αφήνοντάς σας μονάχο με τα παιδιά και την υποθήκη; Πάρτε αυτά τα χαπάκια και ξεχάστε τα όλα. Στο κάτω-κάτω και ποιος δεν θα ήθελε να τα ξεχάσει; Όμως κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τις ανεπιθύμητες παρενέργειες του φαρμάκου. Νιώθουμε την επιστήμη να τρυπώνει σε πολύ σκοτεινές γωνιές, όπως εκείνες όπου ο δόκτωρ Φρανκενστάιν προσπαθούσε να ξαναδώσει ζωή σε πεθαμένους.

Ηθικολόγοι;..
… Όχι, δεν είμαστε ούτε τέτοιοι. Απλώς δεν μας ενθουσιάζει η ιδέα να σβήνουμε από τη ζωή μας ό,τι δεν μας αρέσει. Γιατί τι άλλο είναι αυτή η ζωή παρεκτός από τα πάθη μας; Καθένας κουβαλάει στην πλάτη τις αποσκευές με τις δικές του εμπειρίες. Σίγουρα πολλές από αυτές θα ήταν προτιμότερο να μπορούσε να τις ξεχάσει. Όχι όμως με το χαπάκι της λήθης, με αυτή τη χημική λοβοτομή. Μπορεί να μην του αρέσει ο πόνος που του προκαλούν μερικές αναμνήσεις, αλλά είναι κι αυτές ένα κομμάτι από τον εαυτό του. Είμαστε πάρα πολλά πράγματα, ευχάριστα και δυσάρεστα. Είμαστε αυτό που θυμόμαστε. Ευτυχώς.