Αγαπημένη μου σιέστα

«ΑΝΤΕ, ΣΕ ΚΛΕΙΝΩ τώρα γιατί πάω για ύπνο» μου είπε η μικρή μας που βολοδέρνει στα νησιά κι εγώ, που βιάστηκα να χαρώ, κατάλαβα με τον πιο οδυνηρό τρόπο ότι, πάει πια, παραμεγάλωσα. Η ώρα ήταν δέκα το βράδυ και η καλή σου ετοιμαζόταν για τη μεσημεριανή της σιέστα, μάλιστα πολύ καλά διαβάσατε. Αφύπνιση γύρω στις έντεκα, ντουσάκι, παρφουμάρισμα, καλλωπισμός και η ζωή ξεκινάει όταν οι δείχτες δείξουν περασμένα μεσάνυχτα.

Χάρη σ΄ αυτή την ανάποδη Σταχτοπούτα άρχισα να αντιμετωπίζω το βιολογικό μου ρολόι με μια κάποια καχυποψία. Πάνε κιόλας κάμποσα χρόνια που το βρίσκω όλο και πιο ξεκούρδιστο. Συγκεκριμένα, με πιέζει αφόρητα προς την επιθυμία της μεσημεριανής απόσυρσης, ενώ συστηματικά μού ροκανίζει ώρες από τον νυχτερινό ύπνο.

«Γεράματα» κάγχασε η αδελφή μου κι αμέσως έπιασε τις ιστορίες της γιαγιάς μας που λαγοκοιμόταν, η γλυκιά μου, όλη μέρα στην πολυθρόνα της και τη νύχτα έκοβε βόλτες γύρω από τα κρεβάτια μας, σουρ σουρ με τις παντοφλίτσες της μέχρι το πρωί.

Ε, αυτό δεν πρόκειται να το αφήσω έτσι. Τώρα μάλιστα που έχω στοιχεία στα χέρια μου, η αντεπίθεση της μεσημεριανής σιέστας θα είναι σφοδρή και ολοκληρωτική. Αρκεί βεβαίως ο Ούγγρος πολιτικός (αγνώστων λοιπών στοιχείων) να τα καταφέρει και να συγκεντρώσει τελικά τις διακόσιες χιλιάδες υπογραφές που απαιτούνται ούτως ώστε το κοινοβούλιο της χώρας να υποχρεωθεί να κάνει δημοψήφισμα για την επίσημη καθιέρωση της σιέστας στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Εάν δώσει ο Θεός της νύστας και οι Μαγυάροι βάλουν την τζίφρα τους, τότε είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι την άνοιξη του 2008 θα έχουμε το τρίτο κατά σειρά δημοψήφισμα με θετικό αποτέλεσμα στην ιστορία της Ουγγαρίας. Το πρώτο ήταν για την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. και το δεύτερο για την υπαγωγή της στο ΝΑΤΟ. Λαμπρά… Η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ της σιέστας δεν αποτελεί δα και καμιά κατάκτηση της διευρυμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σιγά. Εδώ κοτζάμ Ουίνστον Τσώρτσιλ που σιχαινόταν την απέναντι ακτή όσο τα κρίματά του κι όμως… Το 1946, δηλαδή στο πικ της δημιουργικής του ζωής, είχε εξομολογηθεί στον ανταποκριτή του περιοδικού «Τime-Life» ότι αν δεν κοιμηθεί για μιάμιση ώρα το μεσημέρι, είναι μισός άνθρωπος.

Στις τούφες* απέδιδαν την κτηνώδη ζωτικότητά τους και τη μοναδική ευφυΐα τους ο Σαλβαντόρ Νταλί, ο Αρχιμήδης, ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και πλείστοι όσοι πνευματικοί μας προπάτορες.

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως μια τέτοια σημαντική παρατήρηση δεν θα πήγαινε χαμένη αλλά θα έβρισκε οπωσδήποτε τον δρόμο να αποτυπωθεί στην ιστορία ιδεών τε και θεσμών. Το δικαίωμα στη σιέστα, xiu-xu στα κινέζικα, αναφέρεται ρητά στο άρθρο 49 του επαναστατικού συντάγματος της Λαϊκής Κίνας, ενώ την ίδια λαϊκή κατάκτηση περιγράφει και το άρθρο 24 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη το 1789.

Φταίω τώρα εγώ αν υποθέσω ότι όλες οι επαναστάσεις του κόσμου έγιναν για το δικαίωμα στη νύστα;

*(πληθυντικός) στην αργκό, η ξεκούραση και ο ύπνος.