«Αν ξεχάσεις τις ρίζες σου είσαι χαμένος»

Τον Φεβρουάριο έβγαλε καινούργιο CD. Λέγεται «Colore ma vie» (Δώσε χρώμα στη ζωή μου), ηχογραφήθηκε στην Κούβα και είναι στο γνώριμο ερωτικό ύφος του. Δεν λείπουν και οι εκπλήξεις, όπως το οικολογικό τραγούδι «Η Γη πεθαίνει» που αναρωτιέται «τι θα κάνουμε σε πενήντα χρόνια», που μιλάει για τα είδη ζώων που χάνονται και τα πυρηνικά απόβλητα.

Ο Σαρλ Αζναβούρ, στα 83 του χρόνια, δεν παραμένει απλώς μάχιμος, είναι κήρυκας της ζωής. Δίνει 200- 250 συναυλίες τον χρόνο! Και ευτυχώς φέτος ενέταξε και την Αθήνα στους σχεδιασμούς του. Μία και μοναδική συναυλία στο Ηρώδειο, στις 6 Σεπτεμβρίου- τα έσοδα θα διατεθούν για τους σκοπούς του συλλόγου «Ελπίδα»- θα τον φέρει κοντά μας. Δεν είναι η πρώτη φορά. Το 1998 είχε εμφανιστεί, πάλι στο Ηρώδειο, ως γκεστ σταρ σε συναυλία της Νάνας Μούσχουρη, τα έσοδα της οποίας διατέθηκαν για το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως.

ΙΝFΟ

Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, 6 Σεπτεμβρίου. Πληροφορίες στο τηλ. 210-
3272.000

Η παρουσία του τότε στη χώρα μας κράτησε πολύ λίγο, είχε όμως προλάβει να φάει στις ταβέρνες της Βάρης και είχε προλάβει επίσης να κάνει ένα ταξίδι-στραπή στη Θεσσαλονίκη- η μεγαλύτερη αδελφή του, η Αΐντα, γεννήθηκε εκεί. Ήταν αμέσως μετά τους διωγμούς των Αρμενίων από τους Τούρκους, όταν οι γονείς του Σαρλ Αζναβούρ, Μίρσα και Κναρ Αζναβουριάν, καλλιτέχνες κι αυτοί, πέρασαν από την ελληνική πόλη προτού αποφασίσουν να μεταναστεύσουν στο Παρίσι.

«Αν ξεχάσεις τις ρίζες σου είσαι χαμένος», συνηθίζει να λέει. Γι΄ αυτό και η Αρμενία τον έκανε πρεσβευτή της. Γι΄ αυτό είναι και ο γνωστότερος, ίσως, Γάλλος καλλιτέχνης στο εξωτερικό. Τα τραγουδιστά γαλλικά του έγιναν η καλύτερη διαφήμιση της Γαλλίας στον κόσμο. Κι ας είναι σήμερα πατριάρχης μιας οικογένειας με μεγάλη θρησκευτική ποικιλία. Έχει παιδιά και εγγόνια που είναι εβραίοι, μουσουλμάνοι, καθολικοί, γρηγοριανοί. Στα πρώτα του βήματα βέβαια η Γαλλία τον αγνοούσε και έζησε σε μεγάλη φτώχεια. «Ήμουν ξένος, οι άνθρωποι περνούσαν δίπλα μου χωρίς να με προσέχουν. Ζούσαμε σε ένα δωμάτιο 35 τετραγωνικά».

Τίποτα όμως δεν τον εμπόδισε.

Ούτε η πολύ δύσκολη πρώτη εικοσαετία της καριέρας του. Η καταξίωση άργησε, αλλά όταν ήρθε, ήρθε απότομα, σαν ξαφνική απογείωση. Ίσως γι΄ αυτό άλλωστε ο Σαρλ Αζναβούρ δεν εννοεί να σταματήσει. Κάθε τόσο ανακοινώνει μια καινούργια τουρνέ ως την τελευταία του. Και πάντα συνεχίζει. Όπως λέει σε ένα τραγούδι του: «Χορεύω με την αγάπη/ Μεθυσμένος σαν ναύτης στη θάλασσα/ Ελεύθερος σαν πουλί στον αέρα».