ΓΝΩΜΗ Η εξωτερική πολιτική δεν είναι δουλειά των Μonty Ρythons

Δύο διάσημοι Βρετανοί επισκέφθηκαν τις ΗΠΑ τον τελευταίο καιρό. Για τον έναν, τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, οι προσδοκίες είναι μεγάλες και τα πλήθη παραληρούν περιμένοντάς τον να αρχίσει να παίζει. Για τον άλλο, τον πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν, οι προσδοκίες δεν ήταν υψηλές. Και όμως, δεν κατάφερε να τις υλοποιήσει. Η ατμόσφαιρα στη συνάντησή του με τον πρόεδρο Μπους στο Καμπ Ντέιβιντ ήταν τουλάχιστον 20 βαθμούς πιο ψυχρή απ΄ ό,τι οι συναντήσεις του Μπους με τον Τόνι Μπλερ στο παρελθόν.

Αυτό που κανείς Αμερικάνος δεν μπορεί να καταλάβει είναι ότι ούτε ο Μπέκαμ ούτε ο Μπράουν ενδιαφέρονται στο ελάχιστο πώς τους βλέπουν στις ΗΠΑ. Κάποτε η αποδοχή στην Αμερική ήταν κάτι απαραίτητο και σημαντικό. Από τους Μπιτλς μέχρι τα Μπέρμπερις, οι βρετανικές «μάρκες» έχουν αναζητήσει πάντα τη δικαίωση πέραν του Ατλαντικού.

Όχι. Ο Μπέκαμ θα μεγαλώσει την περιουσία του, ακόμα και εάν δεν μπορέσει να μεταλαμπαδεύσει την αξία του ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ. Για τον Μπράουν τα πράγματα είναι ακόμα καλύτερα. Το ότι έδειξε να μην εγκλιματίζεται στην Ουάσιγκτον θεωρείται θετικό στη Βρετανία. Ο ίδιος δεν θα το παραδεχθεί ποτέ, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να αποκτήσει μια απόσταση από τον Λευκό Οίκο, ώστε να κολακεύσει τους ψηφοφόρους του. Είναι τόσο προσεκτικά οργανωμένο όλο αυτό, που μας θυμίζει το περίφημο σκετσάκι των Μonty Ρythons τη δεκαετία του ΄70, που έδειχνε γίγαντες της λογοτεχνίας όπως ο Όσκαρ Ουάιλντ και ο Μπέρναρ Σο να ξεριζώνουν τα πόδια του πρίγκιπα της Ουαλίας.

Αυτή η πρακτική είναι ένα παλιό διπλωματικό κόλπο. Όπως μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στη βρετανική κυβέρνηση. Δεν είναι καλό για τον πρωθυπουργό της χώρας να φανεί ότι δεν μιλάει ειλικρινά και, βέβαια, πρέπει να αποφασίσει ποια είναι η θέση της Βρετανίας στον κόσμο- τώρα και όχι σε 18 μήνες, οπότε οι ΗΠΑ θα εκλέξουν έναν άλλο πρόεδρο.