Το πνεύμα του τόνου

Πικρίες

Δεν είναι λίγες οι φορές που διαβάζει κανείς στα «Κοινωνικά» των εφημερίδων τον θάνατο τελείως αγνώστων του προσώπων και κάτω από το όνομά τους φιγουράρει η μοιραία λέξη «ποιητής» ή «λογοτέχνης».

Βέβαια, υπάρχουν λογοτέχνες που έζησαν κρυφά από τον Θεό, χωρίς να τους πάρει είδηση κανένας από το σινάφι. Δεν χρειάστηκαν την έγκριση κανενός για να γράφουν και να εκδίδουν βιβλία, δεν χρειάστηκαν και δεν είχαν ποτέ καμιά ανάγκη να πάρουν το διαβατήριο του λογοτέχνη από τα ταξιδιωτικά γραφεία, που είναι εντεταλμένα από τη Θεία Πρόνοια να εκδίδουν τέτοια χαρτιά και πιστοποιητικά.

Υποπτεύομαι ότι ποτέ δεν έστειλαν τα βιβλία τους σε κριτικούς, ποτέ δεν έγινε η παραμικρή μνεία του ονόματός τους σε εφημερίδες και περιοδικά, ποτέ δεν υπέπεσε στην αντίληψη κανενός βιβλιογράφου το πόνημά τους, αφού δεν είχαν την πρόνοια να το καταθέσουν στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Πρόνοια;

Έπαρση; Πικρία; Πικρία που ζουν ξεχωριστοί και λησμονημένοι;

Όπως και να ΄χει, φαίνεται ότι οι μόνοι θαυμαστές τους ήταν τρεις τέσσερις φίλοι και τα μέλη της οικογένειάς τους. Και την κρίσιμη στιγμή τους στέλνουν στον άλλο κόσμο μαζί με τα δάκρυά τους και τον πόνο τους μ΄ εκείνη τη μοιραία λέξη:

λογοτέχνης! Ο καημός και η δικαίωση. Ας πάνε στο καλό. Και πού ξέρεις;

Ίσως τώρα κιόλας να τον ανακαλύψουν οι κριτικοί και να αλαλάξουν από τις στήλες τους. Μακάρι.