[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα

Κρατούσε την εφημερίδα στα χέρια του. Πάντα παρατηρώ εκείνους που διαβάζουν στο μετρό, στη στάση, περπατάνε στον δρόμο με την εφημερίδα παραμάσχαλα. Είναι κι αυτός ένας άτυπος τρόπος γνωριμίας με τον αναγνώστη. Το βάδισμα, το στήσιμο του σώματος, η έκφραση του προσώπου είναι αρκετά για να πλέξω μια ξεχωριστή ιστορία για τον καθένα. Παιχνίδι φαντασίας; Προφανώς. Είναι όμως και μια ξεχωριστή τακτική ψυχολογικού «ντοπαρίσματος». Είναι αναζωογονητικό την ώρα που «παλεύω» με το πληκτρολόγιο, προσπαθώντας να βάλω σε τάξη τις πληροφορίες, να σκέφτομαι εκείνον ή εκείνη να διαβάζουν το αποτέλεσμα.

Βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο. Κάθησε ακριβώς στην απέναντι θέση του μετρό.

Απορροφημένη στις σκέψεις μου, αρχικά δεν έδωσα σημασία, μέχρι που άκουσα τον ήχο της εφημερίδας που άνοιγε, το τσαλακωμένο χαρτί που πάσχιζε να ισιώσει.

Από εκείνη τη στιγμή το βλέμμα μου καρφώθηκε στα χέρια του που γύριζαν τις σελίδες της εφημερίδας μία προς μία. Στάθηκε στο πρώτο θέμα της ημέρας. Φαίνεται πως το βρήκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Πέρασαν αρκετά λεπτά και η γνωστή διαδικασία του ξεφυλλίσματος ξεκίνησε και πάλι.

Λίγες σελίδες πιο κάτω περίμενε το δικό μου ρεπορτάζ. Άρχισα να αγωνιώ. «Θα το δει; Θα το διαβάσει; Θα τον ενδιαφέρει; Θα απαντήσει σε όλες του τις απορίες;».

Η ώρα της… κρίσης έφτασε. Ήταν εκεί μπροστά μου και τον έβλεπα να κάνει αυτό που τόσο καιρό φανταζόμουν. Ήθελα τόσο πολύ να τον ρωτήσω, εάν έμεινε ικανοποιημένος. Εάν ήταν αυτό που αναζητούσε. Δεν τόλμησα όμως. Νομίζω πως κατά βάθος δεν ήθελα να τον διακόψω. Ήταν απορροφημένος και αυτό μου έφτανε.