[ Δρόμοι ]

Δύσκολα…
… περπατούν με ψηλοτάκουνες γόβες κι ακόμη πιο δύσκολα δέχονται υποδείξεις και κατευθύνσεις στις επιλογές τους. Οι Ολλανδές δεν δίνουν μεγάλη σημασία στην εξωτερική τους εμφάνιση, δεν είναι εργασιομανείς και οι περισσότερες… δεν παθαίνουν κατάθλιψη. Πώς εξηγείται; Η παράδοση είναι μακρά, λένε οι ειδικοί. Αιώνες και αιώνες ανεξαρτησίας και απελευθέρωσης συνέβαλαν αποφασιστικά στη δημιουργία μιας ελεύθερης στάσης απέναντι στη ζωή, μακριά από ψυχολογικά βάρη.

Οι Γαλλίδες…
… δεν παχαίνουν, λένε. Οι Γιαπωνέζες, δεν παχαίνουν και δεν γερνούν. Οι Ολλανδές διαφέρουν σε σημαντικότερα θέματα. Η διαφοροποίησή τους έγκειται στην ψυχολογία τους, στο γεγονός ότι δεν παθαίνουν κατάθλιψη. Πώς προκύπτει αυτό; Ύστερα από μακροχρόνια έρευνα και πληθώρα συνεντεύξεων με ιστορικούς, ψυχολόγους, σχεδιαστές μόδας, εκδότες περιοδικών και απλές, καθημερινές γυναίκες, η Έλεν ντε Μπρούιν, ψυχολόγος και δημοσιογράφος, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Ολλανδές έχουν εξασκήσει τόσο εντατικά τις άμυνες και τις ελευθερίες τους, ώστε τα κρούσματα κατάθλιψης να είναι σήμερα περιορισμένα. «Έχει να κάνει με την προσωπική ελευθερία», λέει η Ντε Μπρούιν και αναλύει τον ισχυρισμό της διεξοδικά στο βιβλίο της «Οι Ολλανδές δεν παθαίνουν κατάθλιψη». «Το κλειδί βρίσκεται στην προσωπική επιλογή. Στην Ολλανδία οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να διαλέξουν τους συντρόφους τους, τη θρησκεία τους, τη σεξουαλική τους ταυτότητα, είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε χρήση μαλακών ναρκωτικών, μπορούμε- σε μεγάλο βαθμό- να πούμε ό,τι μας αρέσει. Η Ολλανδία είναι πολύ ελεύθερη χώρα».

Τα συμπεράσματα…
… της συγγραφέως επιβεβαιώνει και πρόσφατη έρευνα, η οποία διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Εράσμους του Ρότερνταμ. Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα, στη δεκαβάθμια κλίμακα ικανοποίησης από τη ζωή, οι Ολλανδοί κυριαρχούν στην πρώτη θέση με 7,5. Στη δεύτερη θέση με 7,1 είναι οι Βρετανοί και στην τρίτη οι Ιταλοί και οι Ισπανοί με 6,9. Όσο για τους Γάλλους και τους Ιάπωνες… με 6,5 και 6,2 αντίστοιχα, τα περιθώρια βελτίωσης είναι πολλά. Δύσκολα…
… όμως κοινωνικές τάσεις εξηγούνται επαρκώς μόνο με αναφορές στην εκάστοτε πραγματικότητα. Οι Ολλανδές εργάζονταν πριν από τον γάμο από τον 14ο αιώνα, όταν τα αυξημένα ποσοστά θνησιμότητας λόγω της πανώλης κατέστησαν αναγκαία τη γυναικεία εργασία. Η αίσθηση της ανεξαρτησίας που σύντομα κατέλαβε τον γυναικείο πληθυσμό στην Ολλανδία χαρακτηρίζεται μάλιστα από ορισμένους ιστορικούς ως η πρώτη φεμινιστική επανάσταση. Σύμφωνα με την Ντε Μπρούιν, μια άλλη παράμετρος που συντελεί στη γυναικεία ικανοποίηση προέρχεται από την προτίμησή τους στην πυρηνική οικογένεια (μέχρι και τα ζευγάρια ομοφυλοφίλων την επιδιώκουν) καθώς και από το γεγονός ότι από πολύ νωρίς- το 1234- εφαρμόστηκε η εντολή του Πάπα Γρηγόριου Θ΄ περί συναινετικών και όχι αναγκαστικών, λόγω παρέμβασης των οικογενειών, γάμων. Αυτά, σε συνδυασμό με την επίσης μακραίωνη εφαρμογή ενός συστήματος κληρονομιάς, στο οποίο αγόρια και κορίτσια είναι ισότιμα δικαιούχοι, ενίσχυσαν από πολύ νωρίς την ανεξαρτησία των Ολλανδών γυναικών.