Δύο τρελοί κυνηγούν κοριούς

Τι έγινε ο Ουίλιαμ Φρίντκιν του αριστοτεχνικού «French connection» και του πρώτου «Εξορκιστή»; Τίποτα. Ψάχνει επειγόντως αντικουνουπικό να ψεκάσει την Άσλεϊ Τζαντ και τον Μάικλ Σάνον, στο «Βug» το θεατρικό με τίτλο ελληνικό «Το μικρόβιο του φόβου» Κοιτάξτε. Όταν ένα θεατρικό έργο δύο προσώπων- όπως αυτό που έγραψε ο Τρέισι Λετς και που ανέβηκε πρώτη φορά στο Λονδίνο του 1996-μεταμορφώνεται σε ταινία και μάλιστα από σκηνοθέτη που το καλύτερό του είναι η δράση και όχι η διαχείριση νεκρών χρόνων και εσωτερικών καταστάσεων, τότε αντί για κινηματογράφο προσλαμβάνεις βαρεμάρα, κουνούπια, κοριούς και άλλα ζωύφια!

Το στόρι εξαντλείται στα πρώτα λεπτά. Όπου μια γυναίκα, μόλις χωρισμένη από τον άντρα της, απομονώνεται σε δωμάτιο μοτέλ και στη συνέχεια πέφτει πάνω σε βετεράνο του πολέμου στον Κόλπο (Μάικλ Σάνον), ο οποίος πιστεύει ότι το σώμα του έχει μεταβληθεί σε γιγαντιαία αποικία κοριών. Αυτό ήταν. Βαρεμένος από τον πόλεμο αυτός. Βαρεμένη από τις σχέσεις αυτή. Έτσι ο τέντζερης γυρίζει και βρίσκει το καπάκι. Από κοντά και η Άγκνες (το όνομα της Άσλεϊ Τζαντ). Αρχίζει να πιστεύει και αυτή πως στο σώμα της κυκλοφορούν κοριοί.

Τι γίνεται εδώ; Απλούστατα. Μια τέτοια ιστορία ελάχιστοι μπορούν να τη διαχειριστούν χωρίς να γελοιοποιηθούν. Ο Πολάνσκι, ένας από αυτούς. Ο Φρίντκιν κάνει ό,τι μπορεί για να

«Το μικρόβιο του φόβου»

Δύο πρόσωπα σε ένα δωμάτιο Παρέα με κοριούς και έντομα

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = ΡΟΧΑΛΗΤΑ

μετατρέψει την ταινία σε ψυχιατρική κλινική. Όλα εξωτερικά, όλα σχηματικά, όλα επαναλαμβανόμενα και κλινικά. Έτσι, στο τέλος αποκαμωμένος, ξεχνάς τις αιτίες (τον πόλεμο και τις σχέσεις δηλαδή) και βλέπεις δυο τρελούς να κυνηγάνε κοριούς. Καλά τόσα λεφτά, ένα αντικουνουπικό κάνει μόλις τέσσερα ευρώ!