Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ο εφιάλτης της εφηβείας μου

Έβλεπα τις προάλλες στη τηλεόραση ένα αφιέρωμα για το καλάσνικοφ, το πιο «λαϊκό όπλο του εικοστού αιώνα». Κάποια στιγμή, εμφανίστηκε στην οθόνη και ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ, ο εφευρέτης του. Έλεγε αυτός, λοιπόν, ότι είναι πολύ στενοχωρημένος επειδή ενώ έφτιαξε το καλάσνικοφ για να σκοτώσουν οι καλοί τους κακούς, τώρα, στα βαθιά γεράματα, βλέπει να συμβαίνει το ανάποδο. Έτσι είναι τα ανθρώπινα, ταβάρις Μιχαήλ… Τι να πει και ένας Τιτάνας όπως ο Προμηθέας π.χ., που έγινε κλέφτης για να χαρίσει στους ανθρώπους την τέχνη της φωτιάς ώστε να προοδεύσει ο ανθρώπινος πολιτισμός; Πού να το φανταστεί ότι η φωτιά θα γινόταν η χαρά των εμπρηστών και του «πολιτισμού των αυθαιρέτων»; Πάντως, εδώ που τα λέμε, δεν πρέπει να παραπονιέται και πολύ ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ. Σε τελευταία ανάλυση, τα όπλα φτιάχνονται με σκοπό να σκοτώσουν. Και το καλάσνικοφ τον σκοπό του τον έχει πετύχει και με το παραπάνω. Όσο για το άλλο που είπε, με τους καλούς που σκοτώνουν τους κακούς και τούμπαλιν, το θέμα είναι αρκετά μπερδεμένο. Γιατί αυτοί που σκοτώνουν νομίζουν ότι είναι πάντα οι καλοί. Σκοτώνουν, λένε, για να αμυνθούν από τους κακούς. Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουν τελειωμό οι αλληλοσκοτωμοί. Ενώ όλα περνούν κρίση- το σεξ, το περιβάλλον, τα χρηματιστήρια, οι θρησκείες, το αναπαραγωγικό σύστημα των λευκών καρχαριών-, το μοναδικό πράγμα που δεν χαμπαριάζει είναι το εμπόριο όπλων.

Ακριβώς επειδή όλοι νομίζουν ότι οι κακοί βρίσκονται πάντοτε απέναντι.

Μπορεί βέβαια να με ρωτήσετε τι με έπιασε και ασχολούμαι με το καλάσνικοφ, ενώ μας τσουρουφλίζει ο καύσωνας. Ασχολούμαι, κυρίες και κύριοι, γιατί αποτελεί τον εφιάλτη της εφηβείας μου. Στην Αλβανία, από τη Β΄ Λυκείου κάναμε ειδικό «μάθημα στρατιωτικής κατάρτισης». Ένα από τα κύρια πράγματα που μαθαίναμε ήταν να αποσυναρμολογήσουμε και να συναρμολογήσουμε στη συνέχεια το καλάσνικοφ. Εγώ το αποσυναρμολογούσα με θαυμαστή ταχύτητα, αλλά δεν μπορούσα με τίποτε να το συναρμολογήσω. Με αποτέλεσμα ο καθηγητής των Στρατιωτικών να δηλώσει, μπροστά σε όλη την τάξη, ότι ήμουν εκατό τοις εκατό στούρνος… Δεν έφθανε αυτό. Στην Γ΄ Λυκείου έπρεπε να κάνουμε σκοποβολή, πάλι με καλάσνικοφ. Η σκοποβολή ήταν ο εφιάλτης μου. Έστελνα τις σφαίρες σε ανεξιχνίαστες κατευθύνσεις, χωρίς να πετύχω ποτέ τον στόχο. Με αποτέλεσμα να αριστεύω στα υπόλοιπα μαθήματα, ενώ στο «μάθημα της στρατιωτικής κατάρτισης» χρειαζόμουν μέσον για να περάσω. Εκτός αυτού, νομίζω πως σπάνια βρίσκεις λαούς που έχουν πληρώσει πιο ακριβά το καλάσνικοφ από τους Αλβανούς. Περιμένοντας πάντα τους εχθρούς, από απέναντι ή πλάγια, να επιτεθούν στον σοσιαλιστικό μας παράδεισο, το καθεστώς μάζευε στις αποθήκες τα καλάσνικοφ όπως οι μέλισσες μαζεύουν το μέλι στις κυψέλες τους. Οι εχθροί, βέβαια, δεν αξιώθηκαν ποτέ να μας επιτεθούν. Μέχρι που το 1997 άνοιξαν οι αποθήκες και τα καλάσνικοφ χρησιμοποιήθηκαν για την απόπειρα συλλογικής αυτοκτονίας των Αλβανών. Είναι ένα από τα πιο τραγικά παραδείγματα για το πού οδηγεί ο εθνικισμός και ο απομονωτισμός. Τρέφονται με το φάντασμα των εχθρών που επιβουλεύονται το περιούσιο έθνος μας. Στο τέλος οδηγούν αναπόφευκτα στην αυτοκτονία. Τέλος πάντων… Και κάτι τελευταίο. Στην πορεία του χρόνου το καλάσνικοφ έγινε μόδα, έγινε και βότκα. Η επιγραφή στην ετικέτα λέει ότι «πίνεται καλύτερα παρέα με ωραίες γυναίκες». Ως βότκα, το έχω συνηθίσει το καλάσνικοφ. Αυτό που δεν μπορώ να συνηθίσω με τίποτε είναι κάτι εικόνες που κυκλοφορούν, στη σημερινή Ρωσία ειδικά, όπου δίπλα στην Παναγία στέκεται ένας στρατιώτης με το καλάσνικοφ στο χέρι. Αυτό το πράγμα, μπορεί κανείς να μου το εξηγήσει τι σημαίνει; Γιατί ούτε εκείνος ο τύπος, ο Χάντιγκτον, δεν μπορεί να με συνδράμει…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com