Εγώ επέτρεψα να με παραπλανήσουν

Έτσι με βλέπω στον πίσω καθρέφτη. Και αυτό που βλέπω δεν μπορεί να σβηστεί, δεν είναι γραμμένο σε μαυροπίνακα με το σφουγγάρι να κρέμεται πρόχειρο δίπλα του. Αυτό μένει. Αν και εν τω μεταξύ με κενά, ακόμα μένουν στη μνήμη τα τραγούδια: “Εμπρός, εμπρός, οι σάλπιγγες βροντούν, εμπρός, εμπρός ατρόμητα τα νιάτα προχωρούν…”. Το αγόρι, δηλαδή εγώ, δεν μπορεί να αθωωθεί ούτε καν με το επιχείρημα: Μας παραπλάνησαν:

Όχι, εμείς επιτρέψαμε, εγώ επέτρεψα να με παραπλανήσουν.

Ναι αλλά, θα μπορούσε να πει ψευδίζοντας το κρεμμύδι, που η όγδοη φλούδα του παρουσιάζει κενά, έβγαλες μια χαρά έξω την ουρά σου, δεν ήσουν παρά ένα χαζό παιδί, δεν έκανες κακό, δεν πρόδωσες κανέναν, κανένα γείτονα που ρισκάριζε λέγοντας κυνικά ανέκδοτα για τον Γκέρινγκ, τον παχύ στρατάρχη του Ράιχ (…) Όχι, δεν κατήγγειλες εσύ τον καθηγητή που στο μάθημα της Ιστορίας τολμούσε να αμφισβητήσει με δευτερεύουσες προτάσεις την τελική νίκη, που αποκαλούσε τον γερμανικό λαό “κοπάδι μουνουχισμένων ηλιθίων” και που από πάνω μας άλλαζε τα φώτα και ήταν μισητός στους πάντες».