[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ιβηρία

O Ζοζέ Σαραμάγκου είναι 85 χρόνων και έχει πάρει Νόμπελ Λογοτεχνίας. Οπότε, κατά κάποιο τρόπο, δικαιούται να λέει ό,τι θέλει. Είπε ότι θα έπρεπε να ενωθούν η Πορτογαλία, η πατρίδα του, και η Ισπανία σε ένα κράτος που θα λεγόταν, ίσως, Ιβηρία. Και δεν άρεσε καθόλου στους Πορτογάλους, σε πολλούς από αυτούς.

Πάθανε κάτι σαν κρίση ταυτότητας. Μα πώς; Να ενωθούν με τους Ισπανούς, τη στιγμή που η εθνική τους επέτειος γιορτάζει ακριβώς τον χωρισμό τους από την Ισπανία; Καθόλου πρωτότυπο βέβαια, οι περισσότερες εθνικές επέτειοι κάτι τέτοιο γιορτάζουν. ΙσπανίαΠορτογαλία είναι παλιά ιστορία, έχουν περάσει μερικοί αιώνες από τότε, και θα μπορούσε ένας άνθρωπος με φαντασία, όπως είναι οι μυθιστοριογράφοι, να δει την Ευρώπη, όπως χωρίστηκε, να ενώνεται ειρηνικά και αγαπημένα, κομμάτι κομμάτι, τα κυρίαρχα κράτη να μεταβάλλονται σε επαρχίες. Αλλά οι πατριώτες του μάλλον δεν συμφωνούν.

Ίσως φοβούνται την Ισπανία, που φαντάζει γίγαντας στον χάρτη δίπλα τους, ίσως στο βιβλίο τους της ΣΤ΄ Δημοτικού να μαθαίνουν πολύ γλαφυρά τον χωρισμό και να ταυτίζονται διά βίου.

Αγανάκτησαν. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα! Να γίνει επαρχία η χώρα μας; (κάτι μου θυμίζει αυτό, αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω τι, κάνει και ζέστη). Τον αποπήραν, γέρο άνθρωπο, που ίσως φοβάται ότι δεν θα προλάβει να γράψει άλλη μυθοπλασία, και την ξεκίνησε προφορικά.

Βιάζεται να δει τα σύνορα να πέφτουν, ενώ οι νεώτεροι νομίζουν ότι έχουν τη ζωή μπροστά τους. Μπορεί να σκέφτονται και τη Γιουροβίζιον. Εκεί, αν θέλουν να ενισχύσουν την ιβηρική παρουσία, συμφέρει να υπάρχουν πολλές χώρες, γιατί η κάθε μία ψηφίζει χωριστά.

Κάποιος να το εξηγήσει και στον Σαραμάγκου, να παρηγορηθεί ο άνθρωπος…