ΜΑΤΙΕΣ Ταυτότητα

Δεν είμαι από κείνους που ισχυρίζονται ότι παλιά οι νέοι έδειχναν τον προσήκοντα σεβασμό στους ηλικιωμένους, στους παλαιότερους στο επάγγελμα κ.λπ.

κ.λπ. Ωστόσο, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι στο τραμ ή το λεωφορείο, ένας νέος, βλέποντας όρθιο ένα γέροντα, μια έγκυο γυναίκα, έναν κουρασμένο από τη δουλειά βιοπαλαιστή, έσπευδε να του παραχωρήσει τη θέση του. Κι αυτό δεν το ΄κανε για τα μάτια. Το πίστευε. Αντίθετα, όταν φιλούσε το χέρι του παπά, στον δρόμο, δεν το πίστευε, στις περισσότερες περιπτώσεις. Το έκανε, γιατί αυτό είχε μάθει από τους γονείς του.

Στη δουλειά- θυμάμαι- νεώτατος, στο τέλος της δεκαετίας του ΄50, όποτε συναντούσα στον κεντρικό διάδρομο των «ΝΕΩΝ» ή του «Βήματος» παλιούς συναδέλφους, κολλούσα στον τοίχο, από σεβασμό. Δεν θα μου ΄λεγαν τίποτα, αν περνούσα δίπλα τους, αγέρωχος και υπέροχος, ο Νίτσος, ο Ψαθάς, ο Βαρίκας, ο Δημητριάδης, ο Κάτρης, ο Αποστολόπουλος, ο ίδιος ο Λαμπράκης, ο Σβολόπουλος, ο Μαγγανάρης, ο Πασαλάρης, ο Καβαφάκης, ο Κοτσαρίδας, ο Ρούσσος, ο Εξηντάρης, ο Τερζάκης, ο Παπανούτσος. Το πιθανότερο είναι να μη με πρόσεχαν καν. Αλλά εγώ, όπως και όλοι οι άλλοι συνομήλικοί μου συνάδελφοι, νιώθαμε δέος σ΄ αυτά τα τυχαία συναπαντήματα.

Είμαι μέλος της ΕΣΗΕΑ από τις 21/3/69. Ήγουν, 38 χρόνια. Προηγουμένως, από το 1964, ανήκα στην ΕΣΑΤ (Ένωση Συντακτών Αθηναϊκού Τύπου) με τον Λαμπρία, τον Μαγγανάρη, τον Σισμάνη και δεκάδες άλλους συναδέλφους, που για διάφορους λόγους δεν γίνονταν δεκτοί στην ΕΣΗΕΑ. Σίγουρα δε, θα είχα μπει στην ΕΣΗΕΑ νωρίτερα, αν στην αρχή της δικτατορίας, οι διοικήσεις του σωματείου μας, για να εγγράψουν νέα μέλη, δεν έστελναν προηγουμένως τον κατάλογο των υποψηφίων, να τον εγκρίνει η Γενική Ασφάλεια της χούντας!

Να προσθέσω σε όλ΄ αυτά τα «βιογραφικά», ότι το 1965 πήρα το βραβείο της ΕΣΑΤ για την «Ετεροδικία» (είχε σκοτωθεί ο συνάδελφος Ριζόπουλος από αμερικανικό αυτοκίνητο), προ ετών πήρα το βραβείο Μπότση, εργάζομαι στα «ΝΕΑ» ανελλιπώς από το 1958, ήμουν επί δεκαετία αρχισυντάκτης- τώρα είναι ο γιος μου- και από το 1979, γράφω το χρονογράφημα της εφημερίδας. Με άλλα λόγια, είμαι πολύ γνωστός στο επάγγελμα. Και, βέβαια, έχω τεράστια θητεία στο τραγούδι, στην τηλεόραση, κ.λπ.

Πριν από μερικές μέρες, είχαμε εκλογές στο σωματείο μας και είπα να πάω να ψηφίσω.

Κόσμος, υποψήφιοι, χαρτομάνι, σκαλιά, «βάλε μου ένα σταυρό» και τα συνήθη. Ανέβηκα στον 4ο όροφο, με κατέβασαν στον τρίτο, έκατσα στην ουρά και όταν ήρθε η σειρά μου να ψηφίσω, μια κυρία της Εφορευτικής Επιτροπής μού ζήτησε ταυτότητα. «Δεν έχω», απάντησα. «Άλλωστε, ποτέ μέχρι σήμερα, δεν χρειάστηκε να προσκομίσω ταυτότητα στην ΕΣΗΕΑ, για να ψηφίσω». «Οφείλετε να έχετε ταυτότητα!», με κεραυνοβόλησε η κυρία συνάδελφος.

«Εντάξει, δεν θα ψηφίσω», είπα και έκανα μεταβολή. «Να μην ψηφίσετε κύριε!», πετάχτηκε ένας γηραλέος συνάδελφος, γεμάτος σημάδια στο πρόσωπο και οργή στη φωνή. «Σύμφωνοι, δεν θα ψηφίσω», είπα κι έφυγα. «Δηλαδή, επειδή είσαστε αναγνωρίσιμος, νομίζετε ότι θα ψηφίζετε χωρίς ταυτότητα;», μου μίλησε έντονα μια νεαρή κοπέλα της Εφορευτικής.

Έφυγα. Έμαθα ότι κατόπιν έγινε φασαρία.

Μου τηλεφώνησε δυο φορές και ο πρόεδρος Σόμπολος, για να με παρακαλέσει να ξεχάσω το περιστατικό και να πάω να ψηφίσω. «Είναι ντροπή αυτό που έγινε!», μου είπε εκνευρισμένη η φίλη Λίνα Αλεξίου. Τελικά, δεν ψήφισα. Νομίζω, όμως, ότι παλιοί δημοσιογράφοι, που οι πάντες τους γνωρίζουν, δεν υπάρχει λόγος να «τιμωρούνται», επειδή ξέχασαν σε κάποιο σακάκι την ταυτότητά τους. Στο κάτω κάτω, δυο μάρτυρες χρειάζονται, για να βγάλει κανείς ταυτότητα. Και στην ουρά της ΕΣΗΕΑ υπήρχαν είκοσι, που μπορούσαν να βεβαιώσουν ποιος είμαι…