[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μεταμορφώσεις

Τα τρανσφόρμερς βγήκαν σε ταινία. Εκείνα τα παράξενα, αρθρωτά παιχνίδια των αγοριών μας. Τα συναντώ ακόμα, σπανίως βέβαια, ξεχασμένα σε τίποτα αραχνιασμένες γωνιές της αποθήκης, στο βάθος ατακτοποίητων εφηβικών ντουλαπιών, παλιωμένα, παρατημένα, λερωμένα, κυρίως απο-μαγεμένα, αφού τα πιτσιρίκια που κάποτε τρελαίνονταν να τα παίζουν, αξιοποιούσαν τις αρθρώσεις τους μεταβιβάζοντας το αρθρωτό θαύμα, έχουν από καιρό μεγαλώσει και σνομπάρουν. Όχι βέβαια και τα πάντα, διατηρούν έναν δηλωμένο σεβασμό για όλα τα παράξενα παιδικά τους παιχνίδια, που η γενιά η δική μας, οι γονείς τους, αντιμετώπιζε με δυσπιστία, για να μην πω αηδία. Αυτά τα μετατρεπόμενα σε μυστήρια οχήματα ρομπότ ήταν από τα πρώτα τερατοειδή που τα γοήτευσαν, κι ύστερα δεν είχε τέλος η τερατολαγνία τους, δεν έπαψε ποτέ να μας εκπλήσσει. Τι μυστήρια γενιά, τι μεταμόρφωση του ανθρωπίνου γένους, να παίζει στα δάχτυλα, χειροπιαστή, με μορφή και χρώμα, ό,τι μας φόβιζε, ό,τι τρέμαμε, ό,τι βλέπαμε στους χειρότερους εφιάλτες μας εμείς, κι οι παππούδες μας και οι δικοί τους παππούδες. Τι είδους πρόοδο είχαν τα παιδιά μας κατακτήσει, που μπορεί να μην ήταν πρόοδος, μπορεί να ήταν καθήλωση στην παιδική ηλικία, εμβάθυνση σε ό,τι η φαντασία δημιουργούσε και χάλαγε, αφοσίωση και προσήλωση. Κι ίσως από την πολλή αφοσίωση και προσήλωση, να προχωρούσε κάποτε και η παιδική κατάσταση, να ενηλικιωνόταν, ποιος ξέρει; Αυτή η γενιά των σημερινών παιδιών είναι για μας, ολόκληρη, κάπως μεταμορφωμένη. Κάπως εξωγήινη, σαν τα παιχνίδια της, ακατανόητη με την ηλεκτρονική της γλώσσα, τους κώδικές της που μας ακούγονται δύσκολοι, όπως εξωτικοί ακούγονται στα αυτιά της οι δικοί μας. Σαν ρομπότ- παιχνίδια, τα πιάνει βέβαια στα χέρια της η ζωή και τα κάνει κανονικούς ανθρώπους τελικά. Αλλά οι παιδικές τους αναμνήσεις θα είναι πάντα μυστήριο άβατο για τους παλιότερους.