Φαινόμενα

Τηλε-πολιτική οκνηρία σκέψης

Ένα άγριο τοπίο επικαιρότητας αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά απλώς «ντεκόρ» τής συνήθους, αυτοματικής, πανελικής αντιπαράθεσης πολιτικών σε προεκλογικό οίστρο
Ήταν από νωρίς το πρωί στον σχεδιασμό πανελικής μάχης- δηλαδή ανά ζεύγη- εκπρόσωποι (από τις θερινές εφεδρείες) των δύο μεγάλων κομμάτων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Μπροστά τους εκτεινόταν ένα άγριο τοπίο επικαιρότητας, με τρεις θανάτους εποχικών δασοπυροσβεστών στην Κρήτη, με μια σύγκρουση του προαστιακού στην Αθήνα και περίπου 50 τραυματίες, συν το σκάνδαλο της αναβαθμολόγησης των γραπτών στο μάθημα των Αγγλικών στις Πανελλήνιες.

Πλούσια «σοδειά», ευρύ πεδίο για κομματικές αντιπαραθέσεις και επομένως άφθονος ο τηλεοπτικός χρόνος που ο καθείς είχε στη διάθεσή του για να ξεδιπλώσει επιχειρήματα εναντίον του άλλου. Στο φόντο των αντιπολιτευτικών καβγάδων οι τραγωδίες, οι θάνατοι, οι αγωνίες, αλλά και οι νοοτροπίες που ενσταλάζονται σε μαθητές από τον κυνισμό της πολιτικής ψηφοθηρίας. Ντεκόρ η δυστυχία ιδιωτική, εκείνων που θρηνούν τους νέους που χάθηκαν, του τόπου που θρηνεί χαμένες αξίες σε κάθε σημείο όπου συναντιέται η κυνική ψηφοθηρία των πολιτικών, με τις πιεστικές, πραγματικές ανάγκες των πολιτών.

Στο Μega το ζεύγος Μανώλη (Ν.Δ.)Γείτονα (ΠΑΣΟΚ) έχει φουντώσει. Ο δεύτερος καταγγέλλει τις ολιγωρίες της κυβέρνησης, ότι έδωσε 100 εκατομμύρια για την υπηρεσία των Αγροφυλάκων, αντί να τα δώσει στην Πυροσβεστική και την Αστυνομία. Το υπονοούμενο σαφές: για να βολευτεί μια μικρή κατηγορία ανέργων, αντί να γίνουν επενδύσεις, πολιτική ανάπτυξης της υπαίθρου, σχεδιασμός για την αξιοποίησή της. Μαλώνουν, αλλά εναλλακτικές λύσεις δεν ακούγονται από κανένα.

Λόγος άσφαιρος, τηλεοπτικής πολιτικής, αποφεύγει να φτάσει ώς τις αιτίες των προβλημάτων. Αλλά αυτά ξεδιπλώνονται ανάγλυφα, καθώς το τηλεοπτικό θέαμα έχει τον τρόπο του να γίνεται αποκαλυπτικό. Τη στιγμή που οι δυο πολιτικοί αγωνίζονται για το ποιος θα φωνάξει δυνατότερα για να ακουστεί το επιχείρημά του, ένας από τους συναδέλφους των τριών πυροσβεστών που χάθηκαν, διαλύει τη σκόνη της προεκλογικής αντιπαράθεσης που σήκωσαν οι δυο τους, για να αποκαλύψει διδακτικά τη δική του ανθρώπινη ουσία, αυτή που θα ΄πρεπε να ορίζει το πεδίο του πολιτικού διαλόγου: «Εμείς δεν θα εκμεταλλευτούμε τον θάνατο των συναδέλφων μας για να ζητήσουμε μονιμοποίηση». Την ίδια στιγμή στον Αnt1, έτερος εκπρόσωπος των εποχικών δασοπυροσβεστών βρίσκεται στο στούντιο με τον εξοπλισμό, για να τον δείξει στο παρευρισκόμενο εδώ ζεύγος μονομάχων- Κωνσταντάρας (Ν.Δ.)- Δημαράς (ΠΑΣΟΚ). «Ναι, να τον δείξετε, αλλά στο μεταξύ να βλέπουμε πλάνα από το σημείο της φωτιάς», παρεμβαίνει η Μάγδα Παπαγιάννη, επιδεικνύοντας τον κενό αυτοματισμό του ανθρώπου της τηλεόρασης, που έχει πρώτιστο μέλημα το πώς θα αξιοποιήσει την τεχνολογία της τηλεόρασης για να είναι εντυπωσιακή η εικόνα, χωρίς να σκέφτεται εκείνη τη στιγμή (προφανώς έχει χάσει τη δυνατότητα να σκέφτεται) τι είναι το σημαντικότερο για να επικεντρωθεί βλέμμα και σκέψη του κοινού.

Και επιδεικνύονται (ευτυχώς χωρίς να χωριστεί η οθόνη στα δυο για να προβάλλονται και άλλα πλάνα) πλαστικά γκάτζετ για παιδικά παιχνίδια, κράνος ποδηλάτη, πλαστικά γυαλιά που είναι φανερό ότι αν πλησιάσουν στη φωτιά θα διαλυθούν, γάντια κηπουρού και ένα κατακόκκινο Τ-shirt, προφανώς για παραλλαγή.

Εδώ ήρθε η σειρά των αυτοματισμών της πολιτικής επιχειρηματολογίας, που αποδεικνύουν ότι η οκνηρία της σκέψης και η αδράνεια της ευαισθησίας είναι κοινό φαινόμενο πολιτικών και ανθρώπων της τηλεόρασης, που βάζουν μπροστά μηχανισμούς παραγωγής εντυπώσεων, τους ίδιους πάντα, ανεξαρτήτως της σοβαρότητας του θέματος: «Και γιατί με τέτοιο εξοπλισμό δέχεστε να πάτε στις φωτιές; Αν ο εργοδότης είναι εγκληματίας, εσείς είστε αφελείς που δέχεστε», έρχεται το καταλυτικό απόφθεγμα του Δημήτρη Κωνσταντάρα να επιβεβαιώσει την τσιμενταρισμένη σκέψη της τηλεοπτικής πολιτικής, την ιλαροτραγωδία των πανελικών διαξιφισμών. Τι να του πεις; Ότι αν δεν δεχθούν, δεν θα ΄χουν έστω και αυτή την περιστασιακή δουλειά; Ότι οι πολίτες μιας δημοκρατίας αναγκάζονται να διαπραγματευτούν την ελπίδα με ενέχυρο τη ζωή τους;


Μια και βρεθήκαμε…

Σκληρός ο χαρακτηρισμός «φόντο» για θύματα τραγωδιών, αλλά τον επιβεβαίωσε το αίτημα του Δημήτρη Τάκη (και μας εξέπληξε ο συνήθως ευαίσθητος ρεπόρτερ) στο Μega προς τον κ. Μανώλη, να παραμείνει (μια και βρέθηκε) στο στούντιο να σχολιάσουν και την πολιτική επικαιρότητα (τηλεοπτικό «σουβλάκι» να το χαρακτηρίσουμε;), μια και ο βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος πρωταγωνίστησε σε αυτήν με προτάσεις του στο συνέδριο της Ν.Δ. Και εκείνος δέχθηκε, φυσικά. Γιατί είναι κατοχυρωμένοι οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι, γιατί δεν περνάει από το μυαλό κανενός να πει «είμαι συγκλονισμένος, μια άλλη στιγμή», γιατί η επικαιρότητα, όποια κι αν είναι, είναι τηλεόραση και η τηλεόραση βάζει τους όρους στην πολιτική και αλίμονο, στη σκέψη.