«Ανοίξτε τη θέα για το Μουσείο Ακροπόλεως»

«Το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως πρέπει να εξασφαλίζει την ορατότητα της Ακρόπολης», υποστήριξε ο Μπερνάρ Τσουμί σε συζήτηση για τα δημόσια κτίρια στις σύγχρονες μητροπόλεις
«Αναρωτιέμαι αν η συνύπαρξη του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως και των άλλων κτιρίων ιδιωτικού χαρακτήρα θα συνεισφέρουν στον διάλογο με την Ακρόπολη. Δεν έχω απάντηση. Όταν όμως ανεβαίνω στην ταράτσα του Νέου Μουσείου και αντικρύζω την Ακρόπολη, λέω: μπορούν αυτά τα κτίρια της εποχής του ΄30 να αποτελέσουν μέρος της συζήτησης μεταξύ της Ακρόπολης και του μουσείου με το τοπίο της πόλης; Ή απλά τα κτίρια αυτά θα προκαλούν έναν “θόρυβο” στον διάλογο μουσείου- μνημείου;», είπε ο αρχιτέκτονας Μπερνάρ Τσουμί, στη χθεσινή ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Δημόσιο κτίριο και αστικό μητροπολιτικό τοπίο».

Συζήτηση που έφερε σε συνάντηση τον άνθρωπο που σχεδίασε το Νέο Μουσείο (μαζί με τον Μιχάλη Φωτιάδη) με έξι Έλληνες αρχιτέκτονες. Και πυροδότησε αντικρουόμενες απόψεις εξαιτίας της επικαιρότητας με πρωταγωνιστές τα δύο κτίρια στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου (17 και 19) που περιορίζουν την ορατότητα του μνημείου από το μουσείο.

Ο Μπερνάρ Τσουμί μίλησε για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του μουσείου που παίρνει νόημα επειδή έχει αλληλεπίδραση με την Ακρόπολη: «Επιχειρούμε με αυτό το κτίριο να δείξουμε την Ακρόπολη από μία διαφορετική οπτική γωνία. Γι΄ αυτό και είναι σημαντικό να καταστήσουμε πλήρη την ορατότητα του μνημείου μέσα από τις αίθουσες και την ταράτσα του μουσείου».

Μίλησε επίσης για τον ρόλο του μουσείου Γκουγκενχάιμ στο Μπιλμπάο, του Μπομπούρ και της πυραμίδας του Λούβρου στο Παρίσι, της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Σιάτλ, του μουσείου του Άμπου Ντάμπι. «Σε αντίθεση με τα άλλα σύγχρονα μουσεία που έχουν δημιουργηθεί πρόσφατα και δεν έχουν περιεχόμενο αλλά επιδεικνύουν τη μορφή τους για να στολίσουν μία πόλη, το Νέο Μουσείο έρχεται σε διάλογο με το μνημείο», είπε.

«Η δημόσια αρχιτεκτονική είναι μέσο άσκησης πολιτικής βούλησης» συμφώνησαν έξι Έλληνες αρχιτέκτονες που επισήμαναν τα προβλήματα της Αθήνας

Άποψη στην οποία η καθηγήτρια στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο Μάρω Καρδαμίτση- Αδάμη αντιτάχθηκε: «Αν φύγουν τα κτίρια αρχιτεκτονικού ύφους της δεκαετίας του ΄30, τότε το μουσείο θα αποτελεί μία θρασεία αντιπαράθεση όγκων του νέου προς το παλιό. Με συνέπεια να βλάπτεται η συνέχεια του αστικού ιστού».

Ο Δημήτρης Αντωνακάκης κατέθεσε στη συζήτηση για το δημόσιο κτίριο την εμπειρία του ως προέδρου του Κέντρου Μεσογειακής Αρχιτεκτονικής στα Χανιά που στεγάζεται στο αναπλασμένο Μεγάλο Αρσενάλι. Και μίλησε για τη σημασία επιλογής του χώρου όπου δημιουργείται ένα δημόσιο κτίριο, «αφού έχουμε συνηθίσει να χρησιμοποιούμε οποιοδήποτε άδειο οικόπεδο και να διαιωνίζεται το μίζερο βόλεμα. Ωστόσο, ένα δημόσιο κτίριο πρέπει να είναι ασυνήθιστα ενδιαφέρον, ευαίσθητο στις νέες τεχνολογίες, να διατυπώνει ένα σύμβολο αιωνιότητας, να αποτελεί σημείο αναφοράς στην πόλη. Και να καταφέρνει να διασχίζει τον χρόνο».

«Στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου βλέπει κανείς το απώτερο παρελθόν στον Βράχο της Ακρόπολης. Τον 19ο αιώνα στα χαρακτηριστικά του κτιρίου Βάιλερ. Την αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1930 στα κτίρια κατοικιών. Τον 21ο αιώνα στο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως. Είκοσι έξι αιώνες συνομιλούν μεταξύ τους και τίθεται το ζήτημα πώς αυτά τα κτίρια θα συνάψουν μία σχέση με την Ακρόπολη. Ας μην ξεχνάμε πως οι κατοικίες του ΄30, το κτίριο Βάιλερ και το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως έχουν ελάχιστη σημασία απέναντι στην Ακρόπολη», ήταν η άποψη του Μπερνάρ Τσουμί στο τέλος της συζήτησης.


Αρχιτεκτονική ασυνέχεια

Η πόλη της Αθήνας καλείται να διαχειριστεί το παρελθόν της αλλά και να αντιμετωπίσει τα νέα ερωτήματα των μητροπόλεων. Στις επισημάνσεις τους οι αρχιτέκτονες Γιώργος Γεράκης, Νίκος Καλογεράς, Γιάννης Κίζης, Τάσος Κωτσιόπουλος αναφέρθηκαν στα ανοιχτά ή κλειστά δημόσια κτίρια, που στεγάζουν δημόσιες λειτουργίες, παράγουν πολιτισμό, αναβαθμίζουν τις οικονομικές ζώνες σε ορισμένες περιοχές, παρεμβαίνουν στο τοπίο της πόλης και στην αισθητική της. Και για την Αθήνα που χαρακτηρίζεται από αρχιτεκτονική ασυνέχεια τόνισαν πως έχει να εξετάσει την ένταξη των δημόσιων κτιρίων στον αστικό ιστό για να μη δημιουργήσουν προβλήματα, όπως πρόσθετη επιβάρυνση του κυκλοφοριακού και εμπόδια στη διαμόρφωση πράσινου περιβάλλοντος.