ΜΑΤΙΕΣ Ξεσηκωμός!

Μου φαίνεται σαν θαύμα αυτό που έγινε την Κυριακή στον Άγνωστο Στρατιώτη: πέντε χιλιάδες άνθρωποι- ίσως και παραπάνω. Κατακαλόκαιρο, ώρα 7 το απόγευμα, με πολλή ζέστη. Ηλικιωμένοι άνθρωποι, μητέρες, παιδιά, νέοι. Αυτοσχέδια πλακάτ, οργή, αλλά και χιούμορ, συνθήματα, σφυρίγματα και σακούλες με αποκαΐδια. Και όλα αυτά χωρίς κανέναν «αρχηγό», χωρίς κανέναν «από πάνω». Επιτέλους, αρχίσαμε να τινάζουμε από τα μαλλιά μας και τα μυαλά μας τη στάχτη της απάθειας.

Δεν το περίμενα. Το χτύπημα αυτή τη φορά, όμως, με το κάψιμο της Πάρνηθας, ήταν συντριπτικό. Γέμισε τρόμο την Αττική. Και ολόκληρη την Ελλάδα. Και προκάλεσε συναγερμό. «Πού πάμε;». «Τι θα κάνουμε σ΄ αυτή την πόλη, όπου σε λίγο δεν θα μπορούμε ούτε να αναπνεύσουμε;»… Ερωτήματα γεμάτα απόγνωση, που δεν είχαν γεννηθεί ποτέ έως τώρα σε τόσο πολλούς ανθρώπους, την ίδια στιγμή.

Είχαμε και στο παρελθόν πυρκαγιές. Σε όλη τη χώρα. Κάθε καλοκαίρι, η ίδια συμφορά. Και στην Πεντέλη, δίπλα μας.

Τούτη εδώ, όμως, δεν ήταν πυρκαγιά.

Ήταν η ίδια η Κόλαση! Είδα μια φωτογραφία που με εντυπωσίασε: εκατοντάδες άνθρωποι υψώνουν τα χέρια τους προς τη Βουλή, με ορθάνοιχτες παλάμες. Αναρωτήθηκα: δεν ντράπηκαν οι πολιτικοί, οι 300 εθνοπατέρες, βλέποντας αυτό το θέαμα; Πότε θα καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι τους, δεν είναι «για πάρτη τους» σ΄ αυτό τον τόπο; Αναδάσωση, λοιπόν, τώρα! Και άμεση εφαρμογή της εγκυκλίου Σανιδά, για συνεχείς περιπολίες στις πυρπολημένες περιοχές, ώστε να μην τολμήσουν – όπως σωστά έγραψε η Σίλα Αλεξίου, στα «ΝΕΑ»- οι επίδοξοι καταπατητές να βάλουν χέρι στα καινούργια… οικόπεδα! Παράλληλα, χίλιες φορές μπράβο «στην πρωτοβουλία των δικηγορικών συλλόγων να αξιώσουν δυναμικά, σε συνεργασία με το Τεχνικό Επιμελητήριο και τις δικαστικές ενώσεις, την κατεδάφιση των αυθαιρέτων που ξεφυτρώνουν σε καμένες δασικές εκτάσεις κάθε τόσο».

(«Αυθαίρετα», όμως, δεν είναι και όλα τα κτίσματα- για βίλες μιλάω, πρωτίστως, που ΄χουν γεμίσει την Ελλάδασε φαλακρά βουνά; Παύουν να είναι «αυθαίρετα» επειδή χορήγησαν άδεια στους ιδιοκτήτες τους διάφορες υπηρεσίες, πατώντας πάνω σε χιλιάδες «παράθυρα» τρύπιων ελληνικών νόμων;)

Η «Καθημερινή» είχε την Κυριακή μια αεροφωτογραφία ολοσέλιδη από την καμένη Πάρνηθα, που την κοιτούσες και σου σφιγγόταν η ψυχή! Ελπίζω ότι ύστερα από αυτήν τη φοβερή καταστροφή που μας βρήκε, θα έχουμε όλοι μας τα μάτια μας δεκατέσσερα, παντού. Και θα γράφουμε, και θα καταγγέλλουμε, και θα υποβάλλουμε μηνύσεις σε όσους επιβουλεύονται τη ζωή των δασών μας- τη ζωή μας.

ΥΓ: Αναφέρθηκα, στην αρχή, σε θαύματα: την περασμένη Τρίτη πετούσα με την «Ετζίαν» για Μυτιλήνη. Η πτήση για τεχνικούς λόγους είχε καθυστέρηση μίας ώρας. Και η εταιρεία ζήτησε εμπράκτως συγγνώμη: έδωσε σε κάθε επιβάτη, δωρεάν, ένα εισιτήριο! Δεν είναι πρωτόγνωρο; Δεν είναι σαν θαύμα;