[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αλλού τα θαύματα

Η Ακρόπολη δεν ψηφίστηκε στα επτά θαύματα του κόσμου! Τι αδαείς αυτοί οι Ασιάτες και οι Αμερικανοί, έκαναν διαφήμιση μέχρι, λέει, τα μπουκαλάκια αναψυκτικών και ψήφισαν τον Χριστό του Ρίο και το Μάτσου Πίτσου, το Ταζ Μαχάλ και το Σινικό Τείχος. Μπήκε και το Κολοσσαίο στην επτάδα, καταϊδρωμένο. Δεν ξέρουν ότι εδώ είναι το λίκνο του πολιτισμού; Τουλάχιστον όσο ο πολιτισμός είχε ανάγκη από κρεβατάκι με κάγκελα, έτσι όπως μοιάζει από μακριά ο Παρθενώνας. Μετά μεγάλωσε, τα έσπασε, βγήκε έξω και πήρε τους δρόμους. Εδώ που τα λέμε, πώς να τα βάλεις με χώρες που έχουν πληθυσμό σαν την Κίνα και την Ινδία, και της Νότιας Αμερικής, από τη στιγμή που ψηφίζουν όλοι «πατριωτικά»; Ολόκληρη η Ευρώπη να συμμετείχε πάλι τίποτα δεν θα κατάφερνε. Και το Κολοσσαίο θα τους ξέφευγε, ίσως το ψήφισαν φαντασιώνοντας τα πλήθη που μπορούσε να χωρέσει. Μαζικότητα και εξωτισμός ψηφίστηκαν, ας παρηγορηθούμε με την ιδέα πως η Ακρόπολη δεν είναι «θαύμα», κάτι που εντυπωσιάζει δηλαδή, έχει μέτρο και αρμονία και είναι κάτι οικείο και παρόν στην αρχιτεκτονική κάθε πόλης. Σε όλες αναπαράγεται, ακόμα και στις αμερικανικές και τις ασιατικές. Εξάλλου ζούμε στον αιώνα της ανακάλυψης των περιφερειακών πολιτισμών. Ψυχραιμία. Τι να πουν και οι Αφρικανοί; Ακόμα και η Αίγυπτος ξεχάστηκε. Και τώρα τι κάνουμε με την Ακρόπολη που δεν κατάφερε να γίνει φιναλίστ; Την κρατάμε και συνεχίζουμε να τη στηρίζουμε παντοιοτρόπως ή μήπως τη διώχνουμε; Μας ντρόπιασε η άσπλαχνη.

Μήπως είναι καιρός να την γκρεμίσουμε, όπως πρότειναν κάποτε οι μοντερνιστές; Μήπως εκείνο το υπέροχο γωνιακό κτίριο στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, που πρέπει να γκρεμιστεί για να ανοίξει η θέα της από το Μουσείο, να το αφήσουμε στη θέση του, έτσι για τιμωρία της;