ΜΑΤΙΕΣ Παραμύθια…

Δεν υπάρχει μέρα που να μη διαβάζω τις αθλητικές σελίδες των εφημερίδων. Μου αρέσουν τα σπορ. Πηγαίνω στο γήπεδο. Παρακολουθώ ξένα πρωταθλήματα στην τηλεόραση. Πριν από σαράντα χρόνια υπήρξα και αθλητικός συντάκτης. Έζησα την ηρωική εποχή αυτού του επαγγέλματος, με σημαντικούς δημοσιογράφους γύρω μου. Που πάλευαν με τους «αρμόδιους», για να δοθεί στον «Σύνδεσμό» μας η δυνατότητα να μπαίνουν τα μέλη του στους αγωνιστικούς χώρους για να κάνουν τη δουλειά τους.

Τότε, μια εφημερίδα που δεν ήταν αθλητική αφιέρωνε στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, τον στίβο, το πολύ μια σελίδα. Κι αυτό σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Τότε, μερικοί διευθυντές και αρχισυντάκτες χαρακτήριζαν τους αθλητικούς συντάκτες… πεχλιβάνηδες! Τότε, οι… πεχλιβάνηδες δεν γίνονταν δεκτοί στην ΕΣΗΕΑ.

Και ο μισθός τους- όποιοι είχαν μισθό- ήταν της πείνας. Ενώ σήμερα τα πάντα έχουν αλλάξει. Προς το καλύτερο, φυσικά.

Και ένας γνωστός συνάδελφος έγινε ευρωβουλευτής.

Διαβάζω, λοιπόν, τα «αθλητικά». Για να ενημερωθώ. Αλλά και για να διασκεδάσω! Διασκεδάζω το καλοκαίρι, που δεν γίνονται ποδοσφαιρικοί αγώνες και το «ψωμί» των εφημερίδων είναι οι μεταγραφές. Σ΄ αυτόν τον τομέα το ψέμα πάει σύννεφο! Όλοι οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές, από τη Βραζιλία, την Αργεντινή, την Ισπανία, την Ιταλία, κ.λπ., έρχονται στην Ελλάδα! Για να παίξουν στον Ολυμπιακό, πρωτίστως! Αλλά και στον Παναθηναϊκό.

Άντε και στην ΑΕΚ.

Είχε ένα πολύ ωραίο «κομμάτι» πάνω σ΄ αυτό το θέμα, στην «Καθημερινή», ο Αντ. Καρπετόπουλος. Με χιούμορ γραμμένο. Δεν αντέχω στον πειρασμό να μεταφέρω, εδώ, μερικές αράδες του: «Τον χειμώνα η αθλητικογραφία κάνει κριτική, επισημαίνει τα κακώς κείμενα, διαμαρτύρεται, αποκαλύπτει. Το καλοκαίρι, η αθλητικογραφία κάνει μεταγραφές- όλα τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν τον ερχομό του χειμώνα. Φέτος οι αθλητικές εφημερίδες ζουν χάρη στο ποδόσφαιρο, που δεν παίζεται το καλοκαίρι. (…) Με δεδομένη την ανάγκη για “σωτήρες”, ήταν σίγουρο ότι θα ζούσαμε στα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων το πανηγύρι του τρελού. Φυσικά, όσο πιο μεγάλο είναι το όνομα του ξένου παίκτη που θα αποκτηθεί, τόσο πιο μεγάλο είναι το παραμύθι. Αλλ΄ αυτό, δεν φαίνεται να απασχολεί το κοινό…».

Πέρασε από την πένα μου η λέξη «μεγάλος» και αμέσως έτρεξε ο νους μου στον Ριβάλντο: ήταν ο πρώτος που πήγε, πρωινιάτικα, στην «προπόνηση» της ομάδας του, εν όψει της νέας σεζόν. Και ήρθε από τη Βραζιλία, όχι από τις Κουκουβάουνες! Αυτό θα πει συνέπεια, αυτό θα πει επαγγελματισμός. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το ταλέντο πρέπει να συνοδεύεται από δουλειά. Σκληρή δουλειά. Σε κάθε περίπτωση. Σε όποια ηλικία. Ακόμη και όταν κάποιος, όπως ο Ριβάλντο, είναι αθλητής παγκόσμιας κλάσης και γι΄ αυτό, αναμφισβήτητος. Άνευ ορίων, άνευ όρων. Που θα ΄λεγε κι ο ποιητής.