[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μακό στα νησιά

Ανεμίζουν κρεμασμένα από τις ξύλινες πόρτες τα ρουχαλάκια πάνω στους πέτρινους τοίχους, διαρκής σημαιοστολισμός των νησιών σε ευφρόσυνη τουριστική περίοδο. Για πολλοστή φορά περνάμε και ποθούμε την ανέμελη πρόκληση. Απ΄ έξω τα έχουμε μάθει τα ρούχα αυτά, ίδια κάθε σεζόν σε Μοναστηράκι και Πλάκα, Σύρο- Τήνο- Μύκονο, παντού, σε πεζόδρομους όλης της επικράτειας, δεκαετίες τώρα στο ίδιο πνεύμα, στο ίδιο νεύμα: ελαφρότητα, ξεγνοιασιά, νεότητα διαρκής, ξεχάστε τα βάσανά σας, δοθείτε στο πνεύμα των διακοπών. Η λέξη προειδοποιεί, διακόπτεις κάτι που θα συνεχιστεί σε λίγο. Τι τα θες τα καινούργια ρούχα λοιπόν, αυτή την άρνηση ένδυσης και επένδυσης που ανεμίζει σαν φλόκος σε καλοκαιρινό ταξίδι; Αλλά παρασέρνεσαι πρόθυμα στην αυταπάτη. Φταίει το γαλάζιο φόντο που φωτίζει τα πράγματα πολύ παραισθητικά, εντελώς ακαταμάχητα, και ενδίδεις σε αναπαραγωγή αυτού του σκηνικού, που πάνω στον μύθο της γνησιότητας έχει στήσει τη μεγαλύτερη ψευδαίσθηση. Δεν πειράζει. Ας είναι μόνο για τους περαστικούς το ήσυχο δρομάκι που γίνεται πανηγύρι πολύχρωμο. Ας είναι ψέμα. Ας είναι πλαστό το μεσαιωνικό χωριό με όλα τα ισόγεια φτιαγμένα μαγαζιά. Τόσο πολύ ποθεί η ψυχή μας τα μικρά μεγέθη, πρέπει να αναγνωριστεί σαν ανάγκη αταβιστική, που αν δεν την ικανοποιείς διατρέχεις κινδύνους υγείας. Πάρε λοιπόν το χαζό μπιμπελό που νομίζεις ότι θα φυλάξει στις καμπύλες του λίγο από το ελαφρύ αεράκι της θάλασσας, όταν θα έχεις γυρίσει στη βασανιστική πόλη. Πεταμένα λεφτά είναι, και το άνετο παντελόνι δεν θα το φορέσεις ποτέ στη ζωή σου γιατί τόση άνεση δεν φοριέται. Όχι έτσι, αναφανδόν, στα αυστηρά γραφεία όπου συχνάζεις. Το σπαταλημένο ευρώ συντηρεί το σκηνικό, οπότε χαλάλι η ανοησία. Μην προσπαθείς να ξεφύγεις, μη γκρινιάζεις, ευγνωμοσύνη χρειάζεται που υπάρχουν ακόμα οι μικροί αυτοί κόσμοι και σου επιτρέπεται να παίρνεις καμιά φορά τα φιλιά τους.