«Η ανυπομονησία με έκανε μουσικό»

Τον γνωρίσαμε το 1990, από τη συνεργασία του με την Ελένη Καραΐνδρου στη μουσική του «Μελισσοκόμου». Ο μινιμαλιστικός, εσωτερικός ήχος του σαξοφώνου του Γιαν Γκαρμπάρεκ γινόταν κομμάτι των σιωπηλών αγγελοπουλικών τοπίων. Έκτοτε τον είδαμε αρκετές φορές στα μέρη μας. Ένα από τα ελάχιστα αναγνωρίσιμα πρόσωπα της ευρωπαϊκής τζαζ που κατάφερε να σπάσει τον μικρό κύκλο των τζαζόφιλων στην Ελλάδα και να περάσει σε ευρύτερο κοινό.

Έξι χρόνια μετά την τελευταία του εμφάνιση στο Θέατρο Βράχων, με το φωνητικό Ηilliard Εnsemble, έρχεται για δύο συναυλίες στην Ελλάδα, στο Θέατρο του Λυκαβηττού (αύριο) και στο Θέατρο Γης (μεθαύριο) με εξαιρετικούς μουσικούς:

τον Γάλλο σταρ της ντραμς Μanu Κatche και τους Εberhard Weber (μπάσο) και Rainer Βruninghaus (πιάνο).

«Οι συναυλίες μας έχουν πάντα το στοιχείο του απροόπτου και του πειραματικού, που σημαίνει ότι δεν περιοριζόμαστε στο υλικό συγκεκριμένων άλμπουμ», λέει ο Νορβηγός σαξοφωνίστας και η αλήθεια είναι ότι αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση μουσικού, όπου σύνθεσηερμηνεία από τη μια και αυτοσχεδιασμός από την άλλη είναι δύο όψεις της ίδιας δημιουργικής διαδικασίας.

Τελευταίος του προσωπικός δίσκος είναι το «Ιn Ρraise of Dreams» (2003) που προτάθηκε για βραβείο Γκράμι, ενώ τελευταία του συμμετοχή ήταν στο «Νeighbourhood» (2006) του Μanu K atche.

Οι απαρχές του Γκαρμπάρεκ στη μουσική έχουν λιγάκι μυθιστορηματικό χαρακτήρα: στα 14 του άκουσε τον Τζον Κολτρέιν στο ραδιόφωνο και ήταν σαν να είδε το φως το αληθινό. Την επομένη αγόρασε μια μέθοδο εκμάθησης σαξοφώνου- κατ΄ αρχήν για να μάθει να τοποθετεί τα δάχτυλά του. «Όταν αγόρασα το σαξόφωνο ήμουν απόλυτα προετοιμασμένος. Και ανυπόμονος».

Ακολουθώντας τα βήματα του προτύπου του, Κολτρέιν, άνοιξε δρόμους προς άλλες μουσικές κουλτούρες. Η αγάπη του Κολτρέιν για τον Ραβί Σανκάρ, τον έφερε σε επαφή με την ινδική μουσική από τις αρχές του 1960. Τότε, η Σκανδιναβία ήταν παράδεισος των Αμερι

ΙΝFΟ

Απόψε στις 21.00
στο Θέατρο Λυκαβηττού (τηλ. 210-
8840.600). Εισιτήρια (στα Μetropolis):
45 ευρώ.

κανών μουσικών της τζαζ και έτσι γνώρισε τους Ντέξτερ Γκόρντον, Μπεν Γουέμπστερ, Τζορτζ Ράσελ.

Το 1969, στην ιδρυτική φάση της Εcm Records, τον κάλεσε ο Μάμφρεντ Άιχερ να ηχογραφήσει για τη νέα «ετικέτα» και από τότε το σαξόφωνό του μπήκε στον διεθνή χάρτη, εξελίσσοντας έναν ήχο προσωπικό με στοιχεία free jazz, jazz rock, φολκ.

«Η τζαζ είναι από τα πιο δημιουργικά πεδία. Γιατί στην πραγματικότητα σου μαθαίνει μουσική: Ρυθμό, δυναμική, κλίμακες… Είναι σχολείο» λέει ο Γκαρμπάρεκ, που επιμένει πάντα πως «το σαξόφωνο είναι το χόμπι του»!

Πέρα από την συνεργασία του με τον Κιθ Τζάρετ, ήρθε σε επαφή με μουσικούς από διαφορετικούς χώρους, όπως το Ηilliard Εnsemble. «Υπάρχουν τόσα που μπορούν να γίνουν καταλύτης για την Τέχνη» λέει. «Αρκεί να αφεθείς-και να συμμετάσχεις».