Οι υπαίτιοι της καταστροφής

Στις πυρκαγιές και την καταστροφή του περιβάλλοντος αναφέρονται με επιστολές τους πολλοί αναγνώστες.

● Η κ. Ελένη Οικονομοπούλου μας γράφει:

«Ας μην ψάχνουμε υπαίτιους των οικολογικών καταστροφών στους άλλους- επισημαίνει- αλλά ας κοιτάμε πρώτα στους καθρέφτες μας και ας ρωτήσουμε τις ψυχές μας, τις συνειδήσεις μας για την ανθρωποκεντρική και ωφελιμιστική αντίληψη που έχουμε υιοθετήσει όλοι εις βάρος του περιβάλλοντος και των άλλων μορφών ζωής και κυρίως της ανήθικης εκμετάλλευσης των ζώων για τη διατροφή μας, (τη στιγμή που όλο αρρωσταίνουμε κυρίως από ζωικές πρωτεΐνες), των ζώων για την ένδυση (που γδέρνουμε και ζωντανά ακόμη), των ζώων για τα φρικτά πειράματα, (για φάρμακα όλο παρενέργειες που κάθε μέρα αποσύρονται) και των ζώων που χρησιμοποιούνται για να μας διασκεδάσουν (τα οποία εκπαιδεύονται με βασανιστήρια)!

Ωστόσο, οικολογία σημαίνει πάνω απ΄ όλα αγάπη στη φύση και στα πλάσματά της και πλάσματα του Θεού, όπως είμαστε κι εμείς, που πονάνε σαν κι εμάς και δεν θέλουν να πεθάνουν, όπως κι εμείς!

Λυπηθείτε τα παιδιά τουλάχιστον και μάθετέ τα να αγαπάνε τα ζώα και τη φύση αληθινά, χωρίς όρους, χωρίς ιδιοτέλειες και ωφελιμισμούς».

● Ο κ. Σπ. Γιακουμάκης γράφει:
«Αν ζούσαμε σε μια χώρα όπου η ευθιξία και η ανάληψη ευθύνης βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της σκέψης των πολιτικών ταγών, τότε άπασα η σημερινή κυβέρνηση με προεξάρχοντα τον Πρωθυπουργό θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί έπειτα και από την τελευταία καταστροφική πυρκαγιά της Πάρνηθας! Θα έπρεπε να είχαν ζητήσει ομαδικά και ατομικά ο καθείς και η καθεμία συγγνώμη από τους ψηφοφόρους που πριν από τρία και μισό χρόνια τους εμπιστεύθηκαν και θα έπρεπε τέλος να είχαν επιστρέψει όλοι και όλες στα σπίτια τους, κλείνοντας ερμητικά στόρια και πορτοπαράθυρα».

● Ο κ. Κυριακόπουλος αναφέρει:
«Για να διασκεδαστούν οι αντιρρήσεις και οι επιφυλάξεις των ειδικών για τον τρόπο και την επιλογή αναδάσωσης της καμένης περιοχής καταθέτω από προσωπική εμπειρία την εξής πληροφορία.

Τη δεκαετία του 1960, ο τότε δασάρχης Ευρυτανίας αποφάσισε να κάνει ένα πείραμα αναδάσωσης μιας μικρής έκτασης αποτεφρωμένου ελατοδάσους με ένα είδος σπάνιας πεύκης στο Κερασοχώρι Ευρυτανίας.

Το πείραμα πέτυχε. Η αναγέννηση της καμένης μικρής έκτασης με το σπάνιο είδος αυτό της πεύκης είναι γεγονός.

Έχουν περάσει από τότε πάνω από 40 χρόνια και η “Καψάλα”, όπως την αποκαλούσαν οι κάτοικοι της περιοχής, έχει γίνει μια όαση με το βαθύ πράσινο χρώμα της πεύκης».

● Ο κ. Α. Κοτίδης μας γράφει:
«Υπενθυμίζω σε όσους οδύρονταν ότι πριν από περίπου 45 χρόνια ο χώρος που τώρα κατοικούν ήταν ένα ωραίο και πυκνό δάσος από πεύκα, τα οποία εξαφανίστηκαν με τη γνωστή πρακτική».