«Οι έξω δεν ξέρουν τι γίνεται στην Ελλάδα»

«Στην Ελλάδα αγάπησα το θέατρο, με τον Κουν και όλη αυτήν τη μεγάλη ανταύγεια των καλλιτεχνών εκείνης της εποχής», λέει ο Γιάννης Κόκκος. «Άρχισα από τα έντεκα να ασχολούμαι με τη σκηνογραφία, συνέχισα με ελεύθερα εργαστήρια, πήγα στη Σχολή Βακαλό κι εν τέλει έφυγα για σπουδές στο Παρίσι στα 19 μου. Όχι γιατί δεν με χωρούσε ο τόπος, αλλά γιατί ήθελα να δω και άλλα πράγματα που είχα πληροφορηθεί ότι υπήρχαν. Οι Έλληνες γνωρίζουν πάντα τι συμβαίνει στο εξωτερικό. Οι έξω δεν ξέρουν τι γίνεται στην Ελλάδα. Υπ΄ αυτήν την έννοια είμαστε απομονωμένοι. Υπάρχουν υπέροχες καλλιτεχνικές δυνάμεις- άνθρωποι σαν τον Βογιατζή που έχει υποδομή, ιδέες και λύσεις- και είναι άγνωστοι στο εξωτερικό.

Γενικά, υπάρχει ένα καλλιτεχνικό ρεύμα ισχυρό, που ίσως δεν βρίσκει διέξοδο, για λόγους κοινωνικοπολιτικούς.

Δεν ξέρω και δεν μπορώ να υποθέσω ποια θα ήταν η τύχη μου, αν έμενα εδώ. Είμαι Έλληνας που ζω και εργάζομαι στο εξωτερικό, χωρίς να έχω κόψει τις γέφυρες με τον τόπο μου. Η μητέρα μου είναι εδώ, έχω φίλους εδώ, κυρίως διαβάζω ελληνικά- ποίηση και πεζογραφία. Η σύζυγός μου είναι Γαλλίδα, αλλά εγώ έχω ελληνικό διαβατήριο. Στα χρόνια της δικτατορίας, επειδή έκανα σχέδια αντιδικτατορικά, δεν μπορούσα να γυρίσω στην Ελλάδα. Όταν το ΄74 πήρα και πάλι την ελληνική υπηκοότητα την κράτησα, γιατί μετά μπήκαμε στην Ευρώπη. Μ΄ αρέσει που είμαι Έλληνας περιτριγυρισμένος από Ευρωπαίους, όπως μ΄ αρέσει να δουλεύω στην όπερα, που διακρίνεται από έναν κοσμοπολιτισμό».

Δεν έχετε εξευρωπαΐσει το όνομά σας.

«Τι; Να το έκανα Ζαν; Κράτησα το Γιάννης, όπως ο Στέφανος Λαζαρίδης το Στέφανος (κάνω μια παρένθεση για να δηλώσω, πως είμαι στο πλευρό του, ξέρω την αξία του ως καλλιτέχνη), όπως ο Απέργης και ο Λούκος, το Γιώργος. Χαίρομαι για το Ελληνικό Φεστιβάλ, με τον τρόπο που το κάνει ο Λούκος. Γιατί υπάρχουν παραστάσεις με πραγματικά επιχειρήματα κι ερείσματα, οπότε και το κοινό και οι Έλληνες καλλιτέχνες κερδίζουν».