«Δεν μου αρέσουν τα καλούπια»

ΜΠΟΡΕΙ Η ΓΑΛΛΙΑ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ
ΚΟΚΚΟ, ΑΛΛΑ Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
(ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ, ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΣ) ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ
ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΗΣΕ, ΜΕ ΜΙΑ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΗ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΟΠΕΡΑΣ: ΤΗ «ΜΗΔΕΙΑ»
ΤΟΥ ΚΕΡΟΥΜΠΙΝΙ, ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Η
ΕΛΛΑΔΑ ΤΙΜΑ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΔΟΞΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ,
ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ
O Γιάννης Κόκκος, από τις πιο φωτεινές μορφές της εποχής μας, ντυμένος στα μαύρα, μιλάει ήρεμα και σωστά τη μητρική του γλώσσα, παρά τα 44 χρόνια παραμονής του στη Γαλλία. Τον συναντώ με αφορμή την παράσταση που ετοιμάζει για την Επίδαυρο. Είναι η δεύτερη φορά που συζητάμε, μετά την «Ορέστεια» που σκηνοθέτησε στο Εθνικό Θέατρο, το 2001. Με αντιμετωπίζει με την οικειότητα φίλου. Μαζί του είναι η σύζυγός του Αν, μία όμορφη σοφιστικέ Γαλλίδα, που έχει αναλάβει τη δραματουργική επεξεργασία.

«Ονειρευόμαστε μαζί την παράσταση. Υπόσχομαι ότι θα είμαστε πιστοί στο αρχικό μας όνειρο- αν και ποτέ δεν το φθάνουμε- που έγινε για να το μοιραστούμε. Αυτό το μοίρασμα είναι που με κάνει δημιουργικό, γι΄ αυτό κάνω θέατρο».

Με αφορμή την επέτειο των 30 χρόνων από τον θάνατο της Μαρίας Κάλλας, ο Γιάννης Κόκκος ανεβάζει τη «Μήδεια» του Κερουμπίνι, την όπερα με την οποία η Κάλλας έκανε το 1961 τον τελευταίο της ελληνικό θρίαμβο στην Επίδαυρο (σκηνοθεσία Μινωτή, σκηνικά- κοστούμια Τσαρούχη). Σαράντα έξι χρόνια μετά, η όπερα παρουσιάζεται στον ίδιο χώρο, σε σκηνοθεσία, σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Κόκκου, με μια σπουδαία και πανέμορφη σοπράνο, την Άννα Κατερίνα Αντονάτσι.

«Είναι η δεύτερη φορά μετά την Κάλλας, που η κλασική όπερα ανεβαίνει σε ανοιχτό χώρο, στην Επίδαυρο. Το εγχείρημα είναι ενδιαφέρον, με τις λύσεις που θα μπορέσουν να δώσουν την ίδια θέση στη μουσική και στο θέατρο, δεδομένου ότι επί σκηνής θα υπάρχουν 90 άνθρωποι – χορωδοί, μουσικοί ορχήστρας, πρωταγωνιστές, ηθοποιοί. Ζητώντας την άποψη ειδικών ήχου για την περίφημη ακουστική του θεάτρου, μάθαμε πως αν οι μουσικοί βρίσκονται στην ορχήστρα, το όργανα θα ακούγονται μεμονωμένα. Η λύση που βρήκα, ήταν οι μουσικοί να βρίσκονται στη σκηνή πίσω από από τους πρωταγωνιστές και η χορωδία πίσω από τους μουσικούς, να βλέπει τον μαέστρο, ενώ στην ορχήστρα όπου θα υπάρχει η δράση θα κινούνται τα πρόσωπα».

Για το αρχαίο θέατρο ο Γιάννης Κόκκος έχει σχεδιάσει μία αφηρημένη σκηνογραφία, χωρίς πόρτες και δέντρα, όπου θα δεσπόζει ένα είδος βωμού, ο χώρος της θυσίας της Γλαύκης (μνηστής του Ιάσονα) και της Μήδειας.

«Επιζητώ την απλότητα, που μπορεί να δεχτεί ένα πραγματικό συναίσθημα και μια τραγική

info

Επίδαυρος, 14 Ιουλίου, τιμές: 50, 40, 30, 20, 10 ευρώ, τηλ 210-3230.100,
www. hellenicfestival. gr και στα εκδοτήρια που λειτουργούν στον χώρο, δύο ώρες πριν από την έναρξη της παράστασης.

δύναμη. Ακόμα και στο μελόδραμα, η Μήδεια παραμένει τραγικό πρόσωπο και μπορεί να συνδεθεί με τον Ευριπίδη- αυτό έκανε η Κάλλας. Η Αντονάτσι, εξαίρετη σύντροφος εργασίας, έχει την τραγική υφή του σημαντικού ηθοποιού, εκφραστική δύναμη και μεσογειακή ομορφιά. Είναι η Μήδεια, φυγάς, αναρχική, αποσυνάγωγη και συνάμα ακατανόητη που προέρχεται από έναν κόσμο αρχέγονο, έναν κόσμο μαγείας με καταστροφικά στοιχεία. Είναι θύμα, όπως και η Γλαύκη που ζει στον τρόμο ενώ περιμένει να παντρευτεί τον Ιάσονα, θύμα κι αυτός, σε μια όπερα τρόμου. Προτίμησα την ιταλική διασκευή του λιμπρέτου, γιατί είναι πιο δραματικό και συμπυκνωμένο από το γαλλικό».